پرش به محتوای اصلی

آلبوم جدید و خیره کننده Godflesh، "Decay" پایان یک دوره را نشان می دهد

رولینگ استون۱۴۰۵ مهر ۳, جمعه، ساعت ۰۲:۰۸حدود 2 دقیقه مطالعه

با آخرین آوازهای سنگین جاستین برادریک، دهمین آلبوم این دوتایی تأثیرگذار صنعتی متال با صدای بلند و نه ناله به پایان رسید.

در طول آلبوم Decay، دهمین و احتمالا ماقبل آخر آلبوم گادفلش، جاستین برودریک، خواننده، مجموعا کمتر از 150 کلمه را تنها در 42 دقیقه بیان می‌کند. وقتی صدای او را می شنوید، فریاد می زند، زمزمه می کند و غر می زند. کلام او در عین حال بخشی از بخش ریتم و شعر عمیقا شخصی است. بنابراین هنگامی که او "Forlorn/evermore" را روی آهنگ "Living/Ending" به گونه ای می خواند که دو کلمه را به چهار می رساند - "برای ... lorn ... همیشه ... بیشتر" - درد او را احساس می کنید. او به گونه ای آواز می خواند که باعث می شود شما بخواهید از نزدیک گوش کنید، و نه فقط به این دلیل که برودریک دیگر هرگز اینگونه نمی خواند.

در بهار گذشته، این خواننده-گیتاریست اعلام کرد که جراحی ترمیم فتق، زخمی به طول شش و نیم اینچ برای او به همراه داشت و پزشکان دستور دادند که دیگر هرگز غرغر نکند. اگر این کار را می کرد، می توانست شکمش را پاره کند و تا آخر عمر او را فلج کند. تصادفا، او قبلا آواز Decay را در همان جلسات آلبوم قبلی Godflesh، Purge 2023 ضبط کرده بود، بنابراین تنها کاری که او و بن گرین نوازنده باس انجام می‌دادند این بود که موسیقی Decay را پاکسازی کنند. برادریک گفته است که آخرین آلبوم آتی گادفلش، The End، آوانگاردتر خواهد بود - نیازی به فریاد زدن نیست.

شاید به این دلیل که می دانستند پایان نزدیک است، این دو نفر Decay را به خداحافظی کاملی با تلفیقی بی نظیر از ریتم های صنعتی، تکنو و رپ مکانیزه و ریف های گیتار ضعیف شده از لجن متال تبدیل کردند که از دهه هشتاد به دنبال آن بودند. موسیقی برادریک بر Faith No More، Korn، Fear Factory، Living Colour، Metallica، و تعداد بی‌شماری هدبنگر دیگر، و همچنین فیبی بریجرز، که از نواختن برادریک بسیار خوشش می‌آمد، او را برای نواختن در آلبوم اخیرش Lost Weekend تحت تأثیر قرار داد.

اما گودفلش هرگز ساختارها یا ملودی های آهنگ پاپ را به همان شکلی که پس از آنها دنبال می کردند، پذیرفت، در عوض با فرم موسیقی بازی کرد و صدای موسیقی سنگین را به اکسپرسیونیسم دیستوپیک تبدیل کرد.

برخلاف Purge که با رگباری از آهنگ‌های متال پرقدرت از دروازه بیرون می‌آید، Decay بیشتر به سمت آزمایشی Godflesh می‌نوازد، و نیم دوجین آهنگ آن از پیچیده‌ترین و احساسی‌ترین آهنگ‌های گروه هستند. درب بازکن «Master and Slave» موتیف‌های موسیقی مانند برج جنگا را درج و حذف می‌کند، یک صدا را بیرون می‌کشد و صداهای دیگر را با سرعتی آرام به آن اضافه می‌کند.

سینتی سایزر وحشتناک، بیس لرزان، و گیتاری که برودریک زمزمه می کند، باس لرزان و گیتار وجود دارد که زمزمه می کند: «ما نیستیم / من نیستم». سپس «ترک/پایان» با ریتم درام‌ساز به سبک مدرسه‌ای D وارد می‌شود و برودریک فریاد می‌زند: «تغییر سخت بیاورید/سیم نرم، جوشیده شدن». در مقابل، "Feral Colony" صدای بیماری حرکت است با ریتم های درام-ماشین یک-دو-یک-دو و گیتار مواج. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

خواندن متن کامل در رولینگ استونبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

Godflesh’s Stunning New Album, ‘Decay,’ Marks the End of an Era

With Justin Broadrick's last-recorded heavy vocals, the influential industrial-metal duo's 10th album ends with a bang, not a whimper

همه‌ی اخبار فرهنگ و هنر