آخرین موضع تل آویو

هیچ کس دیگر از چپ در اسرائیل صحبت نمی کند. این برچسب در اصل یک کلمه نفرین است، چیزی که توسط یک راننده تاکسی عصبانی پس از اینکه او با یک اسکوتر دور مردی منحرف می‌شود، آن را تف کرد. تقریبا 12 تا 15 درصد از اسرائیلی‌ها خود را چنین می‌شناسند. اما دموکراسی شهرت بسیار بهتری دارد، حداقل در تل آویو ساحلی و جهان وطنی، شاید به همین دلیل است که چپ ترین حزبی که در انتخابات این هفته به پارلمان راه یافت، نام خود را دموکرات گذاشت.

در کنار قهوه عالی، سالادهای خوشمزه، و بوتیک های مد، یک اخلاق لیبرال در اینجا زندگی می کند. این شهر در چهار سال گذشته کانون اعتراضات علیه دولت بنیامین نتانیاهو بوده است. ایتامار بن گویر، وزیر کشور راست افراطی نتانیاهو، آن را «ایالت تل‌آویو» و جمعیت آن از کارگران فناوری، باریستاها و دانشگاهیان «آنارشیست» نامیده است - دشمنانی که علنی بودن آنها دولت یهودی پاک‌تری را که او رویای آنها را در سر دارد، تهدید می‌کند.

ایالت تل‌آویو، که دقیقا یک سوبریکت نادرست نیست، خود را برای انتخابات این هفته بسته و سپس مورد ضرب و شتم قرار گرفت. نتایج را نمی توان چیزی جز غیرقطعی نامید. ایجاد یک ائتلاف جدید حکومتی، چه برای نتانیاهو و چه برای رقیب اصلی او، گادی آیزنکوت، تقریبا غیرممکن به نظر می رسد. اما بلوک راست‌گرای نتانیاهو 53 کرسی در مقابل 48 کرسی بلوک «تغییر» آیزنکوت به دست آورد، و این پیروزی بسیار دور از انتظار و مورد نیاز تل‌آویو بود.

من در این هفته بارها و بارها تکرار مشابهی را شنیده ام. چگونه رای دهندگان ممکن است دوباره نتانیاهو را انتخاب کنند؟ پس از 7 اکتبر. پس از رها شدن گروگان ها. بعد از فساد پس از تلاش برهنه او برای کسب قدرت به هر قیمتی. دروغ ها نژادپرستی و در روزهای قبل از انتخابات، انزوای فزاینده کشور را در آغوش می گیرد. اقتصاد جهان می خواهد ما را تحریم کند؟ خوب گفت ما به سمت رمزنگاری حرکت خواهیم کرد. بعد از این همه. اما همچنین تمام انرژی ای که شهر برای رد بیبیسم (خلاصه ای به اندازه ترامپیسم مفید و در عین حال غیرقابل توصیف) صرف کرده است.

با شروع اعتراضات به تغییرات پیشنهادی در سیستم قضایی پس از روی کار آمدن نتانیاهو در سال 2022 و سپس مبارزه برای آزادی گروگان‌ها در غزه، مردم تل‌آویوی چنان به اعتراض عادت کرده‌اند که اکثر آنها برای تجمعات شنبه شب که تبدیل به یک آیین شده‌اند یک کیت آماده با تمام نیازهای خود (پرچم، بطری آب، کفش‌های مخصوص دویدن) دارند. بسیاری از آنها خسته شده‌اند و انتظار داشتند که این انتخابات یک حق‌العاده باشد.

[ بخوانید: آخرین فرصت اسرائیل برای نجات خود]

من هفته گذشته را در اسرائیل گذراندم و با مردم تل آویو صحبت کردم. شوکی که آن ها تجربه می کنند دوچندان است. اول تأیید وضعیت اقلیت آنها در کشور است. علیرغم اینکه تل آویو مرکز اقتصاد و حیات فرهنگی اسرائیل است، پس از این انتخابات منزوی تر به نظر می رسد، حتی بیشتر یک استثنا، بیشتر در ارزش ها و رویاهای خود متمایزتر شده و هر چه کوچکتر می شود.

اودد لشم، روانشناس سیاسی در دانشگاه عبری و نویسنده کتاب امید در میان درگیری، به من گفت: «این یک ضربه است، و درک از این نقطه و درک مراحل بعدی دشوار خواهد بود. برخی دیگر از ناامیدی اخلاقی در کشور صحبت کردند. یک پیشخدمت خالکوبی مضطرب در یک بار شراب در نزدیکی میدان رابین گفت: «باید زمین لغزش می شد.

اما درک دیگری به سرعت در حال ظهور است. شاید بزرگترین ماجرای انتخابات موفقیت احزاب عربی بود. آنها توانستند 19 کرسی را با آوردن رای دهندگانی که قبلا دیده نشده بود به دست آورند. من شخصا یک روز قبل از انتخابات، در حومه ابوقوش، یک روستای عرب اسرائیلی در نزدیکی اورشلیم، در حالی که مردم به سر کار می رفتند، این شور و شوق را تجربه کردم.

من با کانواسی‌هایی بودم که سعی می‌کردند رای بیاورند، و به مدت دو ساعت، زنان با حجاب و عینک‌های آفتابی بزرگ و مردانی که با کامیون‌های وانت شیشه‌هایشان را پایین می‌آوردند فریاد می‌زدند که همه کسانی را که می‌شناختند - برادران، مادران، پدربزرگ‌هایشان - رای می‌دهند و چیزی باید تغییر کند. این روستا در نهایت 78 درصد مشارکت داشت که این رقم در سال 2022 55 درصد بود.

یک مرد اسرائیلی عرب در یافا به من گفت که یکی از دوستان فلسطینی در کرانه باختری از جنین، مردی که نمی تواند رای دهد، با او تماس گرفته است تا مطمئن شود که او رای می دهد، اگر فقط برای کمک به توقف خشونت شهرک نشینان باشد. هر انتخابات دیگری فقط بدبینی دوستان فلسطینی او را برانگیخت.

با نگاهی به اعداد، آیزنکوت راهی برای رهبری یک دولت دارد، اما تنها در صورتی که احزاب عربی را در ائتلاف خود قرار دهد. 19 کرسی آنها و 48 کرسی او به 67 کرسی قوی می رسد. این ازدواج آسان نخواهد بود، زیرا اکثر احزاب یهودی در بلوک او قول داده اند که هرگز به دولتی با احزاب عربی نپیوندند.

این مقاومت مبتنی بر نژادپرستی یا نه تنها در نژادپرستی نیست: برخی از احزاب عربی آشکارا ضد صهیونیست هستند. آنها حق بازگشت فلسطینیان را در برنامه های خود گنجانده اند. و حتی قابل قبول ترین و عملگراترین رهبران عرب اسراییل، منصور عباس رعام، تمایلی به رد صریح حماس به عنوان یک سازمان تروریستی ندارد.

با این اوصاف، دیده‌ام که مفسرها پشت سر هم به این ایده می‌خندند که وعده‌های پیش‌انتخابی هر حزب سیاسی، یهودی یا عرب، مستحکم است – اغلب اشاره می‌شود که نتانیاهو، استراتژیست بزرگ، زمانی با ایده اضافه کردن رام به ائتلاف خود معاشقه می‌کرد.

تغییر بزرگتر یک تغییر ذهنی خواهد بود. اسرائیلی هایی که خواهان یک لیبرال دموکراسی هستند دیگر نمی توانند احزاب عربی را کنار بگذارند. این پیامی بود که جوامع عرب اسرائیلی ارسال کردند: اگر تل آویو لیبرال امیدی به اعمال ارزش های خود در آینده کشور داشته باشد، به آن رای دهندگان در ابوقوش نیاز خواهد داشت. باید گنجاندن قابل توجه آنها را بخشی از دموکراسی دانست که برای آن مبارزه می کنند، حتی اگر این به معنای بازگشایی بحث ها در مورد ماهیت دولت یهود، حقوق فلسطین و اشغال نیز باشد.

اونر برنهایمر، فیلمنامه نویس به من گفت: "شما نمی توانید لیبرال باشید و رای دهندگان اسرائیلی عرب را انکار کنید." فیلم یوسی و جگر او پیشرفتی در به تصویر کشیدن زندگی همجنسگرایان در اسرائیل بود و او یکی از رهبران جنبش LGBTQ در این کشور بوده است. "بیشتر آنها احساس می کنند بخشی از اسرائیل هستند. آنها اسرائیلی هستند. آنها کار می کنند؛ آنها پزشک و مهندس و معمار و صاحب مشاغل هستند. ما باید این واقعیت را بپذیریم که آنها دشمن ما نیستند. آنها می خواهند بخشی از پروژه اسرائیل باشند."

اگر لیبرال ها به تحریم آنها ادامه دهند، ما به راست مذهبی افراطی، خشن ترین گروه ها و فرقه نتانیاهو شکست خواهیم خورد.

چند هفته آینده شکل دولت اسرائیل را مشخص خواهد کرد. اما چیزی که ممکن است تغییر نکند احساس بیگانگی در حباب تل آویو است، احساسی که در میان این اسرائیلی ها وجود دارد که ممکن است دیگر در اینجا خانه ای نداشته باشند.

سهام کم نیست. با کنار گذاشتن وضعیت دموکراسی و وخامت اوضاع در کرانه باختری، اقتصاد اسرائیل تا حد زیادی به این جمعیت بستگی دارد. 93 درصد از کل درآمد مالیات بر درآمد فقط از 20 درصد از کارگران اسرائیل حاصل می شود. و بسیاری در حال حاضر ترک می کنند. بر اساس گزارش دولتی، اسرائیل از سال 2022 تا 2024 صد و چهل هزار شهروند خود را از دست داده است.

اگر افراد دارای تحصیلات عالی از کشور خارج شوند - اگر نمی توانند آینده ای برای خود در کشوری ببینند که در آن از یک جمعیت عمدتا بیکار افراطی ارتدوکس حمایت می کنند و فرزندان خود را به ارتش می فرستند در حالی که این خانواده های مذهبی نیستند - آنگاه اسرائیل ممکن است در مسیر یک حکومت دینی فقیر قرار گیرد، برای همیشه در جنگ (یک "ایران یهودی" آن را در شب انتخابات بیان کرد).

پسر عموی من گیدئون، که با طبقه حرفه ای تل آویو مطابقت دارد (او یک مدیر فنی است که شراب خوب را دوست دارد)، به صراحت به من گفت: "اگر بی بی انتخاب شود، مطمئن نیستم که اینجا بمانم. و همین که 100000 نفر مثل من می روند کافی است و این کشور نان تست است."

مسئله ماندن یا رفتن به ویژه این هفته در تل آویو حاد بود زیرا حدود 70000 اسرائیلی که در خارج از کشور زندگی می کنند برای رای دادن برگشته بودند. مردم در خیابان دیزنگوف با دوستانی از بروکلین یا برلین برخورد کردند. یکشنبه قبل از انتخابات، به یک شب قصه گویی به نام موعد کتاو رفتم. این یک رویداد معمولی است که در آن تیپ‌های خلاق در ارائه مونولوگ‌های هفت دقیقه‌ای در پاسخ به یک جفت درخواست کلمه با یکدیگر رقابت می‌کنند.

برای این شب خاص که 400 مخاطب جوان هیپستر را به خود اختصاص داد، تک‌گوست‌های منتخب اسرائیلی‌هایی بودند که در خارج از کشور زندگی می‌کنند، و به نظر می‌رسید واژه‌های انتخابی - اصلی در مقابل ترجمه، اتصال در مقابل جدایی - برای برانگیختن عاطفی‌ترین احساسات آنها در مورد تبعید طراحی شده بود.

مجری که عینک خلبانی و زنجیر طلا به چشم داشت، شب را با پرسیدن حضار آغاز کرد: "چرا اینقدر استرس دارید؟ چه خبر است؟ فقط یک کشور." دلشکستگی یک موضوع ثابت بود: گیر افتادن بین دو هستی، راحت نبودن در هر جایی. زنی که در آلمان زندگی می کند ابراز تاسف کرد که هرگز نمی تواند به دخترش در انجام تکالیف کمک کند. دیگری در مورد ترک اسرائیل صحبت کرد تا پسر خردسالش را از سربازگیری در آینده نجات دهد، اما متوجه شد که فرزندش اکنون برای او خارجی خواهد بود.

[ بخوانید: مبارزه با اسرائیل تا آخرین فلسطینی ]

لیاد مودریک، استاد علوم اعصاب و روانشناسی در دانشگاه تل آویو، بخشی از گروهی از محققانی بود که فرصتی را در هجوم دانشگاهیان اسرائیلی مهاجر دیدند که به قول او "نجات کشور" می‌آمدند. آنها پیشنهاد کردند که یک کنفرانس بزرگ درست قبل از انتخابات برگزار شود، Mind IL—59 کنفرانس همزمان در زمینه های مختلف از جمله فیزیک، فلسفه و هنر، با 5500 شرکت کننده، از جمله 2000 دانشگاهی مقیم خارج از کشور. مودریک به من گفت که بسیاری از این اسرائیلی‌ها تجربه مشترکی از احساس طرد شدن در خارج از کشور و احساس بیماری در اسرائیل داشتند.

او دیده است که همکارانش یک سال تعطیلی را تمدید می کنند یا فعالانه انتخاب می کنند که در جای دیگری به دنبال کار بگردند. او گفت: «آنچه که من را نگران می‌کند این است که اگر اسرائیل مسیر خود را تغییر ندهد، بسیاری از دانشگاهیان و متخصصان بیشتری تصمیم به ترک این کشور خواهند گرفت. این امر تأثیر زیادی بر اسرائیل خواهد داشت.»

آنهایی که برای رای دادن برگشتند این کار را کردند زیرا هرگز نمی توانستند اسرائیلی باشند، چه خوب و چه بد. هادار آویرام، استاد حقوق در حقوق دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو به من گفت: "من در سه سال گذشته گنبد آهنین اسرائیل در سانفرانسیسکو بودم." دانش‌آموزان کلاس‌های او را رها کرده بودند، و سازمان حقوق حیوانات که او در آن کار حرفه‌ای انجام می‌داد، استفاده از او را به عنوان وکیل متوقف کرد. او با وجود اینکه دیگر در اسرائیل زندگی نمی کرد، هیچ تردید اخلاقی در مورد رای دادن نداشت. "وجدانم راحت است."

روشنفکری که شاید بیش از همه نماد این اسرائیل لیبرال و دموکراتیک بود - که به نوعی می‌توان آن را خالق متن منبع آن دانست - آموس اوز، رمان‌نویسی بود که در سال 2018 درگذشت. او ارزش‌های خودآگاه کیبوتز را بیان کرد، موضع اخلاقی ثابتی را در برابر اشغالگری اتخاذ کرد و پس از 196 فرهنگ عبری را عمیقا شکل داد. کافه های تل آویو دخترش فانیا اوز-سالزبرگر، مورخ، به ترویج این ایده ها، از جمله لزوم مشارکت کامل اعراب در زندگی سیاسی اسرائیل ادامه می دهد.

این که روش اصلی ارتباط او پست کردن در X است، جایی که او مرتبا با ترول ها درگیر می شود، چیزی در مورد دنیای امروز می گوید.

روز قبل از انتخابات، اوز-سالزبرگر را که چشمان آبی کریستالی پدرش را دارد، در کافه ای در خیابان آلنبی ملاقات کردم. عصبی بود. او گفت که حتی یک «حرارت مرده» نشان‌دهنده «یک شکست وحشتناک» است، زیرا، همانطور که او می‌دید، «عضله لیبرال-دمکراتیک به حداکثر می‌رسد». او ابراز نگرانی کرد که در بسیاری از مکالماتم شنیده بودم - در مورد خشونت، در مورد تخریب کشور در چهار سال گذشته، در مورد اینکه آیا دو پسرش که هر دو در آکسفورد تحصیل می کنند، ترجیح می دهند برگردند. اما پاسخ او نیز بیشتر از آنچه انتظار داشتم جنگنده بود.

اوز-سالزبرگر با سازش با بخش های ارتدوکس و راست افراطی جامعه اسرائیل انجام شد. او گفت که پس از چندین دهه شرکت در گفتگوهای بین فرهنگی - از جمله مکالماتی که پدرش شروع کرده بود - دیگر نمی خواست خوب صحبت کند. ما به شهرک نشینان می گوییم، ما به ارتدوکس های افراطی می گوییم: "ما به اندازه کافی بازی را انجام داده ایم. و دیگر وجه مشترکی بین ما وجود ندارد." او به من گفت که حتی به نیاز به یک شبه نظامی برای مقابله با شهرک نشینان مسلح در سمت راست فکر کرده است.

شنیدن این سخن از زبان دختر آموس اوز، در دفاع از «صهیونیسم انسان‌گرا» که او هنوز هم معتقد است ممکن است، به وضوح نشان داد که چقدر احساس می‌کند قبلا از دست داده است.

یشای سرید، وکیل و رمان‌نویس، پیش‌بینی‌های تاریک‌تری ارائه کرد. سارید یکی دیگر از فرزندان آن چیزی است که او آن را «اسرائیل قدیمی خوب» می نامد. پدرش یوسی سرید، یکی از چهره های برجسته چپ بود. یشایی به من گفت: «من از سنین بسیار جوانی با احساس اقلیت بودن زندگی کرده ام.

در سال 1974، زمانی که یشای 9 ساله بود، پدرش که به تازگی به کنست انتخاب شده بود، خانواده را به شهر مرزی کریات شمونا نقل مکان کرد و شروع به تدریس علوم مدنی در دبیرستان محلی کرد. او می‌خواست با این شهر، جایی که ۱۸ نفر در یک حمله تروریستی کشته شده بودند، ابراز همبستگی کند، و همچنین سعی کند با انتقال خانواده‌اش به محلی که معمولا نخبگان تل‌آویو از نوع او زندگی نمی‌کنند، «شکاف‌ها» بین مرکز و اطراف را التیام بخشد.

(حزب‌الله هنوز مرتبا با موشک به شهر حمله می‌کند، اما جمعیت آن فقط نزدیک به 50 درصد به نتانیاهو رأی دادند، رقمی شگفت‌انگیز با توجه به اینکه نتانیاهو چه رنج‌هایی را متحمل شده است). سیاست‌های پدرش - به‌ویژه موضع‌گیری اولیه و قطعی او در مورد لزوم صلح با فلسطینی‌ها - همیشه باعث می‌شود او احساس حاشیه کند.

نقطه عطف بزرگ در زندگی یشای سارد در سال 1995 اتفاق افتاد، زمانی که نخست وزیر یتزچاک رابین مدت کوتاهی پس از مذاکره بر سر توافقنامه اسلو ترور شد. او بلافاصله فهمید که کشور هرگز مثل قبل نخواهد بود. او سال ها طاقت راه رفتن در میدان رابین را نداشت، جایی که نخست وزیر در آن کشته شد. بسیاری از رمان‌هایی که او از آن زمان نوشته است به بررسی تاریکی‌هایی می‌پردازند که در آن روز رها شد و به نظر او بر اسرائیل مسلط شد.

معبد سوم که در سال 2015 منتشر شد، تصور می کند که رویاهای متعصبان مذهبی برآورده شده است و معبد یهودی در اورشلیم به همراه قربانی آیینی بازسازی شده است. وقتی نماینده اش به او گفت که نامزد یک جایزه علمی-تخیلی شده است، خندید.

