آمریکا بهشت ​​ها را مسلح می کند در حالی که زیرزمین را نادیده می گیرد

واشنگتن همیشه در مورد اشیاء براق ضعف داشته است. به آن یک زیرزمین با یک لوله نشتی و یک آسمان پر از لیزر بدهید، و می توانید حدس بزنید که کدام جلسه پاورپوینت را دریافت می کند. به هر حال، بهشت ​​نوید تسلط، بازدارندگی و آینده را می دهد، در حالی که زیرزمین برنامه های بازرسی، میزهای پرسنل و پیچ و مهره های شل را ارائه می دهد.

این هفته، تروی مینک، وزیر نیروی هوایی، این شی درخشان را ارائه کرد: او اذعان کرد که ایالات متحده «سلاح های کنترل فضایی در مدار» دارد که در توصیف او قادر به دفاع از نیروهای آمریکایی در برابر اقدامات خصمانه است. جزئیات محرمانه باقی می مانند، اما اهمیت آن به اندازه کافی واضح است: ایالات متحده دیگر صرفا از فضا برای برقراری ارتباط، ناوبری و تماشا استفاده نمی کند. تسلیحات نظامی در آنجا قرار داده است.

در همین حال، در زیرزمین، کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای به سمت دیگری حرکت می کند.

پول تنها بخشی از تضاد است. NRC همچنین زمان اختصاص داده شده به بازرسی های امنیتی پایه در نیروگاه های هسته ای را از 287 ساعت سالانه به 149 تا 170 ساعت کاهش می دهد که کاهشی بین 41 تا 48 درصد است. هشت مورد از 11 روش بازرسی امنیتی بازنشسته خواهند شد و مهمترین عناصر آنها در دو مورد ادغام خواهند شد. بازرسی های امنیت سایبری از هر دو سال یک بار به هر سه بار تغییر خواهد کرد. کنترل مواد و بازرسی های حسابداری از هر سه سال یک بار به "در صورت نیاز" تغییر خواهد کرد. همانطور که گفتیم، بهشت ​​بر زیرزمین.

جالب‌ترین نکته این است که NRC قصد دارد تمرینات نیروی بر نیروی تحت رهبری آژانس را پس از سال 2028 متوقف کند. در این حملات ساختگی، دشمنان آموزش دیده آزمایش می‌کنند که آیا دفاعی یک نیروگاه می‌تواند در برابر حمله مقاومت کند یا خیر. آنها در هر نیروگاه هسته ای در یک چرخه سه ساله انجام شده اند. بر اساس ترتیبات جدید، اپراتورهای نیروگاه تمرینی را در حالی که پرسنل NRC مشاهده می کنند، انجام خواهند داد.

NRC استدلال می‌کند که سابقه قوی صنعت هسته‌ای اجازه نظارت دقیق‌تر و هدفمندتر را می‌دهد. بازرسی ها را رها نمی کند و اپراتورهای نیروگاه از نظر قانونی مسئول امنیت خواهند بود. اما استقلال نقطه آزمایش مستقل است: یک رگولاتور که یک شرکت را در حال اجرای آزمایش خود می بیند، کاملا شبیه به یک تنظیم کننده نیست که شگفتی ها را انتخاب کند و تصمیم بگیرد که آیا مدافعان موفق شده اند یا خیر.

اگر پایگاه نیروی هوایی بارکسدیل نبود، همه اینها ممکن است یک استدلال بوروکراتیک به نظر برسد.

در ماه مارس، بارکسدیل چندین حمله پهپاد غیرمجاز را تجربه کرد. این پایگاه محل استقرار بمب افکن های B-52 با قابلیت حمل اتمی است و نقش اصلی را در فرماندهی و کنترل هسته ای ایفا می کند. یک جلسه توجیهی داخلی که توسط رسانه ها به دست آمد، امواجی از 12 تا 15 پهپاد را توصیف کرد که بین 9 تا 15 مارس بر فراز مناطق حساس پرواز می کردند، گاهی اوقات حدود چهار ساعت در روز. طبق گزارش ها، این هواپیما از لینک های کنترل دوربرد استفاده می کرد و در برابر پارازیت مقاومت می کرد. همچنین به نظر می رسید که پاسخ پایگاه را آزمایش کند.

نیروی هوایی گفت که عملیات بدون وقفه ادامه یافت و به طور موقت قابلیت ضد پهپاد اضافی را مستقر کرد. با این وجود، ناراحت‌کننده است که پهپادهای نسبتا ارزان می‌توانند بارها و بارها وارد حریم هوایی محدود شده بر فراز پایگاه بمب‌افکن هسته‌ای شوند، در حالی که این کشور به صورت‌های فلکی رهگیرهای مداری فکر می‌کند و میلیاردها دلار به این بودجه از سطح زمین اضافه می‌کند.

درس این نیست که آمریکا باید فضا را به چین یا روسیه تسلیم کند، یا اینکه هر دلاری که برای گنبد طلایی در نظر گرفته می‌شود باید در عوض یک بازرسی نیروگاه هسته‌ای خریداری کند. اعلامیه ماینک همچنین ثابت نمی کند که آمریکا یک سلاح کاملا تهاجمی را بالای سر خود قرار داده است. سیستم‌های "کنترل فضا" ممکن است اهداف تهاجمی یا دفاعی داشته باشند.

درس در اینجا بیشتر در مورد توجه استراتژیک است. واشنگتن در تصور برنامه‌های مرزی فناوری بعدی و تأمین مالی متناسب با عظمتش فوق‌العاده خوب است، اما نسبت به حفظ نهادهای ساکتی که رویه‌ها را بازرسی می‌کنند و آسیب‌پذیری‌ها را قبل از انجام حریف آشکار می‌کنند، کمتر مشتاق است.

و از آنجایی که قدرت ملی نه تنها با این که یک کشور می‌تواند به اوج برسد، بلکه با استحکام پایه‌های آن سنجیده می‌شود، شاید تجدید نظری ضروری باشد. نمایش را با امنیت اشتباه نگیریم.

اگر تهدیدها ایجاب می کنند، به هر طریقی، آسمان ها را مسلح کنید. اما هنوز کسی باید زیرزمین را بررسی کند.