"اقیانوس بی کران در خشم فرو می رود": چرا ما هنوز به سمت کشتی های غرق شده کشیده می شویم
از «ادیسه» تا نقاشی ویلیام ترنر یا سینمای فاجعه، غرق شدن یک کشتی استعاره وجودی کاملی است. اما چنین فجایعی فقط به گذشته یا ادبیات تعلق ندارد: آنها به طرز غم انگیزی در درام مهاجرت جاری هستند.
خواندن متن کامل در الپائیسبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز میشودمتن اصلی (انگلیسی)
‘The boundless ocean set into a rage’: Why we are still drawn to shipwrecks
From ‘The Odyssey’ to William Turner’s painting or disaster cinema, the sinking of a ship is a perfect existential metaphor. But such catastrophes do not belong only to the past or to literature: they remain tragically current in the migration drama