آمریکا بیشتر از همیشه به هم متصل است. پس چرا ما اینقدر تنها هستیم؟ | نظر

ما هرگز راه‌های بیشتری برای دستیابی به انسان دیگری نداشته‌ایم - با این حال یافتن ارتباط معنادار به طرز چشمگیری دشوار می‌شود.

در سال 2025، سازمان بهداشت جهانی گزارش داد که تقریبا از هر 6 نفر در سراسر جهان 1 نفر احساس تنهایی می کند. تنهایی نیز با 871000 مرگ سالانه مرتبط است.

این اعداد باید طرز فکر ما را در مورد تنهایی تغییر دهند. این فقط یک احساس خصوصی نیست که باید از افراد انتظار داشت که به تنهایی بر آن غلبه کنند. این تا حدی مشکل این است که ما چگونه زندگی مدرن را سازماندهی کرده ایم.

ما ارتباط را تقریبا آنی ساخته‌ایم و در عین حال اجازه می‌دهیم بسیاری از مکان‌ها و آیین‌هایی که زمانی روابط واقعی را ایجاد می‌کردند تضعیف شوند.

به این فکر کنید که چگونه ارتباطات معمولی اتفاق می افتاد. مردم پس از مراسم مذهبی معطل ماندند، دوستان خود را در مراکز خرید ملاقات کردند، با همسایگان صحبت کردند، به کلوپ ها پیوستند، با هم غذا خوردند، یا در کسب و کارهای محلی به چهره های آشنا تبدیل شدند.

هیچ یک از این برخوردها در آن زمان اهمیت خاصی به نظر نمی رسید. این دقیقا نقطه قوت آنها بود.

دوستی همیشه نیاز به برنامه ریزی نداشت. مردم بارها و بارها همان فضاها را اشغال کردند تا اینکه غریبه ها با هم آشنا شدند و آشنایان با هم دوست شدند.

امروز، زندگی اجتماعی بیش از حد باید ترتیب داده شود. کار از راه دور می تواند تعامل در محل کار را حذف کند. خانواده ها می توانند صدها یا هزاران مایل از هم فاصله داشته باشند. تلفن ها لحظاتی را پر می کنند که زمانی دعوت به مکالمه می کردند.

افراد جوان ممکن است زمان زیادی را صرف برقراری ارتباط دیجیتالی کنند بدون اینکه اعتماد به نفس ناشی از نشستن در مقابل کسی را به دست آورند.

افراد مسن می توانند به طور فزاینده ای منزوی شوند زیرا تحرک، فاصله و ساختارهای خانوادگی در حال تغییر، دنیای اجتماعی آنها را محدود می کند.

تحقیقات به طور فزاینده ای نشان می دهد که محیط فیزیکی مهم است. یک مطالعه در سال 2025 با استفاده از یک دهه داده های بررسی استفاده از زمان آمریکا، خانه، محل کار و مکان های سوم را به عنوان منابع مهم ارتباط اجتماعی روزمره شناسایی کرد.

مکان های سوم، فضاهای خارج از خانه و محل کار است که افراد می توانند به طور غیررسمی در آن جمع شوند، از جمله کتابخانه ها، پارک ها، کافه ها و مکان های اجتماعی. OECD به طور مشابه این نوع زیرساخت اجتماعی را به عنوان بخش مهمی از شکل دادن به ارتباطات اجتماعی شناسایی کرده است.

من سال‌ها را صرف تماشای این‌ها کرده‌ام که چه اتفاقی می‌افتد وقتی به افراد جایی داده می‌شود که به سادگی بتوانند ظاهر شوند.

صحبت می کنند. آنها نام یکدیگر را یاد می گیرند. وقتی کسی در اطراف نبوده است متوجه می شوند. جوان ترها مربی پیدا می کنند. افراد مسن همنشینی پیدا می کنند.

شخصی که یک هفته سخت را پشت سر می گذارد می تواند وارد اتاقی آشنا شود و متوجه شود که شخص دیگری آنچه را که حمل می کند به خاطر می آورد.

فعالیتی که آنها را از در آورده است ممکن است در نهایت نسبت به روابطی که آنها را در آنجا نگه می دارد ثانویه شود.

تکنولوژی مجبور نیست در برابر این کار عمل کند. اگر جوامع دیجیتالی به خوبی استفاده شوند، می توانند به افرادی که بر اساس جغرافیا از هم جدا شده اند کمک کنند تا علایق مشترک را کشف کنند، روابط را حفظ کنند و در نهایت ارتباطات آفلاین ایجاد کنند.

اشتباه این است که تعامل دیجیتال را به عنوان مقصد به جای یک پل تلقی می کنیم. یک صفحه نمایش می تواند دو نفر را معرفی کند، اما نمی تواند به طور کامل آنچه را که هنگام اشتراک گذاری یک جدول اتفاق می افتد، بازتولید کند.

جایگزین جامعه ای است که در آن ارتباط به طور فزاینده ای معاملاتی می شود.

ما هر تعاملی را برنامه ریزی می کنیم، خرید راحتی که ارتباط انسانی را از بین می برد، و به دنیای دیجیتال شخصی شده عقب نشینی می کنیم. مردم می توانند با ارتباطات احاطه شوند در حالی که احساس می کنند هیچ کس واقعا آنها را نمی شناسد.

WHO اکنون ارتباط اجتماعی را به عنوان یک اولویت بهداشت عمومی جهانی توصیف می کند که پیامدهای آن در سلامت، آموزش و رفاه اقتصادی گسترده است.

معکوس کردن این مسیر مستلزم انتظار برای یک برنامه گسترده دولتی نیست. مشاغل، کتابخانه ها، مدارس، جوامع آپارتمانی، سازمان های مذهبی و گروه های مدنی می توانند به صورت محلی شروع به کار کنند.

هر سازمانی که محل تجمع فیزیکی دارد باید متعهد شود که حداقل یک گردهمایی رایگان یا کم هزینه و بدون تلفن در هر ماه برای سال آینده میزبانی کند.

این می تواند یک شب بازی، جلسه کاردستی، غذای مشترک، گروه بحث یا خانه باز باشد. میزان حضور، تکرار مشارکت و بازگشت افراد را اندازه گیری کنید.

افراد نیز مسئولیت دارند. به طور منظم شرکت کنید. سه اسم را یاد بگیرید دو نفر را معرفی کنید. گوشی رو بذار کنار

ما سال ها را صرف طراحی زندگی برای راحتی بیشتر کرده ایم. اکنون باید عمدا مقداری از آن را برای اتصال طراحی کنیم.

یک جامعه سالم‌تر ممکن است با چیز بسیار ساده‌ای شروع شود: ایجاد مکان‌هایی که مردم بتوانند در آنجا ظاهر شوند تا زمانی که دیگر غریبه نباشند.

Annette Corsino-Blair یک هنرمند، مربی، جامعه ساز و یکی از بنیانگذاران The Knitting Tree LA است که بیش از دو دهه را صرف ایجاد فضاهایی با محوریت خلاقیت، یادگیری و ارتباط انسانی کرده است.