آتش سوزی دوبلین: سیان فلاهرتی در آتش سوزی که بیشترین تلفات جانی را در میان آتش نشانان ایستگاه مرکزی آتش نشانی شهر ایجاد کرد.

"این مرد را اینجا می بینید؟" جورج اوکانر می گوید. او حدود 7 فوت قد داشت. آنها او را «اسب» مک دونالد صدا می کردند.» ما در حال بررسی عکس‌هایی هستیم که روی میز آشپزخانه خانه جورج در نزدیکی Dunshaughlin، Co Meath پخش شده است.

«اسب» یکی از آتش نشانان متعددی است که جورج - که اکنون 103 ساله است - هنوز می تواند از دوران کودکی خود به یاد بیاورد. آنها رفقای پدرش، جان اوکانر، که افسر ایستگاه در ایستگاه آتش نشانی مرکزی در خیابان تارا دوبلین بود، بودند.

جان اوکانر در طول خدمت خود در آتش نشانی، که شامل دوره انقلاب نیز می شد، شاهد چیزهای زیادی بود. جورج عکسی را به من نشان می دهد که در حال پمپاژ آب در پی آتش سوزی خانه سفارش در سال 1921 است.

جورج و خواهر و برادرش در محله های خانوادگی ایستگاه بزرگ شدند. او در مورد خانه غیرمعمول دوران کودکی خود می گوید: «این تازه عادی شد، اما او اذعان می کند که «همیشه فعالیت زیادی وجود داشت». یک آمبولانس خارج از ایستگاه بود، و جورج به یاد می‌آورد که وقتی خدمه از حادثه برمی‌گشتند، باید خون را از برانکارد شست.

یک عکس فوری در مجموعه جورج دو آتش نشان را نشان می دهد که در خیابان تارا با یک تریر به نام مینی عکس گرفته اند. جورج توضیح می‌دهد: «او به همه آتش‌ها می‌رفت. "وقتی زنگ هشدار به صدا در می آمد، او به وسیله نقلیه می پرید." تا اینکه به مناسبت یک آتش سوزی بزرگ در Bachelors Walk زمانی که شخصی مینی را دزدید و به طور ناگهانی به کار او در آتش نشانی دوبلین پایان داد.

از میان تمام آتش‌سوزی‌هایی که در دوبلین در دوران کودکی جورج رخ داد، شاید یکی از موارد برجسته‌تر آتش‌سوزی خیابان پیرز در سال 1936 باشد که 90 سال پیش در این دوشنبه، 5 اکتبر رخ داد. جورج در آن زمان 13 سال داشت.

این آتش سوزی دوشنبه شب در محل اکساید باتری در خیابان پیرس 163 و 164 رخ داد. ایستگاه مرکزی آتش نشانی درست در بالای خیابان بود و مناقصه ای متشکل از 11 آتش نشان به فرماندهی ستوان هوارد در عرض دو دقیقه پس از دریافت تماس در صحنه بودند و اندکی بعد توسط نیروهای کمکی دنبال شد. اولین شرکت کننده شامل جان اوکانر، توماس پاتس - که اکنون به عنوان نوازنده تامی پاتس یاد می شود - و لزلی کرو، موضوع مستند تلویزیونی RTÉ "دوربین سه پایه دوچرخه" چند سال پیش بود.

مدتی قبل از آتش سوزی، در تلاش برای رفع کمبود آب، شرکت دوبلین فشار آب را در شب کاهش داد. این امر از همان ابتدا کار آتش نشانان را به میزان قابل توجهی دشوارتر کرد و آنها را آنقدر به شعله های آتش نزدیک کرد که لباس هایشان سوخت.

دقایقی پس از رسیدن اولین حضور مردمی به صحنه، انفجاری کر کننده و به دنبال آن انفجار دیگری رخ داد. جان اوکانر از دومین فرود ساختمان به راهرو با نیروی انفجار اول پرتاب شد. انفجارها - که ظاهرا توسط سیلندرهای حاوی زغال سنگ و گاز و اکسیژن ایجاد شده بود - آتش را تسریع کرد که طبقات بالایی محل در حال سوختن را فرا گرفت و سه نفر از آتش نشانان به دام افتادند. جورج نام آنها را فهرست می کند: «مک آردل، مالون و نوجنت». آن سه هرگز زنده از ساختمان خارج نشدند.

آتش برای ساعت ها بیداد کرد و تمام شماره 164 و بیشتر شماره 163 را ویران کرد. تا ساعت 2:30 بامداد بود که آتش نشان ها نتوانستند برای همرزمان خود حفاری را آغاز کنند. پیشروی آنها با ریزش سنگ تراشی و آوارهای در حال سوختن مانع شد، اما آنها مصمم حرکت کردند و حدود ساعت 7 صبح بقایای رابرت مالون و توماس نوجنت پیدا شد.

به این مردان تشییع جنازه عمومی داده شد و جسد آنها به مدت دو روز قبل از مراسم مرثیه در کلیسای سنت اندرو در Westland Row در تالار شهر ماند.

رفقا در تعطیلات به این مردان کمک کردند و با شنیدن آنچه اتفاق افتاده بود، با لباس فرم رسیدند و به جستجو پیوستند. جسد نهایی، جسد پیتر مک‌آردل، تا شب بعد پیدا نشد. تخمین زده می شد که این افراد باید 30 تن یا بیشتر زباله را برای بازیابی بقایای رفقای خود حفر کنند.

به این مردان تشییع جنازه عمومی داده شد و جسد آنها به مدت دو روز قبل از مراسم مرثیه در کلیسای سنت اندرو در Westland Row در تالار شهر قرار داشت. تخمین زده می‌شود که حداقل 50000 نفر در خیابان‌ها صف کشیده‌اند که گروه به سمت قبرستان گلاسنوین می‌رود، جایی که سه رفیق در کنار یکدیگر آرام می‌گیرند. ادای احترام به گل ها آنقدر زیاد بود که باید با یک کامیون گینس 10 چرخ حمل می شدند.

پدر جورج به ویژه با توماس نوجنت که در خانواده اش به جرارد معروف بود، دوست بود. "آنها دوستان بزرگی بودند." نوجنت برای ازدواج با زن جوانی به نام می کرادوک نامزد کرده بود و آنها قبلا مبلمانی برای راه اندازی خانه خریداری کرده بودند. پیتر مک آردل و رابرت مالون هر دو با خانواده ازدواج کرده بودند.

جورج به یاد می آورد: «این یک تراژدی وحشتناک بود، «واقعا تکان دهنده». 90 سال بعد، آتش سوزی خیابان پیرس بزرگترین تلفات جانی در تاریخ آتش نشانی دوبلین است.

به همت لاس فالون مورخ و آتش نشان بازنشسته، قرار است لوح جدیدی در محل آتش سوزی در خیابان پیرس (جنب سالن ورزشی کالج ترینیتی) امروز دوشنبه ساعت 11 صبح، 90 سال بعد، رونمایی شود که بر روی آن نام سه آتش نشان نوشته شده است.