آتش‌سوزی، اتوبوس و وانت فروشگاه مواد غذایی: تربیت بچه‌های مستقل، به روش اسرائیلی - نظر

گروه واتس اپ برای snif پسرم (گروه جوانان) را می توان به بهترین شکل به عنوان هرج و مرج دیجیتال توصیف کرد. پیام ها با سرعتی به جلو و عقب می روند که ادامه دادن به آن را تقریبا غیرممکن می کند. اما یک پیام مدت‌ها پس از نوشتن آن برای من ماندگار شد. پسرم کلاس سوم بود – سال اولش در گروه جوانان – و آن لگ باعمر بود. یک آتش سوزی ترتیب داده شده بود و مادریچ (رهبر گروه) همه جزئیات را فرستاده بود، به جز زمان تحویل گرفتن. به طور طبیعی، همانطور که شب پیش می رفت، یکی از والدین پرسید که چه ساعتی باید بچه ها را ببریم، و مادریچ پاسخ داد. ساعت 1 بامداد با چشمان گشاد شده به گوشیم خیره شدم.

یک بامداد؟ هشت سالش بود! یک دانش آموز کلاس سوم. حتما اشتباه تایپی داشته شاید منظورش ساعت 11 شب بوده است. شاید نیمه شب، در یک کشش. اما یک صبح؟ بیایید به این ترکیب اضافه کنیم که این یک رهبر گروه جوانان 15 ساله بود که با اطمینان یک آتش سوزی برای گروهی از بچه های هشت ساله ترتیب می داد، با ساعتی که برای جشن سال نو جاه طلبانه بود. و ظاهرا همه چیز کاملا منطقی بود. به فرزندپروری در اسرائیل خوش آمدید. لحظاتی وجود دارد که به فرزندانم نگاه می کنم و متعجبم که دقیقا چه زمانی آنها اینقدر اسرائیلی شدند.

علاوه بر این، لحظاتی پیش می‌آید که من به آن پدر و مادری تبدیل شده‌ام که با چیزهایی که زمانی کاملا غیرقابل تصور به نظر می‌رسید راحت هستند. در بسیاری از جاها، ایده یک دانش آموز کلاس اولی به تنهایی کافی است تا با خدمات کودک تماس بگیرید تا اطمینان حاصل شود که همه چیز در خانواده پایدار است.

اما اینجا در اسرائیل، دیدن یک دانش آموز کلاس اولی که در ایستگاه اتوبوس به تنهایی منتظر است، یک کوله پشتی تقریبا به اندازه بدنش، یک تلفن همراه در جیب و یک Rav-Kav (کارت اتوبوس) در دست، معمولی است. وانت گان (مهدکودک) توسط خواهر و برادرهای بزرگتر یکی از چیزهای مورد علاقه من برای تماشا است: بچه های 9 ساله یا پنج ساله خود را در دست گرفته تا صلیب خود را جمع کنند. جاده‌ها و «ایمن» به خانه برمی‌گردند. همان بچه‌های نه ساله را اغلب می‌توان به تنهایی در چک‌اوت سوپرمارکت (سلف سرویس، توجه داشته باشید!) پیدا کرد، و برخی از مواد اولیه لحظه آخری را برای والدین خود تهیه کرد. یا بعد از ظهر شبات را مصرف کنید.

ns. دانش‌آموزان کلاس سوم برای ملاقات با دوستان، رفتن به جلسات گروه جوانان، پرسه زدن در بین خانه‌ها، و پرسه زدن در خیابان‌های محله با آزادی که می‌تواند شگفت‌انگیز و کمی آزاردهنده باشد، می‌روند. سپس ماجراجویی‌های گروه جوانان وجود دارد. بچه‌های هشت ساله به سفرهای شبانه می‌روند و زیر ستاره‌ها بیرون می‌خوابند. آنها با درخششی در چشم‌ها و کوله‌پشتی‌هایشان بازمی‌گردند که بویی غیرقابل انکار از دود آتش‌سوزی، پر از کیسه خواب غبارآلود، حوله‌های خیس، لباس‌های کثیف، و کمک سخاوتمندانه از زمینی که می‌خوابند حتی ممکن است خالی باشد.

