آمیب مغز خوار 97 درصد از قربانیان خود را می کشد. دانشمندان ممکن است راهی برای متوقف کردن آن در چند ساعت پیدا کرده باشند

ناگلریا فاولری، با نام آمیب مغزخوار، زمانی که به طور ناخواسته وارد مغز افراد شود، می تواند باعث عفونت نادر، اما تقریبا همیشه کشنده شود. دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، ممکن است به تازگی سلاح جدیدی پیدا کرده باشند که می تواند آمیب را قبل از تبدیل شدن به مرگ متوقف کند.

در مطالعه‌ای که در اوایل این هفته منتشر شد، محققان دانشگاه کالیفرنیا در سن دیگو به جزئیات کشف ترکیبی جدا شده از باکتری‌های دریایی پرداختند که به‌نظر می‌رسد به‌ویژه در برابر N. fowleri مؤثر است. در آزمایش‌های آزمایشگاهی تاکنون، به نظر می‌رسد که این ترکیب می‌تواند گونه‌های مختلف آمیب را ظرف چند ساعت از بین ببرد در حالی که عمدتا سلول‌های انسانی را حفظ می‌کند. به گفته محققان، برای تایید اثربخشی و ایمنی آن به کار بیشتری نیاز است.

آنها در مقاله خود که روز دوشنبه در مجله Marine Drugs منتشر شد، نوشتند: "یافته های ما یک ترکیب قوی مشتق شده از دریا و هدف بالقوه آن را در N. fowleri شناسایی کرد."

N. fowleri یک آمیب تغییر شکل است که در خاک و آب شیرین گرم زندگی می کند. معمولا از باکتری ها تغذیه می کند و وقتی به سادگی در آب خورده شود برای ما خطرناک نیست. با این حال، وقتی آمیب از طریق بینی وارد بدن ما می شود، می تواند به مغز مهاجرت کند. و هنگامی که به آنجا می رسد، به معنای واقعی کلمه می تواند سلول های مغزی را بخورد و جرقه التهاب گسترده ای را ایجاد کند، که باعث عفونت شدیدی به نام مننژوانسفالیت اولیه آمیب یا PAM شود.

PAM بسیار نادر است و تنها حدود 150 مورد در ایالات متحده گزارش شده است که گفته می شود، موارد جهانی در حال افزایش است، در حالی که توزیع موارد در ایالات متحده به تدریج به سمت شمال حرکت کرده است. مطالعات همچنین نشان داده است که آمیب به راحتی در محیط های خاصی که معمولا توسط مردم بازدید می شود، مانند چشمه های آب گرم طبیعی در پارک های ملی یافت می شود.

جدای از مغز خواری، N. fowleri ترسناک است، زیرا زمانی که عفونت به وجود می آید، تقریبا همیشه به بدی ختم می شود. حتی با درمان، بیش از 97٪ از افرادی که PAM تشخیص داده شده است، اغلب در عرض چند روز، بر اثر آن می میرند. درمان‌های امروزی می‌توانند نسبتا طولانی طول بکشند تا به قدرت کامل خود برسند و/یا نیاز به دوزهای سنگینی داشته باشند که برای انسان و آمیب به طور یکسان سمی هستند، که اثربخشی آنها را مختل می‌کند. بنابراین دانشمندان به دنبال ترکیبات کشف نشده ای بوده اند که احتمالا می توانند بر این موانع غلبه کنند.

این پارک‌های ملی محبوب مملو از آمیب‌های مغزخوار هستند

تیم UC San Diego چنین ترکیب بالقوه‌ای را از باکتری‌های دریایی جدا کردند که آن را روتامایسین B نامیدند. این ترکیب با مهار یک آنزیم حیاتی برای تولید انرژی آمیب عمل می‌کند. در این مطالعه جدید، آنها روتامایسین B را بر روی پنج گونه مختلف آمیب آزمایش کردند.

محققان دریافتند حتی دوزهای پایین روتامایسین B نیز قادر به خنثی کردن N. fowleri بود. نکته مهم این است که تنها چهار ساعت طول کشید تا روتامایسین B به قدرت کامل برسد - تقریبا یک چهارم زمانی که آمفوتریسین B، درمان اولیه فعلی برای PAM، برای انجام همین کار لازم است. در این دوزهای پایین، روتامایسین B بین 200 تا 300 برابر سمی تر از آن برای آمیب بود تا برای سلول های انسانی. و هنگامی که با آمفوتریسین B ترکیب شد، به میزان قابل توجهی از ترکیب کمتری (بین 3 تا 10 درصد) نیاز داشت تا به همان اندازه که در زمان استفاده به تنهایی کار می‌کرد مؤثر باشد.

آنجان دبنات، نویسنده این مطالعه، یکی از مدیران مرکز کشف و نوآوری در بیماری انگلی دانشگاه کالیفرنیا در بیانیه ای از دانشگاه، گفت: با شناسایی ترکیبی که سریعتر و انتخابی تر است، به درمانی نزدیک می شویم که می تواند عفونت را قبل از ایجاد آسیب غیرقابل برگشت متوقف کند، که می تواند اساسا پیش آگهی را برای افرادی که به این انگل مبتلا می شوند تغییر دهد.

این یافته‌ها تنها اولین گام برای نشان دادن این موضوع است که روتامایسین B می‌تواند علیه N. fowleri و PAM مفید باشد. قبل از اینکه دانشمندان حتی بتوانند این دارو را روی انسان آزمایش کنند، مطالعات بیشتری از جمله در مدل های حیوانی لازم است. سوالات مهم بدون پاسخ نیز باقی می ماند، مانند اینکه این ترکیب چقدر می تواند از سد خونی مغزی عبور کند، با توجه به اینکه PAM بر سیستم عصبی مرکزی تأثیر می گذارد.

محققان مطمئنا قصد دارند به کاوش عمیق‌تر در روتامایسین B ادامه دهند. اما اگر هیچ چیز دیگری نباشد، کشف آنها نشان می‌دهد که چگونه محیط‌های دریایی منبع غنی و هنوز تا حد زیادی استفاده نشده برای داروهای جدید و سایر مواد شیمیایی مفید هستند.

ویلیام فنیکال، یکی از نویسندگان، استاد برجسته موسسه اقیانوس شناسی اسکریپس دانشگاه کالیفرنیا در سن دیگو، در بیانیه ای گفت: اقیانوس حاوی کتابخانه متنوعی از مواد شیمیایی است و ما فقط سