آمریکا از هوش مصنوعی متنفر است چرا دموکرات ها کاری در این باره انجام نمی دهند؟

در یک کشور عمیقا تقسیم شده، حداقل یک چیز وجود دارد که به نظر می‌رسد اکثر آمریکایی‌ها با آن موافق هستند: سیلیکون ولی بهترین منافع آنها را در دل ندارد.

شرکت‌های فناوری ثروت هنگفتی را در هوش مصنوعی غرق کرده‌اند و نوید یک انقلاب صنعتی دوم را می‌دهند که انسان‌ها را از کارهای سخت رها می‌کند، اکتشافات علمی را تسریع می‌بخشد، سرطان را درمان می‌کند و به طور کلی کیفیت زندگی همه را بهبود می‌بخشد. با این حال، تقریبا در همان نفس، آنها اعتراف می‌کنند که یک احتمال غیر صفر وجود دارد که بتواند بشریت را از بین ببرد.

نیازی به گفتن نیست که برای بسیاری از مردم شانس زیادی برای توجیه دستیارهای خودکاری است که می توانند صندوق ورودی ایمیل شما را تمیز کنند یا تقویم کاری شما را سازماندهی کنند: یک نظرسنجی اخیر از مرکز تحقیقات روابط عمومی Associated Press-NORC نشان داد که اکثر بزرگسالان آمریکایی (64٪) فکر می کنند هوش مصنوعی خیلی سریع در حال توسعه است. حتی رهبران OpenAI و Anthropic خواستار کاهش سرعت یکجانبه تا زمانی که نرده‌های محافظ مناسب ایجاد شود، شده‌اند.

با این حال، پرزیدنت ترامپ این درخواست ها را به نام حفظ برتری تکنولوژیکی بر چین رد کرده است و واکنش جوامع آمریکایی به مراکز داده را به سخره گرفته و گفته است که در نهایت آنها را "عقب مانده و فقیر" می کند.

به گفته «گرگ کاسار» نماینده کنگره، نگرانی گسترده عمومی در مورد هوش مصنوعی و شکست دولت فعلی در پاسخگویی معنادار به آن، می‌تواند بخشش نجات حزب دموکرات باشد.

کاسار که اکنون سی و هفت سال سن دارد، جوان ترین فردی است که تا به حال ریاست انجمن دموکرات پیشرو، گروهی متشکل از نزدیک به صد قانونگذار لیبرال را بر عهده داشته است. او که یک سازمان‌دهنده سابق اتحادیه بود، در سال‌های اخیر با به چالش کشیدن صنعت غیرقانونی هوش مصنوعی عمدتا از زاویه اقتصادی، نام خود را در کاپیتول هیل به‌دست آورد.

او قانونی را ارائه کرده است که به دنبال ممنوعیت «قیمت گذاری نظارتی» مبتنی بر هوش مصنوعی است، تا شرکت های هوش مصنوعی را مجبور کند تا قبوض برق مرکز داده خود را بپردازند، و یک «مالیات هوش مصنوعی» - که دوباره از خزانه توسعه دهندگان هوش مصنوعی گرفته می شود - برای آمریکایی هایی که شغل خود را به دلیل اتوماسیون مبتنی بر هوش مصنوعی از دست می دهند، وضع کند.

کاسار با اشاره به درآمد پایه جهانی به Gizmodo گفت: "من همیشه نسبت به ایده بیکاری انبوه که تلاش می شود با مقدار کمی UBI کمی قابل تحمل تر شود، تردید داشتم." آن نوع چشم انداز دره سیلیکون از آینده برای من همیشه دیستوپیایی به نظر می رسید.

این تردید سال گذشته، زمانی که اولین فرزند او به دنیا آمد، بسیار شدیدتر شد. به گفته او، آن لحظه ای بود که خطرات یک صنعت کاملا غیرقانونی هوش مصنوعی کمتر شبیه یک خطر آینده و بیشتر یک تهدید فعلی و فوری بود. او می‌گوید: «وقتی شب‌ها بین تعویض پوشک، لذت بچه دار شدن، و بی‌خوابی، و فکر کردن به آینده همه بچه‌ها، به ویژه بچه‌ام، در خانه‌ام می‌نشستم، این واقعا برای من مهم‌ترین مشکل بود.

زمانی که در مرخصی پدری بود، یادداشتی برای تیمش ارسال کرد و به آنها اطلاع داد که اولویت‌های آن به سه خطر مرتبط با هوش مصنوعی تغییر می‌کند: «بیکاری گسترده، نظارت انبوه، و کشتار جمعی».

در حالی که رهبران اجرایی مانند سام آلتمن و داریو آمودی از کنگره خواسته‌اند که نرده‌های محافظ ایمنی هوش مصنوعی را اعمال کند، قانون‌گذاران اکثرا تمایلی به تصویب قانون نداشتند. برای Casar، این رضایت فرصتی برای تعیین شغل بوده است. او گفت: «از میان تمام مسائلی که می‌توانم روی آن‌ها کار کنم تا آینده‌ای را برای خودمان و بچه‌هایی که امروز به دنیا می‌آیند تضمین کنم، به پر کردن شکاف رهبری در زمینه محافظت‌های متفکرانه در برابر هوش مصنوعی کمک می‌کند.» این همچنین فرصتی برای یک حزب دموکرات بی فرمان است تا نقش و جذابیت خود را بازیابد.

او گفت: «دموکرات‌ها باید یک خط واقعا واضح ترسیم کنند و بگویند: ما در کنار اکثریت قاطع آمریکایی‌ها هستیم که از درون خود می‌دانند که این میلیاردرهای هوش مصنوعی فقط در تلاش برای ثروتمند شدن هستند.» این مکان مناسبی برای اخلاقی بودن است، اما از نظر سیاسی هم اکنون کار درستی است.» او خاطرنشان می کند که بسیاری از آمریکایی ها در رابطه با هوش مصنوعی در نوعی برزخ سیاسی هستند: یک نظرسنجی اخیر از NBC نشان داد که نزدیک به نیمی (44٪) از بزرگسالان آمریکایی به تشکیلات دموکرات یا جمهوری خواه برای مقابله مسئولانه با تهدید هوش مصنوعی اعتماد ندارند (تنها 5٪ گفتند که به هر دو بخش اعتقاد یکسانی دارند.

است). ما می‌توانیم اعتماد میلیون‌ها رای‌دهنده را با اتخاذ یک موضع واقعا قوی و روشن جلب کنیم.»

اما چشم انداز Casar بسیار فراتر از قطع رابطه با PAC های فوق العاده با جیب عمیق است. ماه گذشته، او و سناتور برنی سندرز - احتمالا سرسخت‌ترین دشمن صنعت غیرقانونی هوش مصنوعی در کاپیتول هیل - لایحه‌ای را ارائه کردند که توسعه «ابر هوش» را ممنوع می‌کند، یک سیستم هوش مصنوعی در عین حال نظری که هوشمندتر از انسان‌ها است، و بنابراین احتمالا کنترل آن از LLM‌های امروزی دشوارتر است.

کاسار آن را «سوخت جت برای هوش مصنوعی» می‌نامد، همچنین از خود-بهبودی بازگشتی یا RSI جلوگیری می‌کند، تکنیکی (دوباره، هنوز محقق نشده است) که به سیستم‌های هوش مصنوعی اجازه می‌دهد بدون هیچ نظارت انسانی خود را بهبود بخشند.

این مسابقه ای در سطح صنعت برای ساخت RSI بود که جاکوب کوکسون، کارمند سابق Anthropic و OpenAI، در پست ویروسی X خود در ماه گذشته درباره آن هشدار داد، که محقق اصلی هم ترازی آنتروپیک در پاسخ به آن اعلام کرد که بیش از ده درصد احتمال دارد که هوش مصنوعی تمام بشریت را تا پایان دهه از بین ببرد. همین کافی بود که بسیاری از قانونگذاران ایالات متحده در مورد موضوع هوش مصنوعی از گیجی خود خلاص شوند.

به عنوان مثال، جاش شاپیرو، فرماندار دموکرات پنسیلوانیا که قرار است در سال 2028 نامزدی برای ریاست جمهوری کند، از یک مدافع مراکز داده به یک مخالف آشکار تبدیل شد. و تنها چند روز پس از اینکه کاکسون هشدار خود را در رسانه های اجتماعی ارسال کرد، بیش از بیست نفر از اعضای کنگره خواستار تنظیم فدرال هوش مصنوعی شدند.

کاسار و سندرز تصور می کنند ممنوعیت پیشنهادی آنها توسط یک کمیته فدرال اجرا می شود که به نوبه خود با همتایان خود در سایر دولت ها در سراسر جهان همکاری می کند. شرکت‌ها یا افرادی که در حال نقض ممنوعیت‌های اطلاعاتی فوق‌العاده دستگیر می‌شوند، مشمول مجازات‌های سخت‌گیرانه‌ای مانند آنچه در مورد توسعه غیرقانونی سلاح‌های هسته‌ای وجود دارد، خواهند بود. کاسار می‌گوید، به نوعی، این امر باعث می‌شود رهبران فناوری مانند ایلان ماسک به حرف‌هایشان توجه کنند، وقتی می‌گویند هوش مصنوعی تهدیدی بزرگ‌تر از فاجعه هسته‌ای برای بشریت است.

کاسار گفت: «ما باید آن را جدی بگیریم و [هوش مصنوعی] را مانند سلاح‌های هسته‌ای تنظیم کنیم. شما به کسی اجازه نمی‌دهید در حیاط خلوت خود سلاح هسته‌ای تولید کند. ما به شرکت‌های خصوصی اجازه نمی‌دهیم طرح‌هایی برای سلاح‌های بیوشیمیایی یا هسته‌ای بفروشند.

در حالی که نخبگان سیلیکون ولی تمایل دارند تجاوزات هوش مصنوعی را از طریق جبر تکنولوژیکی با طعم آرمان‌شهری توجیه کنند، کاسار در تلاش است تا حزب خود را به سمت مقاومت فعال جمع کند. او لزوما با رهبران شرکت‌های هوش مصنوعی مخالف نیست وقتی می‌گویند تأثیرات این فناوری بر اقتصاد و جامعه در کل می‌تواند به اندازه تأثیرات ناشی از انقلاب صنعتی باشد. او فقط نگران این است که چه کسی از مزایای این تغییرات بهره خواهد برد.

اما در پایان روز، او یک خوشبین است - به عنوان یک پدر جدید، او انتخاب زیادی ندارد. او در پایان گفتگوی ما گفت: «این زمان‌های تاریک و ترسناک است، اما من ذاتا امیدوار هستم. "زمانی که انقلاب صنعتی داشتیم، متوجه شدیم که به قوانین کار کودکان نیاز داریم. در انقلاب هسته‌ای متوجه شدیم که به معاهدات کنترل تسلیحات و [پیمان‌های] منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای نیاز داریم. و اکنون، در طول انقلاب هوش مصنوعی، می‌توانیم راهی را انتخاب کنیم که از مشاغل، آزادی‌ها و زندگی‌مان محافظت کنیم."