مخلوط، بقایای ضیافتشان بر فراز آتش. تا 14 سالگی، بچه‌ها در حال برنامه‌ریزی برای سفر به شمال برای کمپ در کنار Kinneret هستند، با دوستان، کوله‌پشتی‌ها و سطحی از استقلال که می‌تواند والدین را بین غرور و وحشت در نوسان قرار دهد. این فهرست ادامه دارد.

آنها با هم چیزهایی را در مورد بزرگ شدن در اسرائیل آشکار می کنند: کودکان اغلب زودتر به آنها مسئولیت داده می شود، به آنها اعتماد می شود که بیشتر مدیریت کنند، و در سنین کم به طور شگفت انگیزی به دنیای خارج از خانه معرفی می شوند. و نکته عجیب این است که چقدر سریع شروع به احساس عادی می کند. بزرگ کردن کودکان در اسرائیل می تواند یک تغییر بزرگ برای آنهایی از آمریکا باشد که در خارج از اسرائیل بزرگ شده اند، بزرگ کردن کودکان در اینجا می تواند شامل یک سازگاری بزرگ باشد.

ما با تجربیات خودمان (فکر کنید: تا سن 14 سالگی به مدرسه، خانه دوستان و مرکز خرید با ماشین برده می‌شویم!) و فرضیاتی در مورد اینکه بچه‌ها باید اجازه انجام آن را داشته باشند، می‌رسیم. وقتی برای اولین بار با این سمت از والدین اسرائیلی روبرو شدم، واقعا متحیر بودم. نمی‌توانستم بفهمم که چگونه والدین در این سن کم به فرزندانشان این همه استقلال اجازه می‌دهند.

گاهی اوقات، اگر صادق باشم، احساس می‌کردم که به طرز خطرناکی به بی‌توجهی نزدیک می‌شود. به این فکر می‌کردم که آیا این واقعا یک فلسفه فرزندپروری است یا صرفا یک ضرورت عملی در جامعه‌ای است که والدین هر دو ساعت‌های طولانی کار می‌کنند و خانواده‌ها باید راه‌هایی برای کارکرد همه چیز پیدا می‌کنند. من مطمئنا آن را ایده آلی برای آرزو نمی دانستم، بلکه آن را آخرین راه حل می دانستم، زمانی که هیچ گزینه دیگری وجود نداشت. سپس شروع به تماشای بچه های اطرافم کردم و به آرامی شروع به تکیه بر آن کردم. اولین باری را به یاد می آورم که بزرگ ترین فرزندم را به تنهایی به ماکولت (فروشگاه رفاه) محلی فرستادم. او نه ساله بود.

من بالای اجاق گاز ایستاده بودم و دیوانه‌وار سعی می‌کردم شام را روی میز بخورم، که متوجه شدم گوجه‌فرنگی تمام شده است - ماده اصلی سسی که می‌خواستم سرو کنم. زمان شام به سرعت نزدیک می‌شد. بچه‌ها گرسنه بودند و من را نق می‌زدند، بچه‌ام روی پاهایم می‌خزد. فکر اینکه هر چهار بچه را دسته بندی کنم و با خودم به فروشگاه بکشم بیش از آن چیزی بود که بتوانم با آن روبرو شوم. بنابراین کارت اعتباری خود را به کودک نه ساله ام دادم، به او گفتم دقیقا کدام گوجه فرنگی را بخرد و از کجا در فروشگاه پیدا کند، و او را به راه فرستادم.

او حتی یک تلفن همراه نداشت. ده دقیقه بعد، او برگشت، گوجه فرنگی در دست، چشمانش از غرور برق می زد. او به مغازه رفته بود، آنچه را که لازم داشتم پیدا کرده بود، هزینه آن را پرداخت کرد و آن را به تنهایی به خانه رساند. شام نجات یافت، بچه ها سیر شدند، و او (و من!) چیز نسبتا شگفت انگیزی کشف کرده بود: او می توانست این کار را انجام دهد. از آن روز، چیزی در من تغییر کرد. من شروع به تعجب کردم که آیا این والدین اسرائیلی به چیزی علاقه دارند. بچه ها با استقلالی که در طول زمان به آنها داده می شود شکل می گیرند، من متوجه شده ام که چیزی بسیار بزرگتر از تفاوت در سبک های فرزندپروری در اینجا اتفاق می افتد.

به کودکان اسرائیلی به سادگی استقلال بیشتری داده نمی شود. آنها توسط آن شکل می گیرند. همانطور که من رشد فرزندانم را مشاهده می کنم و اعتماد به نفسی که آنها در جهان می چرخند را می بینم، شروع به درک آنچه این فرهنگ استقلال به آنها ارائه می دهد. آنها یاد می گیرند که به خودشان اعتماد کنند. آنها یاد می گیرند که چیزها را بفهمند، مسئولیت بپذیرند، غیرمنتظره ها را مدیریت کنند.

آن‌ها متوجه می‌شوند که توانایی بیشتری از آنچه تصور می‌کردند دارند، و یاد می‌گیرند که دنیا فقط جایی نیست که والدینشان آن‌ها را ببرند، بلکه جایی است که می‌توانند برای خودشان حرکت کنند. و سپس، در ۱۸ سالگی، بسیاری از این نوجوانان وارد ارتش می‌شوند، جایی که ممکن است از آنها انتظار می‌رود تحت فشار تصمیم‌گیری کنند، مراقب دیگران باشند و مسئولیت‌هایی را بر عهده بگیرند که برای افراد جوانی در کشورهای دیگر بسیار جالب به نظر می‌رسد. به تنهایی و به سمت ماکولت می دود، کسی را برای آنچه خدمت سربازی می خواهد آماده نمی کند.

اما من نمی‌دانم که آیا آن تجربیات اولیه به ایجاد برخی از زمینه‌ها کمک می‌کند یا خیر. وقتی سال‌ها برای یافتن راه، حل مشکلات و مسئولیت‌پذیری خود مورد اعتماد بوده‌اید، شاید وقتی چیزی بزرگ‌تر از شما خواسته می‌شود، کمی کمتر احساس ناآشنا بودن کنید. من غرور ناشی از مدیریت مستقل چیزی را می بینم، تدبیر زمانی که همه چیز کاملا طبق برنامه پیش نمی رود، و اعتماد به نفس فزاینده ای که آنها می توانند مسائل را برای خودشان رقم بزنند. اینها چیزهای کوچکی هستند، اما شاید دقیقا موضوع همین باشد.

استقلال یک شبه در 18 سالگی ظاهر نمی شود. این استقلال کم کم از طریق انتظاراتی که ما تعیین می کنیم و فرصت هایی که به فرزندانمان برای برآورده کردن آنها می دهیم ساخته می شود. من نمی گویم که دیگر نگران نباشم. من هنوز لحظاتم را دارم و گمان می‌کنم که گروه snif WhatsApp به ارائه مطالب زیادی ادامه دهد. و نه آنقدر اسرائیلی شده‌ام که بتوانم ساعت 1 بامداد را نگاه کنم.

زمان سوار شدن برای یک کودک هشت ساله بدون ابرو برداشتن. اما من از پدر و مادری که به این چیزها نگاه می‌کرد و فکر می‌کرد، هرگز این کار را نمی‌کنم، فاصله زیادی گرفته‌ام. البته، من تا کلاس پنجم صبر کردم و اجازه دادم فرزند بزرگم به تنهایی سوار اتوبوس عمومی شود. اما امروز، فرستادن دانش آموز کلاس سومم به ماکولت برای برداشتن چند ماده برای شام، کاملا عادی و صادقانه به نظر می رسد. و در حالی که من هنوز مراقب ترتیباتی هستم که خواهر و برادرهای بزرگتر خواهر و برادرهای کوچکتر را از گان جمع آوری می کنند، دیگر این ایده را خیلی خارق العاده نمی دانم.

تند، مدبر، و مایل به کشف مسائل برای خودشان، طرز فکر من را در مورد معنای محافظت از آنها تغییر داده است. من هنوز می خواهم آنها را ایمن نگه دارم. اما دارم می فهمم که محافظت از آنها و آماده کردن آنها برای زندگی همیشه یکسان نیست.■