آرپیتا سینگ، نقاش هندی که فانتزی و رئالیسم سنگدل را ادغام کرد، در ۸۹ سالگی درگذشت.

آرپیتا سینگ، نقاش هندی که آثار توهم‌آمیزش کنایه‌هایی از خشونت در دنیای واقعی را با تصاویر غیرقابل تعبیر خواب در هم آمیخت، روز دوشنبه در دهلی نو درگذشت. طبق گزارشی که تریبون به تایید همسرش، هنرمند پارامجیت سینگ اشاره کرد، او 89 ساله بود.

سینگ در طول زندگی حرفه ای شش دهه ای خود مرتبا تکنیک و روش کار خود را تغییر می داد، اگرچه او امروزه بیشتر به خاطر نقاشی های فیگوراتیو توهم آمیز که در فرهنگ هندو و تاریخ هند آغشته است، شناخته شده است. در معروف‌ترین نقاشی‌های او، خدایان و مردم عادی در مناظری که به‌طور مبهم نقشه‌ها را به یاد می‌آورند، در هوا شناور هستند.

Devi Pistol Wali (1990)، که مسلما مورد بحث گسترده‌ترین نقاشی اوست، زنی کفن پوش با بازوهای زیادی را نشان می‌دهد که یکی از آن‌ها تفنگ را به سمت مردی که شمشیری در دست دارد گرفته است. این نقاشی معمولا به عنوان پاسخی به خشونت علیه زنان در هند امروزی توصیف می‌شود، اما سینگ از این تفاسیر جلوگیری کرد و گفت که همانطور که او در مصاحبه‌ای با گاردین در سال 2025 بیان کرد، «رویدادهای کنونی به نقاشی من وارد می‌شوند، همانطور که نور به عنوان رنگ و نسیم به عنوان حرکت می‌آید».

او همچنین تمایل داشت که توصیف مکرر کارش را به عنوان رویایی رد کند، زیرا می‌توانست آنچه را که در هنرش می‌رفت کنترل کند. میرا شارما در مقاله ای از Artforum درباره Devi Pistol Wali می نویسد: «نقاشی های او دنیای رویایی نیستند - آنها دنیای واقعی ساخته خود او هستند. در دنیای نقاشی‌های او، اشیاء شناور نیستند، زیرا جاذبه وجود ندارد.»

سینگ یکی از برجسته‌ترین هنرمندان معاصر هندی بود که این هنرمند در سال 1991 جایزه معتبر پادما بوشان را دریافت کرد. موزه هنر کیران نادار در دهلی نو، در سال 2019 نمایشی از آثار او ترتیب داد.

اما در خارج از هند، سینگ تا سال 2025، زمانی که گالری سرپنتاین بررسی آثار او را در لندن انجام داد، چندان شناخته شده نبود. جان یاو منتقد در سال 2017 در بررسی هایپرآلرژیک نمایشگاهی در گالری تالوار نیویورک، یکی از معدود نمایشگاه های آثار او در خارج از هند که در رزومه او ذکر شده است، نوشت: «آرپیتا سینگ، هنرمندی تحسین شده در هند، به ندرت در آمریکا نمایش می دهد و این ضرر ماست. (تالوار در حال حاضر در حال اجرای نمایش سینگ دیگری است که تا 27 فوریه به نمایش در می آید.)

آرپیتا سینگ، دیوی پیستول ولی، 1990. © آرپیتا سینگ/موزه هنر و عکاسی، بنگالورو، هند

با این حال، به نظر نمی‌رسید که سینگ از استقبال بین‌المللی اخیر از کارش کاملا مضطرب باشد. او در پروفایل خود در گاردین، نمایشگاه سرپنتاین را "یک چیز معتبر برای من" نامید.

آرپیتا سینگ در سال 1937 در بنگال غربی هند متولد شد و در سال 1946 به دهلی نو نقل مکان کرد. تقسیم، تقسیم خشونت آمیز هند بریتانیا به یک هند با اکثریت هندو و یک پاکستان با اکثریت مسلمان، سال بعد اتفاق افتاد و برخی از خاطرات اولیه سینگ را شکل داد. او به یاد می آورد که در بالکن خود ایستاده بود و مشاهده می کرد که مردی در پایین کشته شده است.

او به مدرسه هنری پلی تکنیک دهلی رفت و در سال 1959 از آنجا فارغ التحصیل شد. معلمان او مدرنیست هایی مانند بیرن دی و سایلوز موکرجیا بودند و تحصیلاتش او را با کتاب های مدرنیسم اروپایی در ارتباط قرار داد. او به یاد می آورد که به سمت Der Blaue Reiter، واسیلی کاندینسکی، پل کلی و مارک شاگال جذب شده بود.

اگرچه سینگ نسبتا در اوایل کار خود به موفقیت دست یافت، و با فروشنده Kekoo Gendhy، که به معروف شدن S. H. Raza و M. F. Husain کمک کرده بود، به موفقیت دست یافت، او نسبت به فیگوراسیون های خود که به سبک ساده لوحانه ساختگی انجام می شد، مطمئن نبود. در طول دهه‌های 1970 و 1980، او شروع به کار در انتزاع کرد و تصاویری سخت و بی‌رنگ تولید کرد که کاملا از نقطه‌ها و خط تیره‌ها تشکیل شده بودند. با این حال، در پایان دهه 80، او به فیگوراتاسیون بازگشته بود.

آرپیتا سینگ، شهر آبنبات چوبی من: برخاستن جمینی، 2005. ©آرپیتا سینگ/گالری هنری وادهرا

نشانه هایی وجود دارد که سینگ به تدریج در حال رشد است. در سال 2021، آثار او در یک نمایشگاه پرفروش از انتزاعات زنان در مرکز پمپیدو در پاریس و نسخه آن سال بینال گوانگجو در کره جنوبی ظاهر شد. سال بعد، او در دوسالانه Kochi-Muziris، برترین نمایشگاه هنر معاصر هند حضور یافت.

چیزی که با افزایش شهرت بین المللی سینگ آشکار شد این بود که تعداد کمی از افراد دیگر، چه در زمان شروع کار و چه در حال حاضر، آثاری مانند او تولید کرده اند. سینگ یک بار در مورد دنیاهایی که در هنر خود خلق می کند گفت: "من قانون را کنترل می کنم." "من استاد هستم."