آمریکایی ها معلمان را مربی و کشیش می دانند. بریتانیایی ها و استرالیایی ها آنها را پرستار و مددکار اجتماعی می دانند

سه پاسخ، سه کشور، یک سوال باز: "تدریس شبیه به چه شغل یا فعالیت دیگری است؟"

ما این سوال را از بیش از 3000 نفر در سراسر ایالات متحده، انگلستان و استرالیا بین ماه مه 2025 تا مارس 2026 پرسیدیم.

کوچینگ در هر سه کشور پیشتاز بود. اما شباهت ها تا حدی در آنجا متفاوت بود.

پاسخ دهندگان در انگلستان و استرالیا اغلب تدریس را با نقش های حرفه ای مانند پرستاری و مددکاری اجتماعی مقایسه می کنند. در همین حال، پاسخ دهندگان ایالات متحده اغلب تدریس را به والدین بودن و نقش های مذهبی مانند روحانی یا کشیش تشبیه کردند.

با این حال، در این سه کشور، یک ایده دیگر برجسته بود: تدریس در درجه اول با یک رابطه مراقبت همراه بود.

ما قبلا بررسی کرده‌ایم که چگونه جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها در ایالات متحده، علیرغم دو قطبی‌سازی در این کشور در مورد آموزش و بسیاری مسائل دیگر، زمینه‌های مشترکی را در مورد آنچه که یک معلم خوب می‌سازد، پیدا می‌کنند.

این بار می‌خواستیم بدانیم که آیا مردم در سراسر کشورها ایده‌های مشابهی از معلمان دارند یا خیر.

زمین مشترک

در هر سه کشور، پاسخ دهندگان اغلب آموزش را به عنوان محوری در رابطه بین معلم و دانش آموز توصیف کردند: نوعی مربیگری، مراقبت، والدین و سایر انواع حمایت شخصی.

کوچینگ رایج ترین پاسخ در هر کشور بود، اما اهمیت آن متفاوت بود.

کوچینگ توسط 30 درصد از پاسخ دهندگان ایالات متحده در مقایسه با 23 درصد در انگلستان و 23 درصد در استرالیا نام برده شده است.

زمانی که شرکت کنندگان مشاغل و فعالیت های دیگر را نام بردند، تفاوت ها بیشتر شد.

پاسخ دهندگان در انگلستان و استرالیا بیشتر احتمال دارد که تدریس را با نقش های سازمانی، معتبر و حرفه ای با حقوق مانند پرستاری، سخنرانی و مددکاری اجتماعی مرتبط کنند.

یک مرد 39 ساله استرالیایی به ما گفت: "پرستاری. آنها از مردم مراقبت می کنند و از آنها مراقبت می کنند در حالی که آسیب پذیرترین آنها هستند. معلمان با مراقبت و آموزش برخی از مهارت هایی که در آینده به جوانان نیاز خواهند داشت، کار مشابهی انجام می دهند."

مرد 32 ساله دیگری در انگلیس گفت: "یک استاد، شما دانش را به مردم، معمولا نسل جوان منتقل می کنید."

در مقایسه با پاسخ دهندگان در آن کشورها، پاسخ دهندگان ایالات متحده بیشتر احتمال داشت که آموزش را از طریق نقش های مراقبتی، مانند والدین، و از طریق شخصیت های مذهبی، مانند کشیشان، کشیش ها یا خاخام ها توصیف کنند.

یک زن 33 ساله در ایالات متحده به ما گفت: "به عنوان والدین، از ذهن های جوان مراقبت می کنید و آنها را از طریق یادگیری شکل می دهید."

یک زن 23 ساله در ایالات متحده گفت: "به عنوان یک واعظ، او کلام خدا را آموزش می دهد. نحوه بیان آنها تعیین می کند که مردم چقدر آن را درک کنند."

در حالی که مقایسه های بین المللی آموزنده است، آنها یک دیدگاه واحد از آموزش را نشان نمی دهند. در عوض، آنها پیشنهاد می‌کنند که پاسخ‌دهندگان در سه کشور احتمالا هنگام توصیف این حرفه، از مجموعه‌های فرهنگی تا حدودی متفاوت استفاده کرده‌اند.

ما از اینکه چقدر توافق پیدا کردیم شگفت زده شدیم.

علیرغم تفاوت‌ها در مدل‌های تحصیلی و هنجارهای فرهنگی، مردم در ایالات متحده، انگلستان و استرالیا ایده‌های مشابهی در مورد اینکه چگونه روابط در قلب آموزش قرار دارد، داشتند، که دقیقا بازتاب کار دیگر ما است که نشان می‌دهد جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها به معلمان نگاه مشابهی دارند.

در حالی که هوش مصنوعی به بحث های آموزشی دامن می زند، مردم این فناوری را با معلمان مرتبط نمی دانند. اتصال Images/iStock از طریق Getty Images

هوش مصنوعی در مرکز تفکر مردم نیست

در سپتامبر 2026، نیویورک تایمز یک نظرسنجی غیررسمی از 37 محقق آموزشی انجام داد که 30 ایده در مورد چگونگی تعمیر مدارس ارائه کردند.

فهرست آنها در درجه اول شامل مداخلاتی مانند بودجه بیشتر برای هر دانش آموز، ممنوعیت تلفن های همراه و محدود کردن هوش مصنوعی در کلاس درس است. این ایده‌ها کمتر در توضیحات شرکت‌کنندگان در مورد شباهت تدریس ظاهر می‌شوند.

در واقع، از بیش از 3000 پاسخ به نظرسنجی ما، هوش مصنوعی تنها چند بار مطرح شد و هیچ‌وقت به عنوان دلیلی که تدریس و شغل دیگری شبیه به هم نبودند، مطرح شد.

با توجه به اینکه چگونه هوش مصنوعی در بحث های سیاسی و آکادمیک در مورد آینده آموزش به مرکزیت تبدیل شده است، غیبت تقریبا کامل آن در این توضیحات عمومی تدریس قابل توجه است.

در عین حال، کارشناسان و شهروندان توافق دارند که آنچه تدریس بسیار خوب را از اجرای ضعیف جدا می کند، احتمالا کیفیت رابطه بین مربیان و کودکان است.

ما فکر می‌کنیم که گفتگوی جدی در مورد پیشرفت دانش‌آموز باید شامل توضیحات روشنی از معلمان بسیار خوب باشد: شیوه‌هایی که آنها برای تشویق و توانمندسازی دانش‌آموزان برای یادگیری استفاده می‌کنند. تحقیقات ما نشان می‌دهد که آموزش باید فضا را هم برای انتقال دانش و هم برای روابط معنادار و مراقبتی که یادگیری را ممکن می‌سازد، باز کند.

گوستاوو فیشمن، استاد سیاست‌های آموزشی و مطالعات تطبیقی، دانشگاه ایالتی آریزونا؛ اریک هاس، استاد رهبری آموزشی، دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، شرق خلیج، و مارگاریتا پیووارووا، دانشیار سیاست آموزشی، دانشگاه ایالتی آریزونا

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد