آخرالزمان هوش مصنوعی چه کسی را باور کنیم؟

هرکسی که از گسترش سرفصل‌های «آیا هوش مصنوعی همه ما را خواهد کشت؟» در دو هفته گذشته ناراحت است، بهتر است این اصل را که روزنامه‌نگار فناوری، یان بتریج در سال 2009 بیان کرد، به خاطر بسپارد. قانون بتریج تاکید می‌کند که وقتی عنوان یک عنوان به شکل یک سوال در می‌آید، پاسخ همیشه منفی است. این قانون یک درک قدیمی را در رسانه ها تدوین می کند که قالب تیتر-سوال نشان دهنده یک ادعای شگفت انگیز است که با شواهد کافی پشتیبانی نمی شود.

پس چگونه می توان به داستانی در مورد انقراض قریب الوقوع بشریت نزدیک شد؟ به نظر می‌رسد که پاسخ این است که آن را در زیر صفحه قرار دهید، جایی بین بحث اد شیران و احتمال بارندگی فردا، سپس با انبوهی از قطعات فکری (مانند این مورد) دنبال کنید.

انفجار ناگهانی پوشش داستان، میلیون‌ها نفر را با فرضیه‌ای بسیار مورد مناقشه آشنا کرده است که سال‌ها در جهان‌های گاها همپوشانی سیلیکون ولی و فلسفه آکادمیک مطرح شده است. مشکل بقیه ما در جدا کردن رشته‌های هذل‌گویی، ادعا و منافع شخصی آشکار برای رسیدن به نوعی تصویر آگاهانه از آنچه واقعا در حال وقوع است، نهفته است. در تئوری، این چیزی است که رسانه ها قرار است به آن کمک کنند.

شک و تردید در مورد پیش بینی فاجعه چیز جدیدی نیست. Yann LeCun، دانشمند ارشد هوش مصنوعی متا در آن زمان، روسای آزمایشگاه‌های پیشرو هوش مصنوعی را به تلاش برای تصرف نظارتی صنعت متهم کرد. این الگوی را ایجاد کرد که ادامه پیدا کرده است، شرکت‌های مختلف بسته به جایی که در ترتیب نوک زدن هوش مصنوعی قرار دارند، موقعیت‌های بسیار متفاوتی را اتخاذ می‌کنند، و پر سر و صداترین قیامت اغلب بزرگترین بازیگران در این زمینه هستند. مردیث ویتاکر، رئیس کنونی سیگنال، این هشدارها را به‌عنوان داستان‌های ارواح توصیف می‌کند که مانند تبلیغات محصولی است که تنها چند شرکت می‌فروشند.

توجه رسانه‌های کنونی زمانی آغاز شد که جیکوب کوکسون، محققی که در OpenAI و Anthropic کار می‌کرد، با انتشار پستی ویروسی که هر دو شرکت را به قمار کردن با زندگی ما متهم می‌کرد، از دومی دست کشید. همکار او، ایوان هوبینگر، سرپرست گروه آنتروپیک، با خوشحالی پذیرفت که این شرکت با جدیت معتقد است که فناوری آن می‌تواند همه را بکشد، و این شانس را در عرض یک دهه از یک در 10 می‌دهد.

داریو آمودی، مدیر اجرایی آنتروپیک، سپس مقاله‌ای را منتشر کرد که در آن صنعت را ترغیب می‌کرد تا «مرز شود» و استدلال می‌کرد که سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند به زودی سریع‌تر از هر کسی که می‌تواند نظارت کند، شروع به بهبود خود کنند.

آیا باید آنها را باور کنیم؟ منتقدان آنها از هر طرف می آیند. برای برخی در سمت چپ، بحث عذاب حواس پرتی عمدی است که توجه را از نظارت، سوگیری و سوء استفاده از داده‌ها که فناوری در حال حاضر فعال می‌کند، جلب می‌کند. برای سایرین در جناح راست آزادیخواه، ایجاد یک خندق نظارتی در اطراف تعداد انگشت شماری از شرکت ها به اندازه کافی بزرگ است که آن را پاکسازی کند، ترسناک است. گروه سوم به سادگی شک دارند که ماشین ها حتی قادر به انجام آنچه پیشنهاد می شود هستند.

