آثار گزش فسیلی نشان دهنده اولین شواهد از تغذیه یک شکارچی کوچک از شکارچی راس است

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مورد سرد ماقبل تاریخ در نزدیکی Drumheller یا یک شکارچی کوچک را نشان می دهد که در یک شکارچی راس رها شده است یا یک بچه آلبرتوزاروس که درگیر یک عمل تکان دهنده آدم خواری است. این دو توضیح احتمالی برای اتفاقی که برای آلبرتوزاروس پس از مرگش در نزدیکی درامهلر رخ داد، بسیار متفاوت است.

بر اساس مطالعه جدیدی که توسط جاشوا دویون، دانشجوی کارشناسی ارشد دیرینه شناسی انجام شده است، احتمال بیشتری وجود دارد که این پسر عموی 8 ساله و «نوجوان» تیرانوسوروس رکس به دلایل نامعلومی مرده و اندکی بعد شام یک درومئوسورید یا «رپتور»، گروهی از دایناسورهای گوشتخوار کوچک، که توسط «دایناسورهای گوشتخوار پارک» معروف شده بودند، شد. این مطالعه که در مجله دیرینه شناسی منتشر شده است، اولین شواهدی را از تغذیه یا لاشخور شدن یک شکارچی از یک تیرانوزور ارائه می دهد که به شبکه غذایی پیچیده تری در اکوسیستم دایناسورها نسبت به آنچه قبلا تصور می شد اشاره می کند.

فیلیپ کوری، دیرینه‌شناس ارشد U of A و سرپرست Doyon می‌گوید: «این همه چیز را برمی‌گرداند، زیرا شما با یک دایناسور بسیار کوچک روبرو هستید که یک دایناسور بسیار بزرگ، پست و بد مانند یک تیرانوزور را می‌خورد.

دویون می‌گوید که فرضیه‌ای که کمتر محتمل‌تر است، کمتر دراماتیک نیست. او می‌گوید اگر مقصر شکارچی نباشد، تنها مظنون دیگر یک بچه آلبرتوزاروس است.

"اگر آلبرتوزاروس جوان باشد، این یک رویداد آدمخواری خواهد بود - توسط یک نوزاد به طول حدود 2 متر (6.6 فوت) که یک زیربزرگ بزرگتر را می خورد، تخمین زده می شود که طول آن حدود 6 متر (20 فوت) و وزن آن 530 کیلوگرم (1170 پوند) باشد.

آلبرتوزاروس یا «مارمولک آلبرتا» در دوره کرتاسه پسین، حدود 73 تا 67 میلیون سال پیش، شکارچی راس در منطقه آلبرتای کنونی بود. در سال 1905 نامگذاری شد، سالی که آلبرتا به استان تبدیل شد، و نمونه دویون - مجموعه ای پراکنده از قطعات جمجمه - در سال 2022 توسط یکی از افراد عمومی پیدا شد و گزارش شد. موزه سلطنتی تایرل آن را جمع آوری و آماده کرد، که تکنسین های آن چیزی را که به گمان آنها رد دندان بود پیدا کردند و قطعات A را برای تجزیه و تحلیل بیشتر برای تجزیه و تحلیل قطعات A ارسال کردند.

دویون در مقطع لیسانس شروع به مطالعه دقیق آثار دندان روی استخوان‌های فک کرد و به طور سیستماتیک ردیاب‌سازهای احتمالی را حذف کرد تا زمانی که تعداد کمی از آنها باقی نماند. او می‌گوید از آنجایی که هیچ نشانه‌ای از بهبود استخوان وجود ندارد، احتمالا این علائم در حوالی زمان مرگ یا پس از آن ایجاد شده‌اند که نشان‌دهنده تغذیه یا جمع‌آوری است.

این نشریه گام بزرگی در سفر آکادمیک دویون است.

او با اشاره به نزدیکی U of A به سرزمین‌های بد و موزه سلطنتی تایرل و همچنین دسترسی به مجموعه گسترده نمونه‌های دایناسورهای دانشگاه، می‌گوید: «خوشبختیم که می‌توانیم در مراحل اولیه کار خود در تحقیقات شرکت کنیم.

جاشوا آدام دویون و همکاران، شواهدی برای مهار درومائوسارید در آلبرتوزاروس (دایناسور: Tyrannosauridae)، مجله دیرینه شناسی (2026). DOI: 10.1017/jpa.2026.10269

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →