آلمانی وارونه تاکر کارلسون

در امتداد سواحل جنوبی انگلیس، و در میان مزارع در داخل خاک، «جعبه قرص‌ها» وجود دارد که نام مستعار سنگرهای بتنی قدیمی با شکاف‌های مسلسل است.

امروز، احتمالا کودکان کنجکاو یا در مناطق کمتر سالم، ولگردهای مست را خواهید یافت که در مورد این سازه های فراموش شده صحبت می کنند. اما بیش از هشت دهه پیش، آنها آخرین خط دفاعی در برابر سرنوشت وحشتناک "زبان آلمانی" بودند.

خوشبختانه به این نتیجه نرسید. هیچ تهاجم نازی ها به سرزمین اصلی بریتانیا وجود نداشت، آلمان ها تا حد زیادی توسط نیروی هوایی سلطنتی و نیروی دریایی سلطنتی در تابستان و پاییز حیاتی 1940 منصرف شدند. آن جعبه های قرص خالی و ساکت ماندند.

تاکر کارلسون کسی است که خالی شده است، هرچند که قطعا ساکت نیست.

در قسمتی از برنامه‌اش که در 2 اکتبر منتشر شد، مفسر محافظه‌کاری که به تحریک‌آمیز تبدیل شد، یک سوال حیرت‌انگیز از سر جاکوب ریس‌موگ مطرح کرد: چگونه بریتانیا برای جنگیدن و کمک به شکست آدولف هیتلر و نازی‌ها وضعیت بهتری دارد؟

ریس موگ، قانونگذار سابق محافظه‌کار بریتانیایی، که سبک شبه اشرافی‌اش حدود یک قرن دیر است، پاسخ داد: «خب، در غیر این صورت ما آلمانی صحبت می‌کردیم.

"چه کسی اهمیت می دهد؟" کارلسون با ملایمت پاسخ داد. افراد زیادی در بریتانیا هستند که نمی توانند انگلیسی صحبت کنند. بنابراین خوب است که حداقل یک زبان اروپایی در کشور شما صحبت شود.

این شانه بالا انداختن از طرف یک آمریکایی می آید، و به طعنه ای آشنا تبدیل می شود - و تنها در صورتی معنا پیدا می کند که فراموش کنید "زبان آلمانی" واقعا به چه معناست.

نکته کارلسون، مانند این که: "اگر جنگی با فرزندان شهروندان شما انجام شود، آنگاه این جنگ باید به نفع آن شهروندان باشد."

هسته استدلال کارلسون این است که هم از دست دادن امپراتوری و هم افول غم انگیز مدرن بریتانیا، پیامدهای جنگ علیه هیتلر است و بنابراین جنگ ارزشش را نداشت.

حفره های زیادی وجود دارد که این استدلال در آنها می افتد و می میرد.

همانطور که ریس موگ می گوید، جنگ "خیر کلاسیک در مقابل شر" بود. هیتلر یک تهدید وجودی برای خود بریتانیا و برای اکثر کشورها در سراسر قاره اروپا بود. جنگ اجتناب ناپذیر بود.

علاوه بر این، بریتانیا، با مشکلات فراوان، در وضعیت بدی نیست که بسیاری از آمریکایی ها معتقدند.

این یک امارت اسلامی، یا خلافت، یا گونه‌ای دیگر از این باور عجیب نیست - یکی از جی دی ونس، معاون رئیس‌جمهور کنونی، در سال 2024 پخش شد و به شوخی گفت که بریتانیای کارگری ممکن است اولین کشور «واقعا اسلام‌گرا» باشد که به سلاح هسته‌ای دست یافته است.

و برخلاف ادعای کارلسون، کمتر از 2 درصد از ساکنان انگلستان و ولز در سرشماری سال 2021 گفتند که نمی‌توانند انگلیسی را خوب یا اصلا صحبت کنند.

اما اجازه دهید به بی‌تفاوتی کارلسون نسبت به این تصور برگردیم که اگر بریتانیا هیتلر را در کنار متفقین شکست نمی‌داد، «آلمانی صحبت می‌کرد». زیرا الگوی معمول را معکوس می کند.

به طور سنتی، آمریکایی ها خط "زبان آلمانی" را به عنوان توهین به اروپایی های ناسپاس به کار می برند. اگر ورود دیرهنگام ایالات متحده به جنگ نبود، نازی ها همچنان بر اروپا حکومت می کردند.

البته قدرت اقتصادی و نظامی ایالات متحده نقش بسیار مهم و اساسی در نتیجه جنگ داشت.

اما اتحاد جماهیر شوروی نیز به دلیل مقیاس وحشیانه فداکاری ارتش سرخ در برابر نازی ها در جبهه یخ زده شرقی، چنین کرد.

و بریتانیای کوچک قدیمی نیز با کمک امپراتوری وسیع و رو به زوال خود. برای یک سال پس از سقوط فرانسه، بریتانیا و امپراتوری آن، با کمک خلبانان تبعیدی لهستانی و چک، تنها قدرت بزرگی بودند که هنوز با تهدید نازی‌های هیتلر مبارزه می‌کردند.

