آمریکا مسئولیت بازنشستگی را بر دوش کارگران گذاشت. حالا چی؟ | نظر

بازنشستگی در آمریکا به قدری بی سر و صدا تغییر کرده است که بیشتر مردم متوجه نشده اند که چقدر مسئولیت با آن منتقل شده است.

طبق اداره آمار کار ایالات متحده، در مارس 2025، تنها 14 درصد از کارگران صنایع خصوصی به یک طرح مزایای تعریف شده (یعنی بازنشستگی) دسترسی داشتند، در حالی که 70 درصد به طرح مشارکت تعریف شده دسترسی داشتند.

برای من، این اعداد چیزی بیش از تغییر در برنامه ریزی بازنشستگی است. آنها منعکس کننده یک تغییر بسیار بزرگتر در افرادی هستند که انتظار می رود برای زندگی بعد از کار آماده شوند: شما.

برای نسل‌ها، حقوق بازنشستگی بیشتر از تأمین درآمد بود. ساختار ایجاد کرد. یک کارگر می تواند با دانستن اینکه بخشی از بازنشستگی قبلا حول آنها سازماندهی شده است، یک شغل را سپری کند.

امروزه انتظار می رود بسیاری از مردم تصمیم بگیرند که چقدر پس انداز کنند، کجا سرمایه گذاری کنند، چگونه در زمان حرکت بازارها واکنش نشان دهند و در نهایت چگونه پس انداز انباشته شده را به امنیت مالی پایدار تبدیل کنند.

من بحث نمی کنم که مالکیت فردی مشکل است. از بسیاری جهات، من معتقدم که می تواند توانمند باشد.

نگرانی من این است که ما بیشتر این مسئولیت را سریعتر از حمایتی که مردم برای مدیریت مطمئن نیاز دارند، منتقل کردیم.

فدرال رزرو دیدگاهی در مورد این چالش ارائه می دهد. گزارش سال 2026 آن در مورد رفاه اقتصادی خانوار نشان داد که تنها 35 درصد از غیر بازنشستگان معتقد بودند که برنامه پس‌انداز بازنشستگی آنها در مسیر درست قرار دارد.

من این عدد را به عنوان مدرکی نمی خوانم که آمریکایی ها به اندازه کافی به بازنشستگی اهمیت نمی دهند. من آن را دلیلی برای این سوال می‌دانم که آیا دسترسی به یک حساب به خودی خود، پشتیبانی کافی برای آماده‌سازی مؤثر افراد را فراهم می‌کند.

همچنین به همین دلیل است که من از تلقی آموزش مالی به عنوان یک پاسخ کامل مقاومت می کنم. امور مالی شخصی بزرگتر از درجه نامه است. آموزش مهم است، اما من آن را آغاز یک دنباله می بینم: آموزش، دسترسی، مشارکت، راهنمایی و اجرا.

مردم باید گزینه های خود را درک کنند، جایی برای پاسخگویی به سوالات خود داشته باشند، راهنمایی های مفید دریافت کنند و سپس بتوانند بر اساس آنچه آموخته اند عمل کنند.

سیستم بازنشستگی زمانی بیشتر از این حمایت را در ساختار خود داشت. وزارت کار ایالات متحده حرکت بلندمدت برنامه های بازنشستگی خصوصی را به دور از ترتیبات مزایای تعریف شده و به سمت طرح های مشارکت تعریف شده مستند کرده است.

با تغییر آن مدل، افراد به طور فزاینده ای مسئول تصمیماتی شدند که بار دیگر در سیستم بازنشستگی گنجانده شده بود.

به نظر من، زیرساخت های پیرامون آن تصمیمات هم اکنون باید تکامل یابد.

