آثار هنرمند آفریقایی-آمریکایی در سفر به گذشته تجلیل شد

او مسلما بیش از هر نقاش زنده‌ای برای آوردن چهره‌های سیاه به گالری‌های غربی تلاش کرده است، اما کری جیمز مارشال هنوز از اینکه به‌عنوان یک پیشگام دیده می‌شود، ناراحت است.

در کشور زادگاهش، ایالات متحده، بسیار مورد تحسین قرار گرفته است، و در تاریخ چهارشنبه در فرانسه در موزه هنر مدرن پاریس، نمایش گذشته نگر بزرگی از آثار او افتتاح شد.

این هنرمند متولد آلاباما گفت: «این یک فرض منطقی نیست که باور کنیم قبل از اینکه من به نوعی افشاگری کنم که آنها باید آنجا باشند، هیچ سیاه پوستی در عکس ها وجود نداشت.

او از کار مربی آمریکایی خود چارلز وایت (1918-1979) - مردی که او را با برخی از بزرگترین نقاشان فیگوراتیو مقایسه می کند - و همچنین پرتره های هیرونیموس بوش، نقاش هلندی قرن شانزدهم یا حتی مجسمه های یونان باستان، استناد می کند.

اما تعداد معدودی از معاصران دیگر می توانند با اینکه مارشال چگونه پرتره سیاه را به جریان انداخته است، رقابت کند. او ستارگانی از شان کامبز گرفته تا جی زی را به عنوان کلکسیونر می شمارد، رکورد حراج یک هنرمند سیاه پوست زنده را در اختیار دارد و اکنون در خارج از کشور خود مانند هرگز مورد تقدیر قرار گرفته است.

این نمایشگاه شامل آثار به یاد ماندنی مانند "De Style" (1993) است که مشتریان یک آرایشگاه آمریکایی آفریقایی تبار را به تصویر می کشد که به نمای تقویم دیواری خیره شده اند که تاریخ ضرب و شتم رادنی کینگ توسط افسران پلیس در لس آنجلس در سال 1991 را نشان می دهد که به شورش های نژادی منجر شد.

در «نقاشی سیاه» (2003)، اثر دیگری با فرمت بزرگ، زوجی به سختی قابل تشخیص در اتاق خوابی تاریک در آغوش گرفته‌اند، با کتابی از آنجلا دیویس، فعال آمریکایی آفریقایی‌تبار و عضو سابق پلنگ‌های سیاه، روی میز کنار تخت.

مارشال گفت: "اولین چیزی که می بینید این است که آنها فیگورهای سیاه هستند، اما پس از آن باید از آن به هر چیز دیگری که در تصویر اتفاق می افتد بروید."

اما فراتر از ارجاعات عمدی به چهره‌ها یا تاریخ‌های مهم در تاریخ خشونت آمیز روابط نژادی آمریکا، بسیاری از کارهای مارشال حاوی پیامی ساده، اما قدرتمند در مورد نمایندگی است.

او سیاه‌پوستان را در محیط‌های اغلب پیش پا افتاده و روزمره - در یک سالن زیبایی، دراز کشیده در پارک - با کدهای پرتره کلاسیک اروپایی که در آن سوژه‌های سیاه‌پوست، اگر اصلا نقاشی می‌شدند، معمولا به‌عنوان خدمتکار یا برده نشان داده می‌شدند، مورد توجه قرار می‌دهد.

در دستان مارشال، رنگ پوست فیگورهای او به رنگ جت مشکی ارائه شده است.

سیاهی «یک ابزار بلاغی است، نه فقط به عنوان نشانگر نوع خاصی از هویت، بلکه برای ایجاد چارچوب زیبایی شناختی که در آن مردم می توانند در مورد سیاهی به عنوان چیزی فراتر از یک بن بست ساده فکر کنند.

او توضیح داد: "سیاهی یک بن بست نیست، یک بی رنگ نیست. چیزی است که می تواند به اندازه هر رنگ دیگری پیچیده و غنی باشد که ممکن است برای ساختن یک نقاشی استفاده شود."

مارشال که اکنون 70 سال دارد، سال‌های اولیه‌اش را در بیرمنگام آلاباما که از نظر نژادی جدا شده بود گذراند، قبل از اینکه خانواده‌اش در دهه 1960 در جستجوی فرصت‌های بیشتر به لس‌آنجلس نقل مکان کنند.

او که در جنوب مرکزی عمدتا سیاه‌پوست و فقیرنشین زندگی می‌کرد، شاهد افزایش خشونت‌های گروه‌های سازمان‌یافته در آنجا و همچنین شورش‌های واتس در سال 1965 بود، یک قیام شش روزه که توسط تنش‌های نژادی تقویت شد.

او به‌عنوان یک چهره بزرگ در دنیای هنر آمریکا نسبتا دیر راه یافت و از اولین نمایش گذشته‌نگر بزرگ خود تنها ده سال پیش در موزه هنرهای معاصر شیکاگو لذت برد.

کتاب گذشته‌نگر سیار اثر او به نام «تاریخ‌ها» در لندن و زوریخ نقدهای تحسین‌برانگیزی برانگیخت. تا ژانویه 2027 در پاریس اجرا می شود.