از سارید پرسیدم که آیا فکر می‌کند که افراط‌گرایان مذهبی کشور واقعا می‌خواهند قربانی را بازگردانند؟ او گفت: «البته که دارند. "آنها برای آن تمرین می کنند." او گفت که در اورشلیم، گروه‌های مذهبی به پوشیدن لباس‌های کشیشی باستانی و در هر فصح تمرین ذبح آیینی گوسفندان را می‌دهند. او شکی ندارد که اسرائیل به اینجا می رود. او گفت: معبد. "همه چیز به آنجا منتهی می شود."

بنیادگرایی و فرقه گرایی در سه دهه گذشته به خط پایه در جامعه اسرائیل تبدیل شده است، واقعیتی که لیبرال دموکرات های اسرائیل خود را در برابر آن عقب می اندازند. ایتامار وایزمن به من گفت که تنها راه برای تغییر این پویایی، تغییر فرهنگ چپ از واکنش به چیزی «سرگرم کننده، باحال و سکسی» است. به معبد، به عبارت دیگر، با جذابیت ساحل تل آویو پاسخ دهید.

وایزمن یک فعال سیاسی واندرکاند است که در تنها 34 سالگی، قبلا چند شغل داشته است – در سیاست که برای سیاستمداران مختلف در چپ، از جمله ایهود باراک، کار می کند. در تجارت به عنوان یک سرمایه گذار خطرپذیر و با یک استارت آپ متمرکز بر فناوری آب و هوا. پنج سال پیش او یک سازمان غیرانتفاعی به نام بیت رادیکال ("خانه رادیکال")، یک ناشر کتاب و یک مرکز اجتماعی همه منظوره در بازار ماهی متروکه در بخش صنعتی جنوب تل آویو راه اندازی کرد. طراحی شیک بروتالیستی است: تعداد زیادی از بتن و گیاهان بومی. یک کافه بیرون و یک کلوپ شبانه در زیرزمین وجود دارد.

یک باغ روی پشت بام در حال ساخت است. ویزمن نقش خود را جذاب کردن مشارکت در جامعه اسرائیل برای کسانی می داند که می خواهند ترک کنند. او گفت: "من از آنها می خواهم که به برلین نروند." من می خواهم برلین نزد آنها بیاید.

وایزمن قبل از انتخابات اطراف بیت رادیکال را به من نشان داد. او به سرعت حرکت کرد و صحبت کرد، زیرسیگاری ها را خالی کرد و فنجان های کثیف قهوه را برداشت. ویزمن در سال 2015، زمانی که 21 سال داشت، رهبری یک طرح مردمی به نام V15 را بر عهده داشت که از طریق آن تلاش کرد سازماندهی اجتماعی را به اسرائیل بیاورد. نتانیاهو سعی کرد این گروه را ممنوع کند زیرا تا حدی توسط سازمان های غیرانتفاعی خارجی تامین مالی می شد. ویزمن گفت که تمرکز خود را به فرهنگ معطوف کرده است. این مرکز هر هفته میزبان رویدادها و فعالیت های متعددی از جمله سخنرانی ها و کنسرت ها است.

وایزمن گفت: "من آینده را از دست دادم." چیزی که جوانان را به مرکز می آورد - چند نوجوان و 20 ساله به من گفتند که بیت رادیکال جای آنهاست - میل به احساس اعتماد دوباره، عدم واکنش همیشه به سمت راست، شروع به فکر کردن به آینده است. و مهمتر از همه، لبخند زدن در حین انجام آن.

