آمریکا پایگاه دائمی ماه را ایجاد می کند: چگونه می تواند باشد

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا گفت فضانوردان آمریکایی به زودی به ماه باز خواهند گشت تا قبل از رفتن به مریخ، "حضور دائمی آمریکایی" را ایجاد کنند.

برنامه های ناسا نشان می دهد که حضور به تدریج شکل خواهد گرفت. اول، از طریق مأموریت های روباتیک و تجهیزات آزمایشی اتفاق می افتد. سپس از طریق شبکه ای از سیستم های برق، ارتباطات و حمل و نقل. در نهایت، یک پاسگاه وجود خواهد داشت که فضانوردان می توانند برای مدت طولانی در آن زندگی و کار کنند.

ترامپ این سخنان را در نشست علم و فناوری در واشنگتن دی سی در 8 اکتبر در حالی که در مورد برنامه آرتمیس بحث می کرد، بیان کرد.

اما این یک اعلان ماموریت جدید نبود. یک فرمان اجرایی در دسامبر 2025 پیش از این هدف از بازگشت آمریکایی ها به ماه را تا سال 2028 و ایجاد عناصر اولیه یک پاسگاه دائمی قمری تا سال 2030 تعیین کرده بود.

این دستور همچنین یک جاه طلبی را بیان می کند که "توانایی استفاده کوتاه مدت از انرژی هسته ای فضایی با استقرار راکتورهای هسته ای در ماه و در مدار، از جمله یک راکتور سطح ماه" آماده برای همان سال است.

نقشه راه عمومی ناسا یک ساخت و ساز طولانی تر را توصیف می کند. فاز اول آن که از هم اکنون تا سال 2029 ادامه دارد، بر ماموریت های رباتیک، فناوری فرود و بررسی قطب جنوبی قمری برای مکان های زیرساختی احتمالی تمرکز دارد.

فاز دوم آژانس فضایی، از سال 2029 تا 2032، استقرار سیستم هایی برای نیرو، تحویل محموله، تدارکات و ارتباطات را آغاز خواهد کرد.

ناسا مونتاژ یک پایگاه دائمی را در مرحله سوم خود قرار می دهد که از سال 2032 آغاز می شود.

ناسا می‌گوید اولین قطعات احتمالا تجهیزات هستند تا ساختمان‌ها.

کاوشگرها و مریخ نوردهای رباتیک نحوه رسیدن به سطح ماه، نقشه برداری از زمین و مطالعه منابعی مانند یخ آب را آزمایش می کنند.

به عنوان مثال، مریخ نورد VIPER برنامه ریزی شده ناسا که توسط شرکت خصوصی فناوری فضایی آمریکایی Blue Origin تحویل داده شده است، برای جستجوی یخ و سایر مواد در نزدیکی قطب جنوب در نظر گرفته شده است. سایر ماموریت ها سیستم های فرود، سنسورهای گرد و غبار و تجهیزات ارتباطی را آزمایش می کنند.

این زمینه اهمیت دارد زیرا قطب جنوبی ماه زمین بسیار دشواری است.

برخی از دهانه ها به طور دائم در سایه باقی می مانند، جایی که یخ ممکن است حفظ شود، در حالی که زمین های مرتفع نزدیک ممکن است شرایط بهتری را برای انرژی خورشیدی فراهم کنند.

یک سایت باید دسترسی به منابع بالقوه را با نور خورشید، مناطق فرود امن و ارتباطات قابل اعتماد متعادل کند.

این آژانس می گوید ماموریت های اولیه آن به شناسایی مکان های زیرساخت های آینده و کاهش خطرات قبل از رسیدن فضانوردان کمک می کند.

این پایگاه کمتر شبیه یک «پایه ماه» محصور و منفرد است و بیشتر شبیه مجموعه‌ای از سیستم‌های متصل که در سراسر چشم‌انداز پراکنده شده‌اند - از جمله زیستگاه‌ها، واحدهای نیرو، پیوندهای ارتباطی، فرودگرها و وسایل نقلیه.

تصاویر مفهومی ناسا فضانوردان و تجهیزات روباتیک را نشان می دهد که در سراسر سطح ماه عمل می کنند و وسایل نقلیه مردم و محموله را بین محل کار جابجا می کنند.

برخی از وسایل حمل و نقل، مریخ نوردهای بدون فشار هستند که به فضانوردان مناسب اجازه می دهد تا در سراسر سطح سفر کنند.

ناسا همچنین یک مریخ نورد تحت فشار برنامه ریزی شده ارائه شده توسط آژانس فضایی ژاپن، JAXA را توصیف می کند که می تواند به عنوان یک زیستگاه و آزمایشگاه سیار عمل کند.

کانسپت آن به گونه ای طراحی شده است که به فضانوردان اجازه می دهد دورتر از محل فرود رفته و در طول سفرهای طولانی تر بدون لباس فضایی در داخل آن کار کنند.

ناسا می‌گوید می‌تواند از سفرهایی که تا ۲۸ روز طول می‌کشد، با تامین مجدد محموله بین سفرها پشتیبانی کند.

اما اقامت طولانی‌تر به چیزی بیش از سرپناه نیاز دارد. یک پایگاه کاری به برق قابل اعتماد، سیستم‌های پشتیبانی حیات، ارتباطات با زمین، تحویل محموله و راه‌هایی برای حرکت در زمین‌های ناهموار نیاز دارد.

دستور کاخ سفید همچنین خواستار آماده شدن یک رآکتور سطح ماه برای پرتاب تا سال 2030 است، اگرچه معماری منتشر شده ناسا مونتاژ پایگاه دائمی را در مرحله بعدی قرار می دهد.

با این حال، "دائمی" لزوما به معنای یک شهرک دائما اشغالی نیست.

ناسا پایگاهی را توصیف می کند که برای حمایت از فضانوردانی که برای مدت طولانی روی ماه زندگی می کنند و کار می کنند، طراحی شده است، اما مراحل عمومی آن قول نمی دهد که مردم بدون وقفه در آنجا باشند.

ایالات متحده تنها کشوری نیست که قصد حضور طولانی مدت در ماه را دارد.

ایستگاه تحقیقاتی بین المللی ماه (ILRS) به عنوان یک مرکز تحقیقاتی با اجزایی در سطح ماه و در مدار برنامه ریزی شده است.

آژانس فضایی چین در سال 2025 اعلام کرد که 17 کشور و سازمان بین المللی و بیش از 50 موسسه تحقیقاتی به این طرح پیوسته اند.

برنامه اعلام شده آن این است که تا سال 2035 یک ایستگاه اساسی در نزدیکی قطب جنوب بسازد و آن را در دهه 2040 گسترش دهد.

این دو برنامه زمان‌بندی و ساختار متفاوتی دارند، اما هر دو پیشرفت از اکتشاف رباتیک به زیرساخت‌ها و تحقیقات طولانی‌مدت را توصیف می‌کنند.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: ربکا فلود و جیمز دبنز