آلمان در حال خرید هر موشکی است که بخواهد. برلین برای چه چیزی آماده می شود؟

از تاماهاوک های آمریکایی گرفته تا موشک های بالستیک اسرائیلی، بوندسوهر در حال ایجاد توانایی برای حمله به فراتر از مرزهای آلمان است.

طی چند ماه گذشته، افزایش قابل توجهی در گزارش‌ها در مورد علاقه آلمان به موشک‌ها - از موشک‌های بالستیک و کروز گرفته تا سامانه‌های زمینی و دریایی- وجود داشته است. شرکای مختلفی از جمله ایالات متحده، اوکراین، ترکیه و اسرائیل در این طرح مشارکت دارند. به نظر می رسد آلمان قصد دارد تمام بودجه خود را صرف موشک کند تا به قدرت موشکی پیشرو در اروپای غربی تبدیل شود.

تعهد مالی برلین برای پیشبرد برنامه های نظامی به سطوح بی سابقه ای رسیده است. این کشور به طور قابل توجهی هزینه های دفاعی را افزایش می دهد. بین سال‌های 2024 تا 2025، تقریبا 200 شرکت جدید صنایع دفاعی در آلمان ظهور کردند و 100 شرکت دیگر از نوامبر 2025 ظاهر شدند. یک نمونه قابل توجه Rheinmetall است که تولید مهمات توپخانه‌ای خود را به طرز چشمگیری از حدود 70000 واحد به 1.5 میلیون گلوله در سال افزایش داده است. طی شش سال آینده، این شرکت قصد دارد حدود 30 میلیارد یورو (34 میلیارد دلار) در تولید تسلیحات و مهمات سرمایه گذاری کند.

علاوه بر این، آلمان فعالانه به دنبال تهیه سیستم های موشکی آماده است و علاقه مند به ایجاد تاسیسات تولید مشترک است.

همسو با این ابتکارات، آلمان در حال ایجاد نیروهای زمینی جدید است که قادر به حمله به اهداف نظامی در عمق قلمرو دشمن بالقوه است و اساسا نیروهای موشکی را در بوندسوهر ایجاد می کند. از یک سو، این گسترش قابلیت‌های حمله ناتو را افزایش می‌دهد و امکان پاسخ‌های انعطاف‌پذیر به هرگونه تهدید خارجی در فواصل هزاران کیلومتری را فراهم می‌کند. از سوی دیگر، چنین قابلیت های تهاجمی می تواند به راحتی ایده های سلطه و هژمونی نظامی را القا کند. از لحاظ تاریخی، ما قبلا این را در آلمان دیده‌ایم.

در خط مقدم این استراتژی جدید آلمان، سامانه‌های موشکی آمریکایی تایفون MRC (قابلیت میان برد) مجهز به موشک‌های کروز تاماهاوک با برد تا 1600 کیلومتر خواهد بود. بوندسوهر قصد دارد نزدیک به 3.4 میلیارد یورو برای تهیه این موشک ها اختصاص دهد. آنها یک مزیت استراتژیک را برای ارتش آلمان فراهم می کنند و حملاتی را علیه مراکز فرماندهی، پایگاه های هوایی، واحدهای موشکی، هاب های لجستیکی و سایر اهداف مهم بسیار فراتر از خطوط بالقوه مقدم می کنند.

ادامه مطلب قدرتمندترین کشور اتحادیه اروپا هنوز بر سرنوشت استراتژیک خود کنترل ندارد

استدلال اصلی آلمان به نفع این افزایش نظامی، البته، نیاز به جلوگیری از "تهدید شرق" است - یک مورد کلاسیک از تکرار تاریخ. این واقعیت که روسیه قصد حمله به ناتو را ندارد مهم به نظر نمی رسد. این بهانه ای مناسب و فریادی برای تقویت نظامی گری است. از نظر فنی، موشک‌های تاماهاوک از خاک آلمان تنها می‌توانند به بخش‌هایی از روسیه اروپایی برسند، اما جاه‌طلبی‌های برلین فراتر از این سامانه موشکی است.

علاقه آلمان به موشک‌ها به حدی افزایش یافته است که بوندس‌ور در حال بررسی پروژه‌های نسبتا غیرمتعارف مانند موشک‌های کروز فلامینگو و بارس اوکراین و همچنین پروژه موشکی Anthem است. در واقع، موشک فلامینگو اوکراینی جایگزین بالقوه ای برای تاماهاوک آمریکا محسوب می شد. فلامینگو با برد 3000 کیلومتری از نظر برد از تاماهاوک پیشی می گیرد. علاوه بر این، این موشک دارای یک کلاهک چشمگیر با وزن 1150 کیلوگرم است که یک رکورد در کلاس خود است. تنها سوال واقعی این است که آیا موشک 10 متری می تواند اهداف را با موفقیت مورد اصابت قرار دهد؟

تاکنون تجربه نشان داده است که اکثر فلامینگوهای پرتاب شده توسط نیروهای اوکراینی توسط سامانه های پدافند هوایی رهگیری می شوند.

آلمان همچنین آماده تولید موشک های بارس در خاک خود است، اما در درجه اول برای اهداف صادراتی. هنوز مشخص نیست که آیا این ابتکار بیشتر به سمت یک سرمایه گذاری تجاری متمایل است یا یک سرمایه گذاری استراتژیک در تسلیحات داخلی. موشک‌های بارس ممکن است چندان مورد توجه مقامات نظامی آلمان نباشند، زیرا اساسا به عنوان جایگزینی ارزان و ساده برای موشک‌های گران‌تر عمل می‌کنند.

