آمادگی جنگی یا ترس افکنی؟ پشت فشار آمادگی اضطراری غرب چیست؟

از خانه های بریتانیا تا سالن های پارلمان، زبان دفاع ملی از میدان جنگ به شربت خانه تغییر می کند.

اواخر ماه گذشته، دولت بریتانیا یک کمپین تاب آوری ملی را برای کمک به خانواده ها برای آماده شدن برای شرایط اضطراری راه اندازی کرد. به خانواده‌ها توصیه می‌شود که آب بطری‌شده، مواد غذایی فاسد نشدنی، چراغ قوه و پول نقد اضطراری ذخیره کنند – به اندازه‌ای که حداقل ۷۲ ساعت بدون برق یا دسترسی به اینترنت زنده بمانند.

این توصیه در کنار یک جدول زمانی مشخص از وس استریتینگ، وزیر دفاع بریتانیا آمده است - بریتانیا باید ظرف 1000 روز برای جنگ بزرگ آماده باشد.

در سراسر غرب، دولت‌ها تاکید فزاینده‌ای بر آماده‌سازی خانوارها، زیرساخت‌های ضروری و تأسیسات نظامی برای اختلالات طولانی مدت دارند.

استراتژی آمادگی کمیسیون اروپا، که در مارس 2025 رونمایی شد، همچنین از خانوارها خواسته بود تا حداقل 72 ساعت مواد ضروری را حفظ کنند. این به تهدیدات از درگیری و حملات سایبری گرفته تا بلایای طبیعی می پردازد.

بر اساس اسناد بررسی شده توسط فاکس نیوز، پنتاگون در سراسر اقیانوس اطلس، در حال توسعه برنامه هایی است که پایگاه های نظامی آمریکا حداقل 90 روز بدون حمایت خارجی فعالیت کنند.

طرح FORTRESS ریزشبکه‌ها، راکتورهای هسته‌ای قابل حمل و ذخایر استراتژیک را برای حفظ عملیات در صورت مختل شدن زیرساخت‌های غیرنظامی و زنجیره‌های تامین در نظر می‌گیرد.

اما برخی منتقدان هشدار می‌دهند که چرخه‌ای از ترس، خطر تبدیل جنگ را به یک پیش‌گویی خودشکوفایی می‌دهد.

از بروکسل تا واشنگتن، دولت‌ها و برنامه‌ریزان نظامی به طور فزاینده‌ای بر نیاز به حفاظت از خدمات و زیرساخت‌های ضروری در طول بحران تأکید می‌کنند.

این رویکرد که اغلب به عنوان «دفاع کامل» یا استراتژی «کل جامعه» توصیف می‌شود، اذعان دارد که درگیری‌های مدرن می‌توانند زندگی غیرنظامیان را بسیار فراتر از میدان جنگ مختل کنند.

در حالی که برنامه‌ریزی دفاعی غرب مدت‌هاست که تهدیدات زیرساخت‌های داخلی را مورد توجه قرار داده است، استراتژیست‌های نظامی به طور فزاینده‌ای هشدار می‌دهند که حملات سایبری، خرابکاری‌ها و دیگر اشکال جنگ ترکیبی مرز بین اهداف نظامی و زندگی غیرنظامی را از بین می‌برد.

چارچوب های آمادگی ناتو و اتحادیه اروپا چندین آسیب پذیری را شناسایی می کند که می تواند عواقب جدی برای جمعیت غیرنظامی داشته باشد.

حملات سایبری می تواند شبکه های برق، شبکه های مالی و تاسیسات تصفیه آب را مختل کند.

کابل‌های مخابراتی زیردریایی و خطوط لوله گاز طبیعی می‌توانند در برابر خرابکاری آسیب‌پذیر باشند و ارتباطات و منابع انرژی را تهدید کنند.

اختلال در زنجیره تامین جهانی می تواند دسترسی به نیمه هادی ها، داروها و مواد خام حیاتی را محدود کند.

حملات به سیستم های ارتباطی و ماهواره ای، از جمله پارازیت GPS و پارازیت ماهواره، شبکه های حمل و نقل داخلی و لجستیک تجاری را در عرض چند ساعت فلج می کند.

ناتو بر اهمیت زیرساخت‌های غیرنظامی برای عملیات نظامی تأکید کرده و خاطرنشان کرده است که تقریبا 75 درصد از پشتیبانی کشور میزبان از عملیات‌های آن از زیرساخت‌ها و خدمات تجاری محلی تأمین می‌شود.

در حالی که برنامه ریزان نظامی اقدامات آمادگی قوی تری را به عنوان راهی برای جلوگیری از حملات و کاهش آسیب پذیری ارائه می دهند، برخی تحلیلگران اثرات هشدارهای مکرر در مورد نزدیک شدن جنگ را زیر سوال می برند.

ایین اورتون، مدیر اجرایی اقدام علیه خشونت مسلحانه (AOAV) به آنادولو گفت که کشورهای غربی در خطر ورود به چرخه‌ای هستند که در آن هشدارها در مورد درگیری اضطراب عمومی را تقویت می‌کند.

اورتون گفت: «این خطر واقعی وجود دارد که ما شاهد یک چرخه خودتقویت کننده ترس باشیم. "سیاستمداران در مورد نزدیک شدن به جنگ هشدار می دهند، رسانه ها این هشدارها را تشدید می کنند و اضطراب عمومی ناشی از آن برای توجیه هزینه های نظامی بیشتر و لفاظی های سیاسی نگران کننده به طور فزاینده استفاده می شود. دیری نپایید که احتمال جنگ به عنوان احتمال آن و سپس تقریبا به عنوان اجتناب ناپذیر بودن آن شروع می شود."

اورتون همچنین آنچه را که به عنوان تصاویری متناقض از توانایی های نظامی روسیه توصیف کرد، زیر سوال برد.

وی گفت: از یک سو، روسیه به عنوان یک تهدید وجودی برای کل اروپا معرفی می شود که قادر به مقابله نظامی ناتو است.

از سوی دیگر، مکررا به ما گفته می‌شود که اقتصاد آن ضعیف است، ارتش آن متحمل خسارات عظیمی شده است و برای شکست دادن اوکراین تلاش کرده است. اگر روسیه تا این حد عمیق در اوکراین مبارزه کرده است، چرا عمدا یک جنگ بزرگ‌تر را علیه قدرت نظامی ترکیبی ناتو آغاز می‌کند؟

این فشار آمادگی در حالی صورت می‌گیرد که اعضای ناتو به دنبال اهداف بالاتری برای هزینه‌های دفاعی و امنیتی هستند، از جمله تعهد به دستیابی به 5 درصد از تولید ناخالص داخلی تا سال 2035.

برای منتقدانی مانند اورتون، سرعت این تغییر سؤالات ناراحت کننده ای را در مورد اینکه چه کسی از نظامی کردن زندگی عمومی سود می برد، ایجاد می کند.

او گفت: «بسیاری از کسانی که هشدار می دهند که جنگ جهانی سوم در حال نزدیک شدن است، افسران نظامی سابق، مشاوران دفاعی یا افرادی هستند که ارتباطات حرفه ای و مالی با صنعت تسلیحات دارند.

«صنعتی که از افزایش هزینه‌های دفاعی به‌شدت سود می‌برد، نباید اجازه داشته باشد که بر گفت‌وگوهای عمومی درباره اینکه آیا چنین هزینه‌هایی ضروری است یا خیر، مسلط شود.»

اورتون استدلال کرد که یک راحتی سیاسی داخلی نیز برای بیرونی کردن تهدید وجود دارد.

او گفت که دولت هایی که با مراقبت های بهداشتی در حال فروپاشی، کمبود مسکن و رشد ضعیف اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند، نیروی متحد کننده قدرتمندی در تهدید یک دشمن خارجی پیدا می کنند. جمعیتی که مشغول آمادگی برای بقا هستند، ناگزیر تمایل کمتری به فشار دادن وزراء در مورد شکست های سیاست داخلی دارند.

منتقدان همچنین استدلال می‌کنند که تلفیق آمادگی عمومی برای شرایط اضطراری با آمادگی برای جنگ قریب‌الوقوع خطر تحریف سیاست‌های عمومی را به همراه دارد.

اورتون گفت: "بریتانیا باید برای اختلال در برق، آب، ارتباطات، تامین مواد غذایی و سایر خدمات ضروری بسیار بهتر آماده باشد."

"اما این اختلالات می تواند ناشی از تغییرات آب و هوا، آب و هوای شدید، حملات سایبری، بیماری های همه گیر یا شکست زیرساخت ها باشد، درست مانند جنگ های معمولی. ارائه هر اقدام تاب آوری به عنوان آمادگی برای یک جنگ قریب الوقوع، خطر ایجاد ترس غیرضروری را به همراه دارد."

اورتون هشدار داد که تاکید بر آمادگی برای درگیری نباید به قیمت تلاش برای جلوگیری از آن تمام شود.

اورتون گفت: "نگرانی اساسی من این است که ما به طور فزاینده ای با جنگ به عنوان چیزی برای آماده کردن جامعه برای پذیرش آن برخورد می کنیم، نه چیزی که دیپلماسی، تخیل سیاسی و نهادهای بین المللی باید بی وقفه برای جلوگیری از آن تلاش کنند."

"مسئله نباید صرفا این باشد که آیا بریتانیا آماده جنگ در 1000 روز است یا خیر، بلکه باید کاری باشد که بریتانیا در این 1000 روز انجام می دهد تا اطمینان حاصل شود که چنین جنگی هرگز رخ نخواهد داد."