آمریکا در نبرد نفوذ جهانی به چین می‌بازد
چین در حال ایجاد شبکه ای متراکم از روابط میان همه ارکان نفوذ است در حالی که ایالات متحده همچنان به تضعیف نهادهایی که به طور سنتی برای رقابت استفاده می کرد، ادامه می دهد.
نفوذ جهانی اغلب موضوعی برای پانل‌های کنفرانس، کارشناسان برنامه‌های گفتگو و توصیه‌های جدی اتاق فکر است، اما این معیار مبهم قدرت نرم تأثیری واقعی بر امنیت ملی، قدرت اقتصادی و قدرت سیاسی دارد. امروز، این نبرد، منطقه به منطقه، کشور به کشور، از طریق مشارکت های امنیتی و تجاری، گروه های نوظهور منطقه ای، پایگاه های دیپلماتیک تازه تاسیس و مشارکت های دانشگاهی به سرعت در حال گسترش است. با شروع درگیری ها و ظهور صف بندی های تجاری و سیاسی جدید، واضح است: چین در حال ایجاد یک شبکه متراکم از روابط است.
در حالی که ایالات متحده همچنان به تضعیف نهادهایی که به طور سنتی برای رقابت استفاده می کرد، ادامه می دهد. ایالات متحده باید بیش از تماشای سرمایه گذاری فشرده چین در ایجاد نفوذ جهانی - در دیپلماسی، در مبادلات دانشگاهی و فرهنگی، در مشارکت های اقتصادی، و در پیمان های امنیت ملی، انجام دهد. اندازه‌گیری تأثیر سخت است – و حتی سخت‌تر می‌توان روی آن حساب کرد. حتی نزدیکترین شرکای دیپلماتیک دارای منافع مستقل و اختلافات سیاسی هستند.
روابط تاریخی، چه از طریق اتحادهای سخت جنگی یا محاسبات پسااستعماری، می تواند ادراک را شکل دهد و همسویی را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، رویکرد معاملاتی چین به طور ذاتی منعکس کننده بی توجهی واقعی آن به حقوق بشر، آرمان های دموکراتیک و رفاه شهروندان در کشورهای دیگر است. این نقطه ضعف چین است که ایالات متحده می تواند از آن برای بازپس گیری زمین های از دست رفته استفاده کند. دیپلماسی: شما باید ظاهر شوید کار دیپلماسی در پشت صحنه، با ایجاد ارتباطات، مذاکره درباره توافق‌ها و حمایت از کسب‌وکارها انجام می‌شود.
کار یک دیپلمات این است که قبل از درخواست، مقامات دولتی و روابط تجاری را بشناسد. این به دیپلمات‌ها اجازه می‌دهد تا قبل از وقوع بحران یا درخواست، اعتماد لازم برای توافق را ایجاد کنند. چین در یکی از اولین قوانین دیپلماسی موفق شده است: حضور. شاخص دیپلماسی جهانی مؤسسه لوری تصویر روشنی را نشان می دهد. چین 274 پست دیپلماتیک در سراسر جهان دارد در حالی که ایالات متحده 271 پست دیپلماتیک دارد.
مزیت استراتژیک در آفریقا حتی واضح‌تر است - جایی که چین 60 به ایالات متحده 56 دارد - و در شرق آسیا، جایی که چین 44 به ایالات متحده 27 دارد. در حالی که تفاوت عددی کم است، روند نگران کننده است. پکن از حضور رو به رشد دیپلماتیک خود به عنوان یک دارایی استراتژیک استفاده می کند و سفارتخانه های خود را با متخصصان تجاری، آموزشی و سیاسی پر می کند. حتی با شرکای دیرینه ایالات متحده نیز به تدریج در حال نفوذ است.
همین ماه، شی جین پینگ، رئیس‌جمهور چین به مصر سفر کرد، جایی که پکن و قاهره مجموعه‌ای از توافق‌نامه‌ها را امضا کردند، از پیوند دادن طرح توسعه ملی مصر به ابتکار کمربند و جاده چین تا تعهد برای افزایش تجارت و سرمایه‌گذاری به ارزهای خود و دور شدن از دلار آمریکا. برای ایالات متحده، روند به سمت دیگری پیش می رود و این نگران کننده است. بر اساس ردیاب که توسط انجمن خدمات خارجی آمریکا نگهداری می شود، علیرغم فهرست نامزدهای اخیر، 93 جایگاه از 196 سفیر خالی مانده است.