این حقایق اغلب در افسانه های آمریکایی گم می شوند. در ژانویه، رئیس جمهور دونالد ترامپ، همانطور که قبلا در هنگام سخنرانی در مجمع جهانی اقتصاد در داووس انجام داده بود، به سراغ نسخه آشناتر رفت.

ترامپ درباره جنگ جهانی دوم گفت که «ما در آن پیروز شدیم»، «ما» به جای تلاش جمعی متفقین به ایالات متحده اشاره می‌کند و افزود: «بدون ما، در حال حاضر، همه شما آلمانی و شاید کمی ژاپنی صحبت می‌کردید».

او فقط همان چیزی را می گفت که بسیاری از آمریکایی ها احساس می کنند. و این یک احساس جدید نیست.

نزدیک به 40 سال قبل از ترامپ، اتو وست این جمله به یاد ماندنی را به وندی، یک زن انگلیسی، در ماهی به نام واندا ارائه کرد: «اگر ما نبودیم، همه شما آلمانی صحبت می‌کردید!» یک فیلم، به اندازه کافی خنده دار، نوشته یک کمیک بریتانیایی.

در سپتامبر 2003، شش ماه پس از حمله به عراق، لری لیندزی، مشاور اقتصادی سابق رئیس جمهور جورج دبلیو بوش در کاخ سفید، فرانسه و آلمان را هدف قرار داد تا هزینه های سرنگونی صدام حسین و بازسازی عراق را به طور مجانی بپردازند.

لیندزی نوشت: «بدون آمریکا، فرانسوی‌ها آلمانی صحبت می‌کردند و آلمانی‌ها روسی. اروپایی‌ها هرگز به‌خاطر تلاش‌های ما در طول قرن بیستم به‌خاطر آنها به ما پاسخ نداده‌اند.»

با این حال، او اعتراف کرد که دخالت آمریکا در خدمت منافع خود بوده است.

نمی توان صدای انتقاد ترامپ از متحدان اروپایی ناتو را به دلیل امتناع از کمک به جنگ ایران شنید.

با جدی گرفتن، شانه های بالا انداختن کارلسون، لایحه اخلاقی (و درست است، مالی) را که آمریکا به اروپا در طول جنگ جهانی دوم ارائه می کند، پاره می کند.

اگر «زبان آلمانی» سختی بزرگی نبود، پس آمریکا اروپا را از هیچ چیز زیادی نجات داد و اروپا به آن چیزی مدیون نیست. بی‌تفاوتی او پیروزی آمریکا را به اندازه بریتانیا و دیگر متحدان کاهش می‌دهد.

اما نکته‌ای که در مورد استفاده از «زبان آلمانی» وجود دارد این است که مبتنی بر درک مشترک این تعبیر و توافق است که در واقع بدترین نتیجه ممکن است.

این کوتاه نویسی است و ربطی به زبان ندارد. متن فرعی البته وحشت حکومت نازی هاست. و پسر، آیا هیتلر برای بریتانیای اشغال شده نقشه ای داشت؟

Einsatzgruppen، جوخه‌های مرگ اس‌اس هیتلر، آماده بودند تا بریتانیا را با فهرستی متشکل از 2300 نفر که برای دستگیری فوری مشخص شده بودند، شامل سیاستمداران، یهودیان، چپ‌ها، روشنفکران، نویسندگان و هر کس دیگری که نامطلوب یا دشمن نازی‌ها تلقی می‌شد.

قتل عام اجتناب ناپذیر بود. سال قبل در لهستان، Einsatzgruppen و همدستان آنها هزاران یهودی و ده ها هزار نفر از اعضای نخبگان لهستانی را تیرباران کرده بودند.

و هنگامی که مقامات نازی در ژانویه 1942 در Wannsee گرد هم آمدند تا "راه حل نهایی" را هماهنگ کنند، تعداد یهودیانی که قرار بود هدف قرار بگیرند شامل 330000 نفر در انگلیس می شد.

مردان بریتانیایی نیز به طور دسته جمعی - هر مرد توانا بین 17 تا 45 ساله - برای کار برده در این قاره فرستاده می شدند، زیرا سرزمین آنها به زمین بازی دیگری برای نخبگان نازی تبدیل شده بود.

یک دولت دست نشانده ظالم. این همان چیزی است که "زبان آلمانی" به معنای آن است.

آیا این، و همه آن‌چه در دهه‌های پس از آن رخ می‌دهد - یک دیستوپی دائمی نازی‌ها، یک جنگ داخلی، خدا می‌داند چه چیز دیگری - بهتر از جایی است که بریتانیا امروزی به آن رسیده است؟ با وجود تمام زحمات و کاستی های بریتانیا، حتی پرسیدن آن هم انحرافی است.

بریتانیایی‌ها هنوز انگلیسی صحبت می‌کنند، که ممکن است کارلسون را شگفت‌زده کند.

اما اجازه دهید حداقل با یک حقیقت ساده زبانی به او اطمینان دهد: این هم به نوعی صحبت کردن به زبان آلمانی است.