آستانه انتخاباتی دموکراسی اسرائیل - زمان تجدید نظر در آن - عقیده را مخدوش می کند

اسرائیل باید نگاهی دیگر به آستانه انتخاباتی خود بیندازد. منطق پشت افزایش آن به 3.25 درصد در سال 2014 به سختی پوچ بود. اسرائیل زمانی تنها یک درصد آستانه داشت، به این معنی که جناح‌های کوچک می‌توانستند وارد کنست شوند و نفوذی را که به شدت نامتناسب با حمایت آنها بود اعمال کنند. در یک پارلمان 120 کرسی که 61 کرسی دولت را تشکیل می‌دهد، فراکسیونی که بخش کوچکی از رای‌دهندگان را نمایندگی می‌کند می‌تواند برای یک ائتلاف ضروری شود و بهای فوق‌العاده‌ای از حمایت آن را بگیرد.

در سال 2014، کنست آستانه را از 2 درصد به 3.25 درصد افزایش داد و موافقان استدلال می کردند که تحکیم باعث کاهش پراکندگی و بهبود حکومت پذیری می شود. سیاست نیز نقش داشت. منتقدان استدلال کردند که این تغییر تا حدی با هدف سخت‌تر کردن ورود احزاب کوچک عربی به کنست بود. نتیجه تقریبا به طرز خنده‌آمیزی معکوس بود: احزاب عربی متحد شدند و عملکرد بهتری نسبت به همیشه داشتند، با چهار حزب در پاسخ به آستانه بالاتر و ایجاد فهرست مشترک، که ۱۳ کرسی در سال ۲۰۱۵ به دست آورد و سومین حقایق پارلمانی کنست شد.

دقیقا تحکیم طرفدارانش را تبلیغ کرد، اگرچه شاید در میان آخرین احزاب، برخی از آن حامیان مایل به تقویت آن بودند. سپس سال 2022 فرا رسید و نادیده گرفتن طرف دیگر آزمایش غیرممکن شد. یایر لاپید، نخست وزیر سابق، از مراو مایکلیلی، رهبر حزب کارگر درخواست کرد تا همراه با مرتز نامزد شود. هر دو طرف به طرز خطرناکی به آستانه نزدیک بودند و لاپید حساب را درک می کرد. مایکلی نپذیرفت. او معتقد بود که دو حزب به طور جداگانه بهتر عمل خواهند کرد، در حالی که رهبر Meretz، Zehava Galon طرفدار توافق بود.

میکائیلی مشوق های پیشنهادی لاپید برای تسهیل یک نامزدی مشترک را رد کرد و این تصمیم به یکی از اشتباهات محاسباتی انتخاباتی بزرگ در تاریخ اخیر اسرائیل تبدیل شد. مرتز 150696 رای یا 3.16 درصد را به دست آورد و تنها 4124 رای از ورود به کنست فاصله داشت. بلد، که جدا از سایر احزاب عربی شرکت می کند، 138093 رأی دیگر، حدود 2.9 درصد، به دست آورد. این دو حزب با هم 288،789 رأی، بیش از 6 درصد از کل آرای معتبر و آرای خام معادل بیش از هفت کرسی کنست را به دست آوردند. عواقب آن بسیار زیاد بود.

بلوک چهار حزبی نتانیاهو با 64 کرسی در مقابل 56 کرسی برای بقیه ظاهر شد، که ظاهرا یک پیروزی قاطع بود. حزب لیکود-حزب صهیونیستی-شاس-بلوک یهودیت تورات متحد (به علاوه حزب دیگری که با اختلاف زیادی نتوانست از آستانه عبور کند) 2 میلیون و 360 هزار و 757 رأی به دست آورد، در حالی که هشت حزب مخالف وی 2 میلیون و 330 هزار و 464 رأی دریافت کردند که شامل آرای مرتز و بلد است که به این بستگی دارد که کدام احزاب به کدام یک از آنها واکنش متقابل داشته باشند. توافقات با رای مازاد اجرا شد، اما واقعیت اصلی فوق العاده است: الف

رای دهندگان تقریبا به طور مساوی تقسیم شدند - در واقع با اکثریت اندک مخالف ائتلاف نتانیاهو - یک کنست 64-56 را به نفع او ایجاد کرد. دقیقا آنچه در آستانه متفاوتی اتفاق می افتاد غیرممکن است بدانیم، زیرا تغییر آن بیشتر از مرتز تأثیر می گذارد. یک تحلیل پس از انتخابات نشان داد که اگر مرتز به تنهایی از 3.25 درصد عبور می کرد، بلوک نتانیاهو احتمالا همچنان 61 یا 62 کرسی را به دست می آورد. دودی شاسید، نظرسنجی، محاسبه کرد که ادغام حزب کارگر و مرتز همراه با فهرست مشترک مجدد شامل بلد می توانست آن را به 60 کاهش دهد، در حالی که مؤسسه دموکراسی اسرائیل را مدل می کرد.

ترکیب محتمل او که تنها 59 کرسی برای نتانیاهو ایجاد کرد، به این معنی که لاپید در قدرت باقی می ماند. در عوض، نتانیاهو با اکثریت هشت کرسی به قدرت رسید. در عرض چند روز، یاریو لوین، وزیر دادگستری، اصلاحات قضایی را رونمایی کرد، و تلاشی را برای تغییر چشمگیر قدرت به سمت دولت منتخب آغاز کرد. اسرائیل در ماه‌ها تظاهرات و یک تقابل قانون اساسی فوق‌العاده بر سر قدرت اکثریت پارلمانی و محدودیت‌های نهادی بر آن فرو رفت.

از نظر منتقدانی مانند من، نتانیاهو در تلاش بود تا اسرائیل را "پوتینیزه" کند. بنابراین چند هزار رای به تفکیک نتایج کاملا متفاوت سیاسی کمک کرد. این درجه از تحریف در هر دموکراسی، و به ویژه در اسرائیل، که در آن انتخابات به طور معمول بلوک‌های تقسیم شده نزدیک را تولید می‌کند و عواقب چند کرسی می‌تواند عمیق باشد، مستحق بررسی است.

قانون‌گذاران منفرد هنوز هم می‌توانند دولت‌ها را بی‌ثبات کنند، زمانی که به اندازه کافی مصمم به سرپیچی از احزاب خود باشند. انتخابات 2020 مشکل را نشان داد. بنی گانتز با حمایت خارجی از فهرست مشترک عربی، مسیری بالقوه برای رسیدن به اکثریت 62 عضوی شامل بلوک خود داشت. این مسیر زمانی که قانونگذاران منفرد، از جمله اورلی لوی-آبکاسیس (که با حزب کارگر و مرتز نامزد شد) و اعضای آبی و سفید، یوآز هندل و زوی هاوزر، از حمایت از احزاب بزرگ‌تر رژیم صهیونیستی خودداری کردند، از بین رفت. بنابراین، سیستم انتخاباتی موفق نشد

تعداد اندکی از قانونگذاران را از اعمال دقیقا همان اهرمی که قرار بود آستانه کاهش یابد، بازدارد. در آوریل 2022، شلاق ائتلاف، ایدیت سیلمن، ائتلاف را ترک کرد و بلافاصله ائتلاف 61 عضوی بنت را به 60 کرسی کاهش داد و اکثریت را از آن محروم کرد. آمیچای چیکلی، یکی دیگر از MK یامینا - که در حال حاضر وزیر دیاسپورا و مبارزه با یهودی ستیزی است - مدت کوتاهی پس از تأسیس ائتلاف، علیه ائتلاف شورش کرده بود. سپس مرتز MK Ghaida Rinawie Zoabi آمد.

در ماه مه، او اعلام کرد که از ائتلاف خارج می شود و به طور موقت دولت را به تنها 59 کرسی کاهش می دهد. سه روز بعد، پس از فشارهای سیاسی شدید، از خود عقب نشینی کرد و بازگشت. یک قانونگذار برای مدت کوتاهی دولت را در آستانه سقوط قرار داده بود. این دقیقا همان پدیده ای است که قرار بود آستانه آن را بهبود بخشد. اساسا نمی‌توان آن را به طور کامل حذف کرد: در ایالات متحده، رای یک سناتور می‌تواند انتصاب‌ها و قوانین را از بین ببرد و - در شرایط فوق‌العاده - یک رئیس‌جمهور را برکنار کند.

این امر احزاب بیهوده را دلسرد می کند، اتحادها را تشویق می کند و ایجاد یک فراکسیون پارلمانی تک نفره را برای هر سیاستمدار جاه طلبی که پیروان شخصی دارد دشوارتر می کند. صدها هزار شهروند می توانند در انتخابات سراسری آرای کاملا معتبری بیاورند و نمایندگی پارلمانی را به صفر برسانند. در همین حال، مجاهدین خلق توانایی کافی برای تهدید دولت ها، عدول از ائتلاف ها و تغییر محاسبات پارلمانی را دارند. بنابراین اسرائیل دلیلی برای بازنگری در کل قانون دارد.

به جای تلقی 3.25 درصد به عنوان نقطه شیرین دموکراتیک تعیین شده علمی. افزایش آستانه برای ورود به کنست یکی از گزینه ها کاهش چشمگیر آستانه، پذیرش پراکندگی بیشتر در ازای تناسب بیشتر و اطمینان از این است که تقریبا هر گروه قابل توجهی از رأی دهندگان نمایندگی دریافت می کنند. یکی دیگر از این موارد، حرکت در جهت مخالف و قاطعانه تر به سمت آن است. اردوگاه ها انگیزه های زیادی برای تحکیم قبل از روز انتخابات خواهند داشت نه اینکه با نمایندگی رای دهندگان خود قمار کنند. Thi

احتمالا از اشتباه محاسباتی فاجعه بار میکائیلی جلوگیری می کرد. در چنین شرایطی، رأی دهندگان کمتری احزاب کوچک را به خطر می اندازند و حمایت آنها را بیشتر کاهش می دهند. تنوع دیدگاه ها در سطح حزب هزینه کمتری خواهد داشت. هر یک از این رویکردها دارای اشکالاتی است. حداقل هر کدام از یک اصل منسجم پیروی می کنند. آستانه فعلی یک حد وسط ناخوشایند را اشغال می کند، و کار نمی کند. نویسنده یک سردبیر سابق خاورمیانه در قاهره و سردبیر اروپا/آفریقا مستقر در لندن در آسوشیتدپرس است.

او به عنوان رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم خدمت کرد و دو کتاب درباره اسرائیل نوشت.