آب اقیانوس از زیر یخچال رستاخیز می گذرد و تهدید سطح دریا دو برابر شده است

یکی از خطرناک‌ترین یخچال‌های طبیعی زمین به‌عنوان محرک بالقوه بزرگ‌تری برای افزایش سطح آب دریاها در آینده نسبت به آنچه قبلا تصور می‌شد، در حال ظهور است.

تیمی از یخ‌شناسان دانشگاه کالیفرنیا و آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا یک مدل ورقه یخی جدید برای ارائه پیش‌بینی دقیق‌تری از ذوب یخچال Thwaites در غرب قطب جنوب توسعه دادند. این یافته ها که در Nature Communications منتشر شده است، تخمین می زند که یخچال طبیعی می تواند تا سال 2100 تا 1.2 اینچ (30 میلی متر) سطح دریا را افزایش دهد، حتی بدون گرم شدن بیشتر آب و هوا.

این مطالعه نشان می‌دهد که خطر سیل‌های ساحلی در دهه‌های آینده حتی بیشتر از آنچه قبلا تخمین زده شده بود، وجود دارد.

Thwaites که به عنوان یخچال روز رستاخیز نیز شناخته می‌شود، در دهه‌های اخیر دستخوش دگرگونی عمیقی شده است، نازک شدن، شتاب گرفتن و عقب‌نشینی در داخل زمین، زیرا آب گرم اقیانوس قفسه‌های یخی شناور خود را از پایین می‌خورد.

برای دهه‌ها، یخ‌شناسان برای درک دینامیک ورقه‌های یخ بر مفهوم «خط زمین‌گیر» تکیه کرده‌اند: مرز مشخصی که در آن یخ از حالت استراحت بر روی سنگ بستر به شناور در اقیانوس تبدیل می‌شود، که به طور سنتی به عنوان یک ویژگی نسبتا باریک و پایدار در نظر گرفته می‌شود.

دانشمندان از مدل‌های کامپیوتری برای پیش‌بینی چگونگی جریان یخچال‌ها به سمت اقیانوس و سرعت از دست دادن یخ‌ها استفاده می‌کنند. در همین حال، مشاهدات ماهواره ای سرعت حرکت یخ ها در قطب جنوب را اندازه گیری می کند. با این حال، پیش‌بینی‌ها و مشاهدات دنیای واقعی کاملا موافق نیستند.

Thwaites اهمیت ویژه ای دارد زیرا یخ آن بر روی سنگ بستری است که در بسیاری از مناطق در داخل خشکی عمیق می شود. همانطور که آب گرم اقیانوس یخ را در نزدیکی منطقه زمینی خود ذوب می کند، یخچال می تواند به سمت آب های عمیق تر عقب نشینی کند و به طور بالقوه اجازه می دهد تا یخ بیشتری به اقیانوس جریان یابد.

شکاف بین پیش‌بینی‌های مدل و مشاهدات ماهواره‌ای این پرسش را در مورد اینکه آیا دانشمندان سرعت تغییرات یخچال‌های قطب جنوب را دست کم گرفته‌اند، ایجاد می‌کند.

محققانی که پشت این مطالعه جدید قرار داشتند، سعی کردند مدل‌های ورقه‌های یخی را با مشاهدات جمع‌آوری‌شده در 20 سال گذشته هماهنگ کنند.

محققان با استفاده از داده های رادار دیافراگم مصنوعی از صورت فلکی ماهواره ICEYE فنلاند، نوساناتی را در منطقه زمینی یخچال Thwaites در امتداد تنه اصلی آن شناسایی کردند. مشاهدات نشان می دهد که آب دریا چندین مایل به زیر یخ های زمینی یخچال نفوذ می کند و آن را در پاسخ به نوسانات جزر و مدی بالا می برد.

این حرکت به آب دریای تحت فشار اجازه می دهد تا در زیر یخ حرکت کند و به طور بالقوه گرمای اقیانوس را به داخل زمین منتقل کند و ذوب شدن در پایه یخچال را تشدید کند. نفوذ آب دریا نیز ممکن است تحت تأثیر جریان های اقیانوسی باشد که توسط تغییرات آب و هوایی تغییر شکل داده اند.

مطالعه اخیر نشان می دهد که فرآیندهای درون منطقه زمین، عقب نشینی Thwaites Glacier را از پشته های تثبیت کننده زیر یخ تسریع می کند و به آن اجازه می دهد با سرعت بیشتری به سمت اقیانوس جریان یابد و آسیب پذیری آن را در برابر زوال بیشتر افزایش می دهد.

اریک ریگنوت، استاد علوم سیستم زمین در دانشگاه کالیفرنیا، ایروین، در یکی از تحقیقات دانشگاه کالیفرنیا و ایروین هور گفت: «ما اثرات تغییرات آب و هوایی را برای دهه‌ها مستند و کمیت کرده‌ایم، اما درک فزاینده‌ای که در سال‌های اخیر از آنچه در زیر یخچال‌هایی مانند Thwaites اتفاق می‌افتد به دست آمده است، منجر به احساس هشدار بیشتر می‌شود. مدل جدید ما با فیزیک کامل‌تر می‌تواند با رکورد مطابقت داشته باشد و سپس پیش‌بینی‌هایی دو برابر بزرگتر از قبل تولید می‌کند.