و در حالی که در بسیاری از موارد دیپلمات‌های حرفه‌ای توانمندی وجود دارند که به عنوان کاردار در این نقش‌ها خدمت می‌کنند، یک سفیر تایید شده نشان‌دهنده جدیت دولت‌های میزبان است. وزارت امور خارجه همچنین اقداماتی را برای بستن تعدادی از کنسولگری های کوچکتر و کاهش فعالیت در سایر سفارتخانه ها انجام داده است. در حالی که کاملا دلیل محکمی برای اولویت دادن به تعامل، ساده‌سازی عملیات و بهبود کارایی وجود دارد، این روایت که ایالات متحده در حال عقب‌نشینی از جهان است همچنان در حال گسترش است. فرصت های دانشگاهی و مبادلات فرهنگی اشکال مهم دیپلماسی و راهی برای رسیدن به آن هستند
افزایش نفوذ جهانی ایالات متحده تعامل با نسل های بعدی استعدادهای جهانی یک سرمایه گذاری یا فرصت حیاتی است و چین این را درک می کند. در اجلاس سال 2024 مجمع همکاری چین و آفریقا (FOCAC)، شی 60000 بورسیه دولتی برای دانشجویان آفریقایی اعلام کرد. علاوه بر فرصت‌هایی برای دانش‌آموزان، تعهدات FOCAC هر سال شاهد آموزش حدود 20000 رهبر منطقه‌ای و شهری آفریقایی در چین به همراه خبرنگاران آفریقایی خواهد بود که به چین اعزام می‌شوند.
این برنامه ها به دور از غارت هستند: آنها این مقامات نوظهور، روزنامه نگاران و رهبران تجاری را در موسسات و شبکه های حرفه ای چینی درگیر می کنند. و با وجود هشدارهای ایالات متحده، چین اکنون بیش از 500 مؤسسه کنفوسیوس را در سراسر جهان تأسیس کرده است. این موسسات برای تسهیل آموزش چینی و مبادلات مردم به مردم ظاهر می شوند، اما به طور موثر به عنوان بازوهای تبلیغاتی دولت چین عمل می کنند. ایالات متحده دارایی‌های خارق‌العاده‌ای از جمله دموکراسی آزاد و آزاد، بهترین دانشگاه‌های جهان، و محیط زیست نوآوری دارد.
نومی به طور سنتی، برنامه های مبادله ای که توسط دولت ایالات متحده حمایت می شود، هر سه را به نمایش می گذارد. از برنامه رهبری بین‌المللی بازدیدکنندگان (IVLP)، که ستاره‌های در حال ظهور در تجارت، دولت، امنیت و رسانه‌ها را شناسایی می‌کند و آنها را به ایالات متحده می‌آورد تا داستان آمریکا را به نمایش بگذارند تا برنامه‌های وزارت امور خارجه در سطح جهانی، از جمله بورسیه‌های فولبرایت، گیلمن، بورن و زبان انتقادی، این برنامه‌ها متخصصان را در موقعیت‌های حرفه‌ای کلیدی خود درگیر می‌کنند. بورس تحصیلی یا مبادله صرفا کمک شهریه نیست.
این برنامه های دانشگاهی و فرهنگی فارغ التحصیلانی را ایجاد می کند که ممکن است رهبران دولتی و تجاری در کشورهای خود شوند. بر اساس حسابداری خود وزارت امور خارجه، بیش از 500 فارغ التحصیل IVLP از زمان تأسیس این برنامه در سال 1940 به تنهایی رئیس دولت یا دولت شده اند. 12 نفر دیگر برنده جوایز نوبل شده اند و هزاران نفر دیگر به عنوان مقامات منتخب، وزرای دولت، و رهبران جامعه و تجارت خدمت کرده اند. ایالات متحده می تواند از داشتن این رهبران به عنوان همتای خود سود ببرد. آنها این برنامه ها را با دانش دست اول و قدردانی از قدرت اقتصادی و فناوری آمریکا ترک می کنند
زرنگی، کارآفرینی، کثرت گرایی و ارزش ها. این برنامه‌ها ادامه می‌یابد، البته پس از برخی لکنت‌ها در تأمین مالی در سال 2025. با این حال، کاهش‌های پیشنهادی عمیقی در بودجه سال مالی 2027 وجود دارد. و غیرقابل پیش بینی ساختن چنین برنامه هایی هزینه طولانی مدت دارد. چین به سرعت در حال گسترش شبکه های خود است، در حالی که ایالات متحده عدم اطمینان را به معادل های قدرتمند خود ارائه می دهد. قدرت اقتصادی: ایجاد مشارکت، نه تراکنش این روند جدیدی نیست. کارشناسان بیش از دو دهه است که هشدار داده اند که پکن در حال نزدیک شدن به ایالات متحده سنتی است.
شریک با چیزی ملموس برای ارائه. چین از طریق ابتکار یک کمربند و جاده (BRI) و همچنین قراردادهای دوجانبه و منطقه‌ای کوچکتر، به طور هوشمندانه بودجه مورد نیاز دولت خود را برای پروژه‌های زیرساختی مرتبط با دسترسی به بازارهای آفریقا و نیمکره غربی ارائه کرده است. در جدیدترین اجلاس سران FOCAC در سال 2024، شی اعلام کرد که حدود 51 میلیارد دلار حمایت مالی از آفریقا طی یک دوره سه ساله دارد.
شی جین پینگ در سال 2025 چین-جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب (CELAC) خط اعتباری بیش از 9 میلیارد دلار برای آمریکای لاتین و همچنین سرمایه گذاری دوجانبه زیرساختی اضافی را متعهد شد. بر اساس حسابداری خود چین در گزارش سرمایه گذاری BRI 2025، توافقنامه هایی که بخشی از BRI هستند در سال 2025 به بیش از 213 میلیارد دلار رسید که 75 درصد نسبت به سال قبل افزایش یافته است و حدود 150 کشور در آن شرکت کردند. ایالات متحده می تواند رقابت کند. کریدور لوبیتو که زامبیا، جمهوری دموکراتیک کنگو و آنگولا را به هم متصل می کند، ایالات متحده را فراهم می کند.
پشتیبانی از شبکه راه آهن و زیرساخت حیاتی که تولید مواد معدنی را تا تأسیسات بندری در بر می گیرد. از طریق وام 533 میلیون دلاری از شرکت مالی توسعه بین‌المللی ایالات متحده (DFC)، ایالات متحده هم در توسعه اقتصادی این کشورها سرمایه‌گذاری کرد و هم با توجه به امنیت بلندمدت منطقه‌ای از طریق اشتغال، سرمایه‌گذاری و یکپارچگی منطقه‌ای، از این منابع مالی استفاده کرد. با این حال، در حالی که ایالات متحده از ابزارهای هوشمندی مانند DFC و شرکت چالش هزاره استفاده می کند (و استفاده می کند)، برخی از ابتکارات دیگر را متوقف کرده است.
با هدایت وزارت کارآیی دولت (DOGE)، اولویت‌بندی مجدد کمک‌های خارجی در سال 2025، تلاش‌های توسعه اقتصادی در مراحل اولیه، مانند برنامه‌هایی برای کارآفرینان نوظهور، کسب‌وکارهای کوچک، و کشاورزی - از جمله برنامه‌های اختصاصی برای تشویق زنان در این زمینه‌ها را کنار گذاشت. این فرصت‌ها و فرصت‌های دیگر زمانی از طریق برنامه‌های USAID و وزارت امور خارجه که اکنون تعطیل شده‌اند، اداره می‌شد. بازسازی کمک های خارجی در سال 2025 این پروژه های انکوباتور را در سراسر جهان متوقف کرد و به رویکرد ارزشی و بلندمدت برای رشد اقتصادی پایان داد. در حالی که اصلاحات ایالات متحده
کمک کاملا ضروری بود، هزینه ژئوپلیتیک روشن است. زمانی که ایالات متحده – با تعهد خود به حقوق بشر، دموکراسی، حاکمیت قانون، و اقدامات ضد فساد – از یک رابطه کناره‌گیری می‌کند، اغلب این چین است که برای اشغال این فضا موج می‌زند. امروزه، در مواجهه با چالش فوری رهبری جهانی در هوش مصنوعی (AI)، ایالات متحده باید بیش از پیشرو در مسابقه فناوری با چین باشد. ایالات متحده
نقش و مسئولیت های جهانی مستلزم سرمایه گذاری پایدار در نوآوری، استعداد، زیرساخت ها و مشارکت های قابل اعتماد است تا ایالات متحده بتواند به تنظیم استانداردهای جهانی که نحوه توسعه، اداره و استقرار هوش مصنوعی را شکل می دهد ادامه دهد. ایالات متحده می تواند بر اساس استانداردهای باز بودن و مسئولیت پذیری خود ایجاد کند و در عین حال اطمینان حاصل کند که این فناوری های نوظهور منعکس کننده منافع و ارزش های ایالات متحده هستند. بازپس گیری سرزمین مرتفع چین در حال تشدید سرمایه گذاری خود در ابتکارات خود است و شبکه ای جهانی از زیرساخت ها، امور مالی، تجاری و روابط سیاسی ایجاد می کند.
ایالات متحده کاملا بهترین گزینه های رقابتی در کلاس خود را دارد، اما واشنگتن باید روی این روابط سرمایه گذاری کرده و عمیق تر کند. بسیاری از کشورها، به ویژه در سرتاسر جنوب جهانی، منافعی را برای روابط با چین و ایالات متحده می بینند، اما قدرت ایالات متحده به طور سنتی به این معنی است که این کشور اولین انتخاب برای روابط امنیتی، مبادلات فرهنگی و آموزشی و مشارکت های تجاری است. رویکرد چین دارای نقاط ضعف قابل توجه و عمومی است، از جمله مناقشات بدهی، بحث در مورد نفوذ سیاسی آن، و اتهامات سوء استفاده و نقض حقوق بشر در شریک.
کشورها اما واشنگتن کارهای خاص خود را برای اصلاح کشتی قدرت نرم دارد. ایالات متحده در موسسات آکادمیک در سطح جهانی، فناوری، اتحادها و عشق محض به فرهنگ معمولی ایالات متحده از مزایای بسیار زیادی برخوردار است. اما باید به خاطر داشته باشیم: ایالات متحده با نگاه به عقب به یک ابرقدرت تبدیل نشد. ایالات متحده باید نفوذ خود - و ارزش های آزادی، فرصت، مسئولیت پذیری و شفقت - را با ادامه حضور خود حفظ کند.
متن اصلی (انگلیسی)
The US Is Losing to China in the Battle of Global Influence
China is building a dense network of relationships across all pillars of influence while the United States continues to weaken the institutions it traditionally used to compete.