آمریکا به مهاجران هندی خود نیاز دارد

از بسیاری از مدیران اجرایی، کارآفرینان یا دانشمندان موفق هندی بپرسید که چگونه در آمریکا به شهرت رسیدند، و آنها به شما خواهند گفت که، جدای از استعداد و استعداد، عامل کلیدی خود کشور بود: اقتصاد و فرهنگی که به شایستگی ها پاداش می داد و افراد جاه طلب و با استعداد را از سراسر جهان جذب می کرد.

سرخپوستان آمریکایی از مرفه ترین و تحصیل کرده ترین گروه ها در این کشور هستند. آنچه آنها را از سایر گروه های مهاجر متمایز می کند این است که در یک نسل به اوج رسیده اند. متوسط ​​درآمد خانوار برای آمریکایی های سرخپوست 151200 دلار است در حالی که برای آمریکایی های سفیدپوست 92530 دلار است. حدود سه چهارم بزرگسالان 25 ساله و بالاتر هندی در ایالات متحده دارای مدرک لیسانس هستند، در حالی که میانگین ملی 38 درصد است. تقریبا نیمی از آنها دارای مدرک تحصیلات تکمیلی هستند و نرخ فقر، 6 درصد، در بین هر گروه قومی کمترین میزان است. سرخپوستان آمریکایی معمولا شاغل و قانونمند هستند.

برای جامعه‌ای که عادت دارد «اقلیت مدل» یا «غیره‌های جدید فناوری» نامیده شود، افزایش اخیر لفاظی‌های ضد هندی - که اکنون در سایت‌ها و برنامه‌هایی مانند X، یوتیوب و ردیت رایج است - شوک‌آور بوده است. بر اساس گزارش Stop AAPI Hate، تقریبا نیمی از بزرگسالان جنوب آسیایی که در آمریکا زندگی می‌کنند گزارش دادند که تنها در سال 2025 هدف «اقدامات نفرت‌انگیز نژادی» قرار گرفته‌اند. از سال 2023 تا 2025، استفاده از توهین های آنلاین ضد آسیای جنوبی 109 درصد افزایش یافت.

دولت ترامپ همچنین با تلاش برای محدود کردن شدید برنامه ویزای H-1B، یک مسیر قانونی برای مشاغل آمریکایی، به مهاجرانی که از هند می‌آیند، حمله کرده است. 70 درصد از دریافت کنندگان H-1B هندی هستند. علیرغم اینکه دو قاضی مختلف هزینه 100000 دلاری پرزیدنت ترامپ را برای ویزا مسدود کردند، دولت ادعا می کند که درخواست ها در بزرگترین شرکت های کارمند فناوری اطلاعات و برون سپاری 92 درصد کاهش یافته است - کاهشی که به نظر آن یک موفقیت بزرگ است.

مهاجران هندی به عالی شدن این کشور کمک کرده اند. آمریکا مدت هاست که به مهاجران هندی نیاز دارد و هنوز هم نیاز دارد. اما افرادی که کمک‌های بزرگ آمریکایی‌های سرخپوست را درک نمی‌کنند ترجیح می‌دهند در را ببندند و با کسانی که قبلا اینجا هستند دشمنی می‌کنند.

تا سال 1960، اروپایی ها 75 درصد از کل مهاجران در ایالات متحده را تشکیل می دادند تا سال 2010، این تعادل معکوس شد و اروپایی ها تنها 12 درصد از کل مهاجران بودند. طبق داده های اداره سرشماری ایالات متحده، در سال 1990 کمتر از یک میلیون هندی در ایالات متحده زندگی می کردند، یک دهه بعد، تعداد آنها به دلیل استخدام مهندسان برای کمک به جلوگیری از بحران احتمالی Y2K دو برابر شد. امروزه حدود 5.2 میلیون هندی در آمریکا زندگی می کنند که بیش از 60 درصد آنها در هند متولد شده اند.

اگرچه آنها فقط 1.5 درصد از جمعیت را تشکیل می دهند، موفقیت ناگهانی آنها آنها را بسیار قابل مشاهده کرده است - و این دیده شدن آنها را به اهداف تبدیل کرده است.

[جاناتان چایت: جریان اصلی تعصب ضد هندی]

مدیران هندی الاصل چندین شرکت بزرگ فناوری مانند گوگل، مایکروسافت، آی‌بی‌ام و ادوبی را اداره می‌کنند. آنها در مرکز خشم برخی از مردم نسبت به هوش مصنوعی و اخراج کارکنان در سراسر صنعت فناوری بوده‌اند. در سیاست، ظهور روخانا، ویوک راماسوامی، کامالا هریس و زهران ممدانی نیز باعث نفرت آنلاین و واقعی نسبت به افرادی با میراث هندی شده است. برای آمریکایی‌هایی که نگران تغییر کشور نیستند، دیدن هندی‌ها در راس امور می‌تواند بیشتر شبیه یک تهدید باشد تا نشانه‌ای امیدوارکننده درباره زنده بودن رویای آمریکایی.

سیاست مهاجرت همیشه با تبعیض درهم آمیخته است. در دهه 1850، ایالات متحده کارگران ارزان قیمت چینی را برای کار در معادن، مزارع و راه آهن خود آورد. هنگامی که اقتصاد در دهه 1870 کوچک شد، فریاد "آنها مشاغل ما را می گیرند" - که امروزه آشناست - منجر به قانون محرومیت چین در سال 1882 شد که مهاجرت چین را برای 60 سال آینده محدود کرد. کارگران ژاپنی و بعدا کره‌ای با همین تضاد مواجه شدند و قانون مهاجرت در سال 1917 که به عنوان قانون منطقه ممنوعه آسیایی نیز شناخته می‌شود، عملا مانع ورود مهاجران از اکثر نقاط آسیا شد.

این کشور دوره طولانی بیگانه هراسی را پشت سر گذاشت که نه تنها مهاجران غیرسفیدپوست بلکه مهاجران سفید پوست "نامطلوب" مانند ایتالیایی ها و یهودیان اروپای شرقی را نیز هدف قرار داد. در سال 1910، جمعیت متولدین خارجی 14.7 درصد بود. تا سال 1960 به 5.4 درصد کاهش یافت.

در سال 1965، قانون مهاجرت و ملیت محدودیت های قدیمی را کاهش داد، تا حد زیادی به دلیل کمبود نیروی کار ماهر در کشور، به ویژه در زمینه های STEM. دو تحول باعث تغییر شد.

اولین مورد اسپوتنیک بود. در سال 1957 اتحاد جماهیر شوروی اولین ماهواره را به فضا پرتاب کرد. ارتش ایالات متحده از ترس از دست دادن جنگ سرد، شروع به سرمایه گذاری هنگفت در علم کرد و مبالغ هنگفتی را به دانشگاه های تحقیقاتی برتر ارسال کرد. در دهه 60، مسابقه سرعت گرفته بود، اما مهندسان کمبود داشتند، بنابراین کشور شروع به استخدام در خارج از کشور کرد. از سال 1950، هند با همکاری شرکای خارجی، شروع به ساخت دانشکده های مهندسی در سطح جهانی به نام مؤسسه های فناوری هند (IIT) کرده بود. مهندسان انگلیسی زبان که به خوبی آموزش دیده بودند، فارغ التحصیلان خود را درست مانند ایالات متحده آغاز کردند.

برای آنها ناامید بود

هند امیدوار بود که این مهندسان به توسعه خود کمک کنند، اما مشاغل بسیار کمی ارائه کرد و ایالات متحده یک بستر ایده آل برای استخدام پیدا کرد. حتی امروزه، IIT ها به شدت انتخابی هستند و کمتر از 1 درصد از تقریبا 1 میلیون متقاضی در سال را می پذیرند. ساندار پیچای، مدیر عامل گوگل؛ Vinod Khosla، سرمایه‌دار مخاطره‌آمیز و یکی از بنیان‌گذاران Sun Microsystems. و آرویند کریشنا، مدیر عامل IBM، همگی فارغ التحصیل IIT هستند. موج اول مهندسان هندی پس از سال 1965 به کار گرفته شد. دومین موج بزرگ در اواخر دهه 90 و در جریان آماده سازی Y2K به وجود آمد.

توسعه دوم نیاز به پزشکان بود. در ژوئیه 1965، رئیس جمهور لیندون بی. جانسون قانون مدیکر و مدیکید را امضا کرد و تقریبا یک شبه، 20 میلیون آمریکایی واجد شرایط مراقبت های بهداشتی شدند. بیمارستان ها فاقد نیروی کار برای مقابله بودند. جنگ ویتنام در حال تشدید بود، پرسنل پزشکی به جبهه اعزام می شدند و جانبازان معلول که نیاز به مراقبت طولانی مدت داشتند به خانه باز می گشتند. بیمارستان‌ها در خارج از کشور به نظر می‌رسند، و هند دوباره افراد حرفه‌ای آموزش دیده را به سیستمی تحت فشار عرضه کرد.

پزشکان هندی در خط مقدم اپیدمی ایدز در دهه 80 و همه گیری ویروس کرونا در اوایل دهه 2020 بودند.

[میناکشی احمد: آمریکا هرگز هند را واقعا درک نکرده است]

ایالات متحده از مهارت هایی که هندی ها به ارمغان می آورند بدون نیاز به سرمایه گذاری زیادی در آموزش خود بهره برده است. بسیاری از آنها مدارک عالی را در آمریکا کسب کرده اند، اما بخش عمده ای از آموزش آنها در هند اتفاق افتاده است. راه صادقانه تر برای درک آن این است که هند، همراه با سایر کشورهای فقیرتر، به ایالات متحده یارانه پرداخت کرده است.

روسای جمهور دوست دارند دوران خود را با شعاری تعریف کنند که میراثی را که امیدوارند از خود به جا بگذارند را منتقل می کند. جان اف کندی او را «مرز جدید» نامید. او مصمم به پیروزی در جنگ سرد و توقف گسترش کمونیسم بود و کشور را به سمت اکتشافات فضایی سوق داد و در عین حال در علم و فناوری سرمایه گذاری کرد. جانسون «جامعه بزرگ» بود. هدف او مراقبت از افراد مسن و فقیر بود. او که فقر را از نزدیک می دانست، می خواست مراقبت های بهداشتی را به اقشار آسیب پذیر گسترش دهد و قانون مدیکر و حقوق مدنی را امضا کرد.

دیدگاه هر دوی این روسای جمهور بر واردات استعدادها از خارج است.

شعار ترامپ این است که آمریکا را دوباره بزرگ کنیم. با این حال، یکی از میراث ماندگار او ممکن است این باشد که او به همان استعدادی که در وهله اول به بزرگ شدن آمریکا کمک کرد، پشت کرد.