آمریکا در رقابت اشتباه هوش مصنوعی با چین است

در ایالات متحده، "مسابقه هوش مصنوعی" به عنوان یک نبرد کاملا ضد چین در نظر گرفته می شود که عملکرد مدل را به عنوان عامل تعیین کننده قاب بندی می کند. سیاستگذاران ایالات متحده، در چندین دولت، کل موضع نظارتی کشور را به گونه ای شکل داده اند که کاملا سبک باشد، با این باور که مقررات می تواند ما را در این نبرد جهانی برای تسلط هوش مصنوعی از دست بدهد.

اخیرا، سام آلتمن، مدیر عامل OpenAI، اذعان کرد که انقلاب هوش مصنوعی کندتر از حد انتظار پیش می رود و «عادات انسانی و اینرسی سازمانی» را مقصر دانست. داده‌ها داستان متفاوتی را بیان می‌کنند: آمریکایی‌ها به طور فزاینده‌ای به فناوری بی‌اعتماد می‌شوند، حتی در حالی که شرکت‌های هوش مصنوعی تلاش می‌کنند تا آن را در مرکز زندگی روزمره قرار دهند. اکثریت آمریکایی‌ها اکنون بیشتر نگران هوش مصنوعی هستند تا هیجان‌زده، در حالی که اعتماد به دولت برای تنظیم مؤثر هوش مصنوعی ضعیف است. مشکل به اضطراب انتزاعی درباره آینده محدود نمی شود.

چین دریافته است که مدیریت هوش مصنوعی به معنای کنترل استقرار آن است، نه صرفا قابلیت‌های مدل‌هایش.

هوش مصنوعی شروع به تغییر شکل سیاست های انتخاباتی کرده است و به موضوع داغ انتخابات میان دوره ای ایالات متحده تبدیل شده است. رای دهندگان محافظه کار، که از نیازهای آب، برق و زمین زیرساخت های هوش مصنوعی مانند مراکز داده عصبانی هستند، می گویند که در حال آماده شدن برای "شکستن رتبه" هستند. صنعت فناوری یک حقیقت سیاسی اساسی را کشف کرده است: مردم از آینده هوش مصنوعی پشتیبانی نخواهند کرد اگر معتقد باشند هزینه های آن بر آنها تحمیل می شود در حالی که مزایای آن در جای دیگری جمع می شود.

در مقابل، گفتگوی کمی که در واشنگتن انجام می‌شود، بر روایت‌های «عوامل سرکش غیرقابل کنترل» و از دست دادن کنترل متمرکز است. حمایت از مصرف کننده اغلب به عنوان پسر عموی پیش پا افتاده ایمنی هوش مصنوعی تلقی می شود. در همین حال، پرونده‌های قضایی در مورد دستکاری مضر جمع می‌شوند، اسباب‌بازی‌های هوش مصنوعی که برای کودکان به بازار عرضه می‌شوند محتوای صریح را نشان می‌دهند، مدل‌های معمولی هوش مصنوعی به راحتی اجازه می‌دهند که جعل‌های عمیق غیرقابل توافق انجام شود، و هوش مصنوعی معرفی‌شده در نقشه‌های آنلاین اطلاعات نادرست را تقویت می‌کند.

حمایت های موثر از مصرف کننده به کاربران این امکان را می دهد که بدانند چه زمانی با یک سیستم هوش مصنوعی در تعامل هستند، بفهمند چه زمانی هوش مصنوعی اطلاعات را تولید کرده یا تغییر داده است، تصمیمات خودکار بعدی را به چالش بکشد، و در صورت بروز مشکل به دنبال جبران خسارت باشند. در غیاب این حمایت‌ها، آمریکایی‌های «بومی دیجیتال» جوان‌تر به وضوح می‌گویند: آن‌ها تمایلی به خرید یا استفاده از این محصولات نخواهند داشت.

اینجا یک کنایه ژئوپلیتیکی ناراحت کننده وجود دارد. به نظر می رسد چین در حال شرکت در مسابقه هوش مصنوعی متفاوتی است. دولت چین قبلا یک محیط نظارتی گسترده‌تر برای کنترل نحوه تعامل این فناوری با کاربران ایجاد کرده است. در حالی که رویکرد آن به سختی الگویی برای دموکراسی‌های لیبرال است - قوانین چین در سیستم کنترل و سانسور گسترده دولتی گنجانده شده است - نادیده گرفتن این درس رقابتی اشتباه خواهد بود.

چین تشخیص داده است که مدیریت هوش مصنوعی به معنای اداره کردن استقرار آن است، نه صرفا قابلیت‌های مدل‌هایش، و تلقی از هوش مصنوعی به عنوان فناوری بوروکراتیک. به عنوان مثال، قوانین برچسب‌گذاری محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی نیازمند شفافیت در سراسر اکوسیستم محتوای هوش مصنوعی است و به دنبال آن است که مواد مصنوعی را به راحتی برای کاربران قابل شناسایی کنند. به طور مشابه، قوانین از جمعیت‌های آسیب‌پذیر، مانند کودکان یا افراد مسن، در برابر دستکاری و آسیب‌های هوش مصنوعی و مصرف‌کنندگان در برابر تبعیض قیمت الگوریتمی محافظت می‌کنند.

شرکت‌هایی که نسبت به هزینه‌های مصرف هوش مصنوعی آگاه‌تر می‌شوند، مدل‌های منبع باز ارزان‌تر یا رایگان را ترجیح می‌دهند.

چین این قوانین را دنبال می کند و در عین حال رقیب سرسخت ایالات متحده در توسعه و پذیرش هوش مصنوعی پیشرفته است. همچنین احساس خوش بینی بیشتری وجود دارد: 87 درصد از شهروندان چینی به هوش مصنوعی در مقایسه با 23 درصد در ایالات متحده اعتماد دارند.

این به ویژه جالب است زیرا بقیه جهان سرمایه گذاری سنگینی را در پشته هوش مصنوعی مستقل خود انجام می دهند. اکثر آنها اروپا را به عنوان یک رقیب جدی رد می کنند و استدلال می کنند که این منطقه هرگز نمی تواند در عملکرد مدل از ایالات متحده یا چین پیشی بگیرد. با این حال، اتحادیه اروپا می تواند نشان دهد که سنت دیرینه حمایت از مصرف کننده ممکن است کلید نوآوری پایدار باشد. و از آنجایی که کشورهایی از سنگاپور گرفته تا هند و کنیا برای بحث و تعریف حاکمیت هوش مصنوعی گرد هم می آیند، باید در برابر معادل سازی آن با محاسبه مقاومت کنند: استقلال پایدار بر اعتماد است، نه ترافلاپس.

به نظر می‌رسد نه مصرف‌کنندگان و نه شرکت‌ها در مورد هوش مصنوعی تنها بر اساس عملکرد مدل انتخاب نمی‌کنند. تعیین برنده مسابقه جهانی هوش مصنوعی کمتر مربوط به نمایش های دیدنی و بیشتر در مورد استقرار صمیمی خواهد بود. شرکت ها از هوش مصنوعی برای توصیه محصولات مالی، توصیه به بیماران، ارزیابی متقاضیان شغل، کمک به کودکان در یادگیری و تصمیم گیری از طرف مصرف کنندگان استفاده خواهند کرد. این تنها در صورتی اتفاق می افتد که عموم مردم احساس کنند که توسعه دهندگان مدل و دولت ها به اندازه کافی به نگرانی های آنها رسیدگی کرده اند.

همه اینها با برگزاری هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در شهر نیویورک در این هفته، در پس زمینه اصطکاک و بی اعتمادی فناوری، اهمیت خواهند داشت. با توجه به اینکه شی جین پینگ، رئیس جمهور چین قرار است با دونالد ترامپ گفتگو کند، اما تصمیم دارد از بحث عمومی صرف نظر کند، و روابط دشوار بین سازمان ملل و دولت ترامپ، سایر کشورها ممکن است فرصتی برای ایجاد مسیر بهتری داشته باشند.