همه اینها عالی به نظر می رسید، اما من از اینکه چقدر جوانانی که در کافه در حال کشیدن سیگار بودند، یکدست به نظر می رسیدند، شگفت زده شدم، و با صدای بلند تعجب کردم که چگونه ویزمن قصد دارد از دایره یهودیان اشکنازی طبقه متوسط ​​رو به بالا که در مرکز حضور دارند گسترش یابد. او به من در مورد طرح هایی برای باز کردن رادیکال های جدید بیت در مکان هایی مانند حیفا که دارای جمعیت عرب زیادی است و بیر شوا، شهر فقیرتر در جنوب، گفت. به نظر می‌رسد این یک گام فراتر از حباب است، که با توجه به جمعیت‌شناسی اسرائیل، اگر وایزمن امیدوار باشد که این جوانان را از صحبت کردن با خودشان دور کند، ضروری است. راست آدیر

میلی اشت و یا شرایبر در فیلم آینده آساف پولونسکی، شخصا. من انتخاب کردم که بازگشت انتخابات را در بیت رادیکال تماشا کنم، و همانطور که وایزمن قول داده بود، شب واقعا شاد بود - تا ساعت 10. حیاط مرکز پر بود: جمعیتی متشکل از 2000 نفر با صدای بلند آواز می خواندند، بالا و پایین می پریدند، زیر تابلویی درخشان با غزلی از سرود صلح قدیمی، «روز را بیاور». رامی فورتیس، پانک راک بیلی آیدل معروف از دهه 1970، که اکنون 72 سال دارد، طاس و عینک زده است، از روی صحنه غرغر می کرد.

اما در ساعت 10، پخش شب انتخابات بر روی دیوار گچ‌کاری شده ساختمان همسایه پخش شد و گویی کسی دکمه قطع صدا را فشار داده بود.

برخلاف انتخابات آمریکا، در اسراییل، در اسراییل، نتایج نظرسنجی‌های خروجی که نحوه تقسیم آرا به احزاب مختلف را نشان می‌دهند، به یکباره منتشر می‌شوند. این اعداد ممکن است اشتباه باشند، اما یک عکس فوری فوری ارائه می‌کنند و نبردی را بر سر روایت آغاز می‌کنند. اولین اطلاعات این بود که پیش بینی می شد حزب لیکود نتانیاهو 25 کرسی به دست آورد که بیشترین آرا را در پارلمان بعدی به او خواهد داد (تعداد نهایی 27 خواهد بود). به نظر می‌رسید که هیچ‌کس دقیقا متوجه نشده بود که احزاب عرب چقدر خوب عمل کرده‌اند.

در عرض پنج دقیقه، حیاط پاک شد. مردم با سرهای خمیده یا با نگاه دردناکی به صفحه به سمت خروجی حرکت کردند. امید محتاطانه در کمترین زمان - فقط کافی بود چند نفس بکشم - به ناامیدی تبدیل شده بود.

یک زن با مدل موی پیکسی در گوشی اش گریه می کرد: "نمی شود. نمی شود." مرد جوانی با موهای پشمالو با سبیل، غریبه، دستش را روی شانه او گذاشت و به آرامی گفت: «این اتفاق افتاد.»

هر یک از اسراییلی های عرب که با آنها صحبت کردم از تعداد افرادی که برای رای دادن بیرون آمدند ابراز افتخار کردند. و در بلاتکلیفی کنونی چند روز پس از رای گیری، در حالی که معاملات پشت سر هم بین احزاب مختلف انجام می شود، آنها منتظرند ببینند چه اتفاقی می افتد، شاید بیشتر از هر جمعیتی دیگر در اسرائیل. 19 کرسی که احزاب عربی به دست آوردند، سؤالی را ایجاد کرده است که جریان اصلی سیاسی اسرائیل به دنبال نادیده گرفتن آن بوده است: ادغام اعراب و قدرت سیاسی مشترک چقدر جدی است؟ این یک چیز است که با افتخار به دموکراسی اسرائیل ("تنها دموکراسی در خاورمیانه"، مخالفان اشاره کنیم.

اغلب یادآوری می شوند)؛ این یک چیز دیگر است که در واقع سبد وزارتی را به شهروندان عرب واگذار کنیم. عرب هایی که با آنها صحبت کردم گفتند که همیشه از این صحبت های دموکراسی کمی احساس ناراحتی کرده اند. اکنون لحظه ای از حقیقت فرا می رسد.