با وجود این، این تئوری که همه اینها فقط یک کلاهبرداری است، باید برای توضیح برخی از آنچه اکنون در حال رخ دادن است، ادامه یابد. برخی از پیگیرترین هشدارها از سوی افرادی است که مدلی برای فروش ندارند، از جمله دو نفر از بنیانگذاران این رشته. احتمال ناراحت کننده این است که انگیزه هیاهو و صداقت ترس متقابلا منحصر به فرد نیستند و هشدار می تواند هم خودخواهانه و هم واقعی باشد.

همه اینها به پوشش رسانه ای طعم خاصی می بخشد. ثبت عاطفی بین آخرالزمان و مسخره در نوسان است. واشنگتن هفته گذشته میزبان یک «مجمع طرفدار انسان» بود که در آن جفت نامحتمل برنی سندرز و استیو بنن، که احتمالا به دلیل حمایت مشترک آنها از تداوم این گونه پیوند خورده بود، از سرکشی ماشین‌ها نگران بودند. در همین حال، تمرین‌کنندگان با یک کوتاه‌نویسی پوچ، p-doom، با شانس شخصی‌شان برای نابودی معامله می‌کنند.

سندی به نام AI 2027 که بیشتر مورد استناد قرار گرفته است، شبیه به یک فن تخیلی است، با شرکت‌هایی با حجاب نازک به نام‌های OpenBrain و DeepCent و چند بازمانده خوش شانس در زیردریایی‌ها که توسط پهپادها شکار می‌شوند.

"بسیاری از آنها حتی نمی توانند هوش مصنوعی را تلفظ کنند": بحث انقراض فناوری آمریکا را دچار تشنج می کند

در طنز پر ستاره و بی‌ظرافت آدام مک‌کی در سال 2021 به بالا نگاه نکن، یک دنباله‌دار به سمت زمین می‌چرخد و هیچ کس در قدرت نمی‌تواند به آن توجه کند. هدف مک کی نابینایی عمدی ما در برابر فاجعه آب و هوایی بود، اگرچه هیستری شتاب‌زده فیلم با تصادف واقعی ماشین آهسته‌ای که مشخصه بحث آب و هوا است، هماهنگ نبود. با این حال، به نظر می‌رسد که اکنون به نظر می‌رسد که اکنون در صفحه‌ها و صفحه‌های ما، سیاستمداران بداخلاق، الیگارش‌های تکنولوژی مسیحی و فانتزیست‌های مذهبی با هم در حال دعوا هستند.

آیا عرضه اولیه سهام 2 تریلیون دلاری Anthropic هوش مصنوعی را ایمن تر یا خطرناک تر می کند؟

تمرکز اصلی مک کی رسانه هاست. در فیلم، یک برنامه تلویزیونی صبحگاهی، همه لبخندهای اجباری و شوخی های سبک، نمی تواند هشدار دو ستاره شناس را پردازش کند، زیرا فاجعه باعث ایجاد تلویزیون ضعیف می شود و این بخش به درستی بین شایعات افراد مشهور و آب و هوا قرار می گیرد. دانشمندی که یاد می گیرد پیام خود را ملایم کند، با شهرت و تغییر ظاهر می شود، در حالی که کسی که از تعدیل امتناع می ورزد و به سادگی حقیقت را فریاد می زند، به یک الگوی رفتاری واکنشی تبدیل می شود و از هوا خارج می شود.

یک واقعیت آشکار با دو طرف قابل احترام تبدیل به یک موضوع می شود و دنباله دار همچنان چرخه اخبار را به دلیل جدایی یک ستاره پاپ از دست می دهد. نیهیلیسم پیروز می شود. محو شدن به سیاهی.

جو هامفریس: اگر هوش مصنوعی تا سال 2030 "10% شانس" دارد که همه ما را بکشد، آیا باید در حقوق بازنشستگی سرمایه گذاری کنم؟

هر یک از آن رفلکس ها در این دو هفته گذشته به نمایش گذاشته شده است. اما دنباله دار مک کی واقعی بود، مسیر حرکت آن یک موضوع ثابت فیزیک بود. تهدید هوش مصنوعی خود چیزی است که مورد مناقشه است، به همین دلیل است که نمی توان این پوشش را به سادگی به عنوان رضایت یا ترسناک رد کرد. تنها چیزی که می‌توانیم با اطمینان پیش‌بینی کنیم این است که اگر پاسخ به این سوال تیتر خاص منفی نباشد، کسی در اطراف نخواهد بود که بگوید "من به شما گفتم".