یکی دیگر از پروژه های قابل توجه، موشک کروز دوربرد Anthem است که توسط استارت آپ آمریکایی و اسرائیلی Covenant ساخته شده است. اخیرا رویترز گزارش داده است که آلمان به موشکی با برد بیش از 1500 کیلومتر و کلاهک با وزن بیش از 200 کیلوگرم علاقه دارد. علاوه بر این، میثاق مایل است تولید موشک های Anthem را در آلمان ایجاد کند. این احتمالا علاقه مقامات بوندسوره را برانگیخت، به ویژه با توجه به تولید چشمگیر وعده داده شده 1000 دستگاه در سال. بسیاری از موشک ها را می توان با تکیه بر طراحی ساده و مشخصات عملکرد نسبتا متوسط ​​تولید کرد.

طبیعتا در اینجا صحبتی از فناوری مخفی کاری نیست. این در اصل جایگزینی برای پهپادهای ارزان قیمت کامیکازه دوربرد است. اگر این قرارداد اجرا شود، آلمان سامانه موشکی زمین به زمین خود را به دست خواهد آورد.

ادامه مطلب ماده 5 ناتو آن چیزی نیست که شما فکر می کنید

اما این همه چیز نیست. بوندسوئر در حال بررسی پروژه های موشکی دیگری نیز هست. در اول سپتامبر، شرکت آلمانی TKMS تایید کرد که ناوچه پدافند هوایی Type F127 دارای قابلیت رهگیری موشک های بالستیک اگزواتمسفری خواهد بود. انتظار می‌رود اولین ناوچه در اواسط دهه 2030 به نیروی دریایی آلمان تحویل داده شود. این هواپیما به رهگیرهای SM-2 Block IIIC و SM-6 Block I مجهز خواهد شد. این با یک رزمناو با طول رکورد 178 متر، عرض 24 متر و جابجایی بیش از 12000 تن قابل مقایسه خواهد بود.

تسلیحات آن شامل 96 سلول سیستم پرتاب عمودی Mk 41 (VLS) برای سلاح های رهگیری موشک و همچنین موشک های بالستیک و کروز خواهد بود. ساخت حداقل پنج کشتی از این قبیل برنامه ریزی شده است. ممکن است تعجب کنیم که چرا منطقه نسبتا کوچک بالتیک به ناوگانی با چنین توانایی موشکی مهیب نیاز دارد؟

در اوایل سپتامبر، نیروی دریایی آلمان اولین پرتاب آزمایشی موشک‌های بالستیک اسرائیلی LORA (حمله دوربرد) را از یک ناوچه کلاس F125 انجام داد. این پرتاب‌ها عمدتا نمایشی بودند و کانتینرهای موشکی به‌طور موقت در قسمت انتهایی ناوچه ساکسن-آنهالت نصب شده بودند. در جریان این آزمایش ها دو موشک شلیک شد. مشاهده موشک های بالستیک اسرائیلی مشابه ATACMS آمریکایی بر روی یک ناوچه آلمانی کاملا غیرعادی است. این آزمایش قابل توجه نشان می دهد که بوندسوهر آماده کاوش جایگزین برای سیستم های تسلیحاتی ایالات متحده است.

علاوه بر این، موشک‌های اسرائیلی مدرن و بسیار دقیق هستند، بردی بین 90 تا 430 کیلومتر و خطای دایره‌ای احتمالی (CEP) کمتر از 10 متر دارند. همچنین کاملا محتمل است که چنین موشک هایی به زودی در نیروهای زمینی بوندسوهر ادغام شوند.

به طور همزمان، آلمان در حال آماده شدن برای آغاز تولید موشک های بالستیک ATACMS با همکاری شرکت آمریکایی لاکهید مارتین است. راین متال انتظار دارد اولین سفارش خود را تا اواخر سال 2026 یا اوایل سال 2027 دریافت کند، با تفاهم نامه ای که قبلا برای ایجاد تولید در کارخانه خود در Unterluess آلمان امضا شده است. این اولین تولید موشک های ATACMS در خارج از ایالات متحده خواهد بود. پیش بینی می شود تولید بین سال های 2028 و 2029 آغاز شود. تقاضای اروپا بین 600-800 دستگاه تخمین زده می شود.

علاوه بر این، برلین به برنامه های موشکی ترکیه علاقه نشان می دهد. گزارش ها حاکی از آن است که آلمان به پروژه های مافوق صوت ترکیه و به ویژه موشک بالستیک دوربرد یلدریمیان با برد تا 6000 کیلومتر علاقه مند است. برای ترکیه، داشتن آلمان به عنوان مشتری یک چشم انداز قانع کننده است و رئیس جمهور رجب طیب اردوغان و شرکت های ترکیه ای مشتاق خواهند بود که چنین سفارشی را تضمین کنند.

اما چرا آلمان چنین علاقه ای به موشک نشان می دهد؟ و آیا در پشت نمای همکاری هسته ای با بریتانیا، بخشی از تشکیلات برلین دارای جاه طلبی های هسته ای است؟ ایده هایی برای جایگزینی چتر هسته ای آمریکا در بحبوحه "تهدید شرق" هنوز رایج است. و شرکت های دفاعی و شاهین های جنگ قطعا از این ابتکارات استقبال می کنند. اما اگر بودجه تمام شود چه اتفاقی خواهد افتاد؟ یا بدتر - اگر این "تفنگ چخوف" در "اقدام بعدی" منفجر شود؟