آخرین بازی استرالیا در جام جهانی به هیچ کس کمک نمی کند

جمعه، 18 سپتامبر، 19:50، امتیاز نهایی، تایگرز 0، رایدر 6

شنبه، 19 سپتامبر، 4:05 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، برونکوس 40، شوالیه 16

شنبه، 26 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 20، رایدر 10

یکشنبه، 27 سپتامبر، 13:05، امتیاز نهایی، Titans 8، Broncos 20

یکشنبه، 4 اکتبر، 16:00، امتیاز نهایی، خروس 30، برونکوس 6

استرالیا در آخرین بازی گروهی خود در جام جهانی ولز را به کلی نابود کرد. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

طنز چوبه دار دستور روز برای بازی استرالیا در جام جهانی مقابل ولز بود، که تنها با توجه به اینکه به سمت پایان اجتناب ناپذیر خود حرکت می کرد، مانند محکومان به بلوک جلاد، مناسب بود.

جیلاروها با نتیجه 124 بر 6 برنده شدند در یک بازی که تنها عنصر رقابت این بود که آیا قهرمانان جهان می توانند قرن را مطرح کنند یا خیر.

آنها این کار را در پایان به راحتی انجام دادند و رکورد خود را برای بزرگترین پیروزی در جام جهانی شکستند، با ششمین تلاش جیمی چپمن در سایه آژیر تمام وقت، پیروزی 116-0 فرانسه در برابر صربستان در سال 2023 را تحت الشعاع قرار داد که نامشخص ترین نتیجه در تاریخ لیگ بین المللی راگبی زنان بود.

ولز در برابر هجوم استرالیا ناتوان بود. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

در نیمه اول، با برتری 60-0، استرالیا 10 بار تلاش کرد و ولز فقط 15 بار توپ را بازی کرد. جسی ساوتول پنجم و هشتم با 44 امتیاز به تنهایی به پایان رسید.

جیلاروها از دقیقه پنجم تا بعد از آژیر نیمه وقت تکل انجام ندادند و تارین آیکن هافبک استرالیایی نیز تا 10 دقیقه قبل از پایان وقت پایانی تکل انجام نداد.

پس از اینکه استرالیا پانزدهمین تلاش خود را در این مسابقه به ثمر رساند، توسط تماشاگران پراکنده ورزشگاه پاراماتا شروع به هو شدن کرد، که بزرگترین تشویق روز خود را برای امتیاز پیج تراویس، نفر دوم ولزی که فاصله را به 100-6 کاهش داد، اختصاص داد.

این تنها نقطه روشن مسابقه بود، اما بازیکنان به زودی به حالت بیکاری بازگشتند زیرا استرالیا در هفت دقیقه پایانی چهار تلاش دیگر اضافه کرد.

همه جام‌های جهانی با موفقیت‌های خود روبرو خواهند شد و لیگ راگبی بیش از بسیاری از جام‌ها. اما آنها باید هدف وسیع تری را دنبال کنند و این یکی نبود.

این به هیچ کس نفعی نداشت و به اعتبار مسابقات لطمه زد و تنها میراث آن می تواند مانند پیروزی 110-4 استرالیا در برابر روسیه در جام جهانی مردان 2000 باشد که می توان گفت به عنوان یک اتفاق عجیب تاریخی برای تماشاگران قطار.

از آنجایی که جام جهانی زنان در بهترین حالت یک تورنمنت ناهموار بوده است، که با همان امتیازات بسیار زیاد مسابقات مردان اما با تعداد کمی از تماشاگران پرتعداد خدشه دار شده است، باید این سوال مطرح شود که چرا اصلا چنین بازی ممکن است رخ دهد.

حضور بی‌علاقه و ناچیز برای این مسابقه، گواه این بود که محصول را به حداکثر نمی‌رساند، که بسیار شبیه پرده‌ای برای مسابقات دو مرد بعد از آن بود. همچنین به توسعه کمک نمی کند.

چند برگه آمار را پر کرد و به بازیگران بد ایمانی که همیشه در جستجوی فرصتی برای گرفتن عکس از ورزش زنان هستند، مهمات داد.

جیلاروها از نظر بزرگی بهترین تیم جهان هستند و سال هاست که هستند. آنها با قرار دادن پاک کننده ها در ولز، که در جهان متفاوتی وجود دارند، چیزی به دست نمی آورند.

به همین دلیل است که ولزی‌ها باید از هر سرزنشی در مورد چگونگی سقوط آن در امان باشند. وقتی انتقاد می آید نباید متوجه آنها شود.

آنها منصفانه واجد شرایط بودند، اما آنها این را نخواستند و هیچ راهی برای گفتن آن بدون حمایت به نظر نمی رسد، اما آنها تمام تلاش خود را در مواجهه با مشکلات غیرممکن انجام دادند.

در حالی که آنها تایلا پرستون هافبک کانتربری و سیان ویلیامز وینگر شمالی کوئینزلند و همچنین تعداد کمی از استعدادهای سوپرلیگ را در بتان دایتون، کریس مارش و اگنس وود دارند، بیشتر بازیکنان آنها در دسته دوم زنان انگلیس تجارت می کنند.

این رقابتی است که هنوز هم می‌تواند قرعه‌کشی را با شکست‌ها مختل کند و با حضور نیمه حرفه‌ای بیشتر استرالیایی‌ها فاصله زیادی دارد.

کاردیف همان ورزش خروس سیدنی را انجام می دهد، اما این دو تیم در دنیاهای متفاوتی زندگی می کنند.

برخی از بازیکنان ولز قبل از این تور فقط چند بازی لیگ راگبی انجام داده بودند و کل کادر مربیگری آنها توسط داوطلبان پر شده است.

در حالی که استرالیا به نیمه نهایی می رسد، ولز با چند ضربه و کبودی و شاید چند داستان برای گفتن به خانه می رود.

این بخشی از بازوی در حال توسعه یک ورزش در حال توسعه است و در حالی که جایگاه خود را در صحنه بین المللی دارد، در مقابل یک تیم استرالیایی قرار ندارد که آنقدر مسلط است که شروع به تبدیل شدن به یک مشکل کند.

آن‌ها در برابر هرکسی که بازی می‌کنند بسیار قدرتمند هستند، چه رسد به تیمی از مرزهای این ورزش که مملو از بازیکنانی است که هرگز در زندگی خود با ورزشکارانی مانند چپمن، تامیکا آپتون یا جس سرگیس روبرو نشده‌اند.

با این حال، نتایج کج‌رو به خودی خود مسئله‌ای نیستند، تا زمانی که هدف گسترده‌تری را دنبال کنند.

پیشرفت ساموآ، فیجی و پاپوآ گینه نو در این جام جهانی اگر در معرض تیم هایی مانند استرالیا و نیوزلند قرار نمی گرفتند، حتی اگر دردسرهای فزاینده ای وجود داشت، اتفاق نمی افتاد.

ساعاتی بعد، در همان استادیوم، تونگا و ساموآ مشتاقانه‌ترین بازی جام جهانی مردان را برگزار کردند، مسابقه‌ای که می‌توانست دو بار زمین را فروخته باشد.

هیچ‌کدام از اینها بدون برخی ضربات در طول مسیر اتفاق نمی‌افتد.

اما زمانی که تیمی که نباید آنجا باشد به خط سریع پرتاب می شود، محدودیت هایی وجود دارد که می توان در میان خرابه ها پیدا کرد.

نابودی کامل چیزی را پشت سر نمی گذارد. این یک بلوک ساختمانی نبود. این قتل عام بود که هیچ بازمانده ای بر جای نگذاشت.