آمریکا نیاز به ساخت مراکز داده بهتر دارد | نظر

چگونه می‌توانید دوران هوش مصنوعی را رهبری کنید و در عین حال مانع توسعه زیرساخت‌هایی شوید که آن را ممکن می‌سازد؟ این تضاد اکنون انتخابات محلی، جلسات منطقه‌بندی و جلسات اجتماعی را در سراسر کشور شکل می‌دهد. از بین نمی رود.

بحث عمومی در مورد مراکز داده باینری شده است. مراکز داده یا به عنوان یک پیشرفت اقتصادی اساسی یا یک تهدید زیست محیطی و اجتماعی در نظر گرفته می شوند. من هر دو قاب را رد می کنم. نگرانی های مشروع در مورد استفاده از آب، تقاضای برق و مکان های ضعیف سایت واقعی هستند.

اما آنها استدلال هایی برای ساختن اندیشمندانه تر هستند، نه برای توقف توسعه. پاسخ استاندارد بهتری برای چگونگی و مکان ساخت مراکز داده است.

تقاضا، حدس و گمان نیست. بر اساس گزارش اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، پیش بینی می شود مصرف برق از رکورد 4195 تراوات ساعت در سال 2025 به 4288 تراوات ساعت در سال 2026 و 4356 تراوات ساعت در سال 2027 افزایش یابد. مراکز داده هوش مصنوعی بخش مهمی از تقاضا هستند.

تصویر جهانی سرعت رشد را واضح تر می کند. آژانس بین المللی انرژی تخمین می زند که مصرف برق از مراکز داده تقریبا دو برابر خواهد شد و از 485 تراوات ساعت در سال 2025 به 950 تراوات ساعت تا سال 2030 خواهد رسید که حدود 3 درصد از تقاضای جهانی برق را تشکیل می دهد.

این مقیاس عظیم به همین دلیل است که بحث فراتر از شهرهایی است که میزبان این امکانات هستند. مراکز داده در حال حاضر زیربنای زندگی دیجیتالی روزمره هستند. بانکداری، تدارکات، ارتباطات، و خدمات عمومی بر روی آنها اجرا می شود.

هوش مصنوعی این وابستگی و تقاضا برای مراکز داده را افزایش می دهد. بنابراین، سیاست زیرساخت، سیاست اقتصادی است، نه یک مسئله منطقه‌بندی محلی.

این صنعت به خود کمکی نکرده است. اپراتورهای ضعیف اعتماد عمومی را خدشه دار کرده اند و پروژه های مسئول اکنون در واکنش های پس از آن گرفتار شده اند. این آسیب به اعتماد عمومی جوامع را وادار می کند تا توسعه را مسدود کنند، زیرا ظرفیت فیزیکی کشور بیشتر از جاه طلبی های هوش مصنوعی آن عقب است.

من دیده ام که توسعه مسئولانه چگونه به نظر می رسد. در غرب تگزاس، تفاوت بین دو شهر همسایه از بزرگراه قابل مشاهده است. یکی جا مانده است. دیگری دارای جاده های جدید، مدارس جدید، و تاسیسات به روز شده است زیرا پروژه ای که وارد شد در شهر نیز سرمایه گذاری کرد.

این صدقه نیست. این هزینه انجام کسب و کار در جامعه ای است که باید مدت ها پس از بریدن روبان با زیرساخت زندگی کند. درآمدهای مالیاتی، استخدام محلی، و سرمایه گذاری زیرساختی همه بخشی از محاسبه هستند و وقتی به خوبی انجام شوند، آنچه را که یک شهر می تواند به ساکنانش ارائه دهد تغییر می دهد.

بسیاری از مراکز داده قدیمی از خنک کننده تبخیری برای صرفه جویی در انرژی استفاده می کردند و مصرف کمتر برق را در مقابل مصرف آب بیشتر مبادله می کردند. اما تبخیر نیازی به جوش ندارد و خنک کننده حلقه بسته برای از بین بردن حرارت آب را به جوش نمی آورد.

خنک کننده مایع مستقیم به تراشه، گرما را در پردازنده جذب می کند و آن را از طریق سیال در حال چرخش می برد. هنگامی که با خنک کننده خشک یا چیلرهای هوا خنک جفت می شود، این روش می تواند از دست دادن آب تبخیر ناشی از خنک کننده را حذف کند.

صرفه جویی در مصرف آب و عملکرد انرژی به طراحی کامل و آب و هوای محلی بستگی دارد. جوامع سزاوار اطلاعات روشن در مورد هر دو هستند.

همچنین فرصتی برای به کار انداختن آن گرما وجود دارد. وقتی توسعه‌دهندگان و جوامع محلی با هم برنامه‌ریزی می‌کنند، گرمای بازیافتی می‌تواند به گرمایش منطقه یا دانشگاه، گلخانه‌ها یا آبزی پروری کمک کند و تقاضا برای دیگ‌های بخار و آبگرمکن‌های جداگانه را کاهش دهد. پروژه‌ها در اروپا، همانطور که توسط مایکروسافت گزارش شده است، در حال حاضر پتانسیل را نشان می‌دهند. مکان مناسب، کاربران گرما در نزدیکی، و شرکای خوب تفاوت را ایجاد می کنند.

همین منطق در مورد قدرت نیز صادق است. تنها بزرگترین محدودیت در رشد مرکز داده، زمین یا سرمایه نیست. برق است. شبکه به اندازه کافی سریع گسترش نمی یابد تا بتواند تقاضای زیرساخت هوش مصنوعی را برآورده کند.

اگر صنعت به گونه ای متفاوت بسازد، نتیجه می تواند متفاوت باشد. جوامع زیرساخت هایی را به دست می آورند که در غیر این صورت نداشتند. شرکت های آب و برق مشتری را به دست می آورند که برای ارتقای مورد نیازش هزینه پرداخت می کند. این کشور با فناوری که می‌گوید می‌خواهد پیشرو باشد، همگام است.

آنچه من از سیاستگذاران می‌خواهم یک استاندارد است، نه یک تعلیق. تعهدات قابل اندازه گیری در مورد استفاده از آب، منبع انرژی، سرمایه گذاری زیرساختی و منافع محلی را درخواست کنید. هر پروژه را بر اساس شایستگی های آن در نظر بگیرید نه اینکه هر مرکز داده را یکسان بدانید. صنعت باید از این استاندارد استقبال کند زیرا می تواند توسعه دهندگانی را که قصد دارند همسایه خوبی باشند از آنهایی که همسایه خوبی نیستند جدا کند.

جوامع همچنین در شکل دادن به چگونگی پیشبرد این پروژه ها نقش دارند. مشارکت زودهنگام به ساکنان این امکان را می‌دهد تا قبل از نهایی شدن توافق‌ها، نگرانی‌های خود را مطرح کنند و به دنبال تعهدات روشن در مورد مصرف آب، تقاضای برق و سرمایه‌گذاری محلی باشند.

انتخاب بین رهبری هوش مصنوعی و حفاظت از جامعه نیست. این بین ساخت زیرساخت در حال حاضر، با استانداردهای روشن و منافع جامعه، و ساختن آن بعدا، در کشوری است که پیشروی هوش مصنوعی را از دست داده است.

اریک سونر موسس و مدیرعامل Data Airflow است که زیرساخت خنک‌کننده را برای مراکز داده هوش مصنوعی در مقیاس فوق‌العاده تامین می‌کند. همه نظرات متعلق به نویسنده است.