آمریکا در حال ترک عراق است، اما ایران نه: عقب نشینی یک اشتباه بزرگ استراتژیک و تاکتیکی است.

ارین اوگونکی خوشحال است که به بامو نوری، روزنامه‌نگار تحقیقی و پژوهشگر افتخاری دپارتمان سیاست بین‌الملل در دانشگاه سیتی سنت جورج لندن خوش آمد می‌گوید. او پایان حضور نظامی آمریکا در عراق را تغییری عمیق در توازن قوا در داخل کشور می داند. از نظر او، مسئله اصلی این نیست که آیا عراق به طور رسمی حاکمیت خود را به دست آورده است، بلکه این است که آیا از انسجام سیاسی، ظرفیت امنیتی و استقلال اقتصادی لازم برای اعمال این حاکمیت برخوردار است یا خیر. آمریکا عراق را ترک می کند، اما ایران نه.

نفوذ تهران از قبل در احزاب سیاسی، گروه های مسلح، شبکه های اقتصادی و سیستم مالی عراق جای گرفته است، به این معنی که قدرت آن به حضور نظامی متعارف وابسته نیست. حذف وزنه تعادل آمریکا در حال حاضر می‌تواند به گروه‌های تحت حمایت ایران فضای بیشتری برای عملیات بدهد، در حالی که اقلیم کردستان عراق را که به شدت به پشتیبانی نظامی، اطلاعاتی و دفاع هوایی آمریکا متکی است، ترک می‌کند و با عدم قطعیت استراتژیک خود مواجه می‌شود.

در نهایت، عقب نشینی به طور بالقوه نقش ایران در عراق را تشدید می کند و در عین حال تلاش عراق برای اصلاحات سیاسی و اقتصادی را به طور قابل ملاحظه ای دشوارتر می کند.