محل کار مکانی آشکار برای شروع است. ارائه یک حساب بازنشستگی مهم است، اما من معتقدم که کارمندان باید حمایت مستقیم بیشتری نیز داشته باشند و به آنها کمک کند تا بفهمند چرا آن مکالمه اهمیت دارد، چگونه آن حساب با اهداف بلندمدت آنها مرتبط است و در صورت بروز سؤال به کجا می توانند مراجعه کنند.

پس انداز برای آینده باید به جای تبدیل شدن به پروژه مالی پیچیده دیگری که انتظار می رود افراد به تنهایی از پس آن برآیند، به زندگی کاری مرتبط است.

من فرصت مشابهی را در دانشگاه ها و جوامع می بینم. هر کلاس فارغ التحصیلی شامل افرادی می شود که وارد حرفه های بسیار متفاوتی می شوند، اما تقریبا همه آنها زندگی خود را صرف تصمیم گیری در مورد پول می کنند.

از لحاظ تاریخی، مدرک تحصیلی منجر به شغل، شغل منجر به مستمری، و مستمری به درجاتی از ثبات مالی منجر می‌شود.

امروزه، تنها بخش کوچکی از جوانان این مسیر سنتی را دنبال می‌کنند و اکثریت قاطع را مسئول ایجاد ثبات مالی خود بدون نقشه راه از پیش تعیین شده می‌دانند.

در حالی که ممکن است نتوانیم هر انتخاب مالی را که با آن روبرو می‌شوند پیش‌بینی کنیم، می‌توانیم اطلاعات معتبر و مسیرهای راهنمایی را آسان‌تر پیدا کنیم.

صنعت خدمات مالی در اینجا نیز مسئولیت دارد. من معتقد نیستم که باید در انتهای دیگر فرآیند منتظر ماند تا افراد از قبل آگاه، مطمئن و آماده برای اقدام به آنجا برسند.

این صنعت می‌تواند کارهای بیشتری برای کاهش اصطکاک غیرضروری انجام دهد، به زبانی که مردم می‌فهمند ارتباط برقرار کنند و دسترسی به پشتیبانی مناسب را آسان‌تر کنند.

با این حال، افراد هنوز باید مسئولیت آینده مالی خود را بپذیرند. اما مسئولیت نباید به این معنا باشد که هر تصمیمی را به تنهایی دنبال کنید.

از مردم می توان انتظار داشت که پس انداز کنند، انتخاب های آگاهانه داشته باشند و به اهداف خود عمل کنند، در حالی که همچنان به اطلاعات واضح و راهنمایی های قابل اعتماد در صورت نیاز دسترسی دارند.

مسئولیت شخصی زمانی بهترین کار را انجام می دهد که سیستم اطراف آن انجام این مسئولیت را آسان تر کند.

بدون پشتیبانی در دسترس، مردم به طور طبیعی در هر کجا که بتوانند پاسخ را پیدا کنند، به دنبال پاسخ خواهند بود. برخی از منابع ممکن است مفید باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است اطلاعاتی را ارائه دهند که ناقص یا مناسب با شرایط یک فرد نباشد.

من ترجیح می‌دهم ببینم که صنعت مالی با آسان‌تر کردن دسترسی به تخصص خود به آن فریاد کمک پاسخ می‌دهد.

این به چیزی بیش از یک کمپین سواد مالی یا ابزار دیجیتال دیگری نیاز دارد. من معتقدم کارفرمایان، مؤسسات مالی، دانشگاه‌ها و سازمان‌های اجتماعی باید به این فکر کنند که چگونه مردم واقعا از درک یک هدف مالی به پرسیدن سؤال، دریافت راهنمایی و در نهایت اقدام می‌کنند.

فرد باید از آن پل عبور کند، اما این وظیفه ماست که در وهله اول پل را بسازیم.

Gene Natali، CFA، بنیانگذار و مدیر عامل Troutwood، یک شرکت مالی-فناوری است که محصولات مرتبط با زیرساخت های پشتیبانی مالی را که در این مقاله مورد بحث قرار گرفته است، ارائه می دهد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.