آمریکا تریلیون ها برای مراقبت های بهداشتی هزینه می کند، اما ارزش آن کجاست؟ | نظر

آمریکایی ها سزاوار این هستند که بدانند هزینه های مراقبت های بهداشتی آنها چه دستاوردهایی دارد. یک قرار تکمیل شده یا یک نسخه تکمیل شده نشان دهنده مراقبت های ضروری است، اما هیچ کدام به ما نمی گوید که آیا بعد از آن فرد سالم تر است یا خیر.

من معتقدم رهبران مراقبت‌های بهداشتی، بیمه‌گران و سیاست‌گذاران باید در هنگام ارزیابی عملکرد و تعیین انگیزه‌های مالی تاکید بیشتری بر بهبود پایدار در سلامت بیمار داشته باشند.

بیماران برای آن سرمایه گذاری چه پیشرفت هایی دریافت می کنند؟

مراقبت های بهداشتی در حال حاضر نتایج را اندازه گیری می کند و آنها را به مشوق های مالی مرتبط می کند. استانداردهای برنامه پس انداز مشترک 2026 مدیکر شامل کنترل فشار خون، مدیریت دیابت و پذیرش در بیمارستان است که عملکرد کیفی بر پاداش های مالی تأثیر می گذارد.

مشکل فقدان اندازه گیری نیست. نگرانی من این است که آیا این اقدامات به اندازه کافی پیشرفت پایدار و مزایای روزمره برای بیماران را نشان می دهد یا خیر.

تفاوت بین ثبت فشار خون و ثابت کردن اینکه فردی در طول زمان سطح مناسبی را حفظ کرده است را در نظر بگیرید. یا بین ثبت دستورالعمل‌های ترخیص و یادگیری اینکه آیا بیمار آنها را درک کرده، داروهای تجویز شده را دریافت کرده و به سلامت در خانه بهبود یافته است. تکمیل یک کار به جای پایان دادن به آن، باید ارزیابی ارزش آن را آغاز کند.

در کارم با افراد مسن و افرادی که چندین بیماری مزمن را مدیریت می کنند، می بینم که چگونه مراقبت های بهداشتی فراوان می تواند با سردرگمی همراه باشد. یک بیمار ممکن است چندین متخصص، قرار ملاقات های منظم و دستورالعمل های دقیق داشته باشد، اما هنوز برنامه یا درک روشنی ندارد. اندازه گیری هر برخورد به طور جداگانه می تواند شکاف بین آنها را نادیده بگیرد.

پرداخت باید از بسته شدن این شکاف ها حمایت کند. پرداخت جداگانه برای بازدیدها و مراحل، یک مسیر مالی روشن برای تحویل آنها ایجاد می کند. همین وضوح باید به پیگیری، بازنگری دستورالعمل‌های متناقض و کمک به خانواده‌ها در اجرای یک برنامه نیز گسترش یابد. در حالی که Medicare قبلا برای مدیریت مراقبت مزمن پرداخت می کند، باید مسئولیت پذیری گسترده تری برای پشتیبانی از آنچه بین قرار ملاقات ها اتفاق می افتد وجود داشته باشد.

دیابت مثالی از اینکه چرا پیگیری مهم است ارائه می دهد. عمویم قند خونش را کنترل کرد، سپس متوجه شد که این بهبود به این معناست که دیابت او از بین رفته است.

این سوء تفاهم منجر به عوارض بعدی شد. تجربه او مرا به این سوال وا داشت که چقدر به وضوح پیشرفت را توضیح می دهیم. موسسه ملی دیابت و بیماری های گوارشی و کلیوی بهبودی را از درمان متمایز می کند. نتایج بهتر در کنار آموزش در مورد حفظ آنها مستحق شناسایی هستند.

بررسی دارو سزاوار توجه مشابهی است. پزشکان باید زمان لازم را داشته باشند تا ارزیابی کنند که آیا هر دارو همچنان ضروری است و آیا مزایای آن همچنان بر خطرات آن بیشتر است یا خیر.

مؤسسه ملی پیری توصیه می کند که در مورد داروها با پزشکان صحبت کنید و قبل از قطع آنها بررسی کنید. کاهش ایمن یک نسخه غیر ضروری می تواند موفقیت آمیز باشد. بنابراین می توان یک مورد ضروری را ادامه داد. تعداد کمتر نسخه به تنهایی یک هدف ضعیف خواهد بود.

ارزیابی مفیدتر بیماران را در طول زمان دنبال می‌کند، بهبود پایدار قند خون و فشار خون، جلوگیری از بیماری‌های اضافی و ترخیص موفقیت‌آمیز از بیمارستان را دنبال می‌کند.

همچنین باید بپرسد که آیا افراد می‌توانند فعالیت‌های روزانه را مدیریت کنند، درمان خود را درک کنند و اهدافی را که در انتخابشان کمک کرده‌اند دنبال کنند. برای فردی که بیماری پیشرونده دارد، حفظ عملکرد یا کاهش پریشانی ممکن است یک دستاورد معنادار باشد.

بیماران همچنین به فضایی نیاز دارند تا توضیح دهند که چه چیزی مانع از آن می شود. طرحی که فرض می‌کند فردی می‌تواند هزینه دارو را بپردازد یا برای قرارهای بعدی سفر کند، ممکن است دلیل توقف پیشرفت را از دست بدهد. پرسیدن در مورد آن مشکلات، توافق بر سر اهداف واقع بینانه، و بررسی درک باید بخشی از برنامه باشد. در غیر این صورت، یک نتیجه آزمایشگاهی مطلوب می تواند بار درمانی را که بیمار نمی تواند تحمل کند پنهان کند.

پیشگیری نیز نیاز به تفسیر دقیق دارد. یک نفر که عاری از بیماری باقی بماند، مداخله خاصی از بیماری جلوگیری نمی کند. گزارش‌های معتبر باید بهبود اندازه‌گیری شده را از مفروضات مربوط به آنچه ممکن است رخ داده باشد متمایز کند.

بیمه‌گران و سیاست‌گذاران باید در قراردادهای پرداخت به مجموعه‌ای کوچک و ثابت از اقدامات نتیجه بلندمدت، از جمله عملکرد و اهداف گزارش‌شده توسط بیمار، نیاز داشته باشند.

سازمان های مراقبت های بهداشتی باید مسئولیت پیگیری را تعیین کنند، پیشرفت را در فواصل زمانی مورد توافق بررسی کنند و نتایج را در کنار هزینه ها گزارش کنند. بودجه باید به‌جای افزودن وظایف گزارش‌دهی، به‌طور واقع‌بینانه از آن کار پشتیبانی کند. بیماران باید بدون اینکه مسئول هماهنگی کل سیستم باشند، به تعریف موفقیت کمک کنند.

بدون این تغییر، ما ریسک تامین مالی فعالیت بیشتری را داریم در حالی که ارزش آن را نامشخص می‌گذاریم. بازگشت مراقبت های بهداشتی باید در زندگی هایی که افراد می توانند داشته باشند قابل مشاهده باشد.

Rachael Rivero یک پرستار و موسس شرکت مراقبت-هماهنگی Kansas Care Connect است و همه نظرات متعلق به خود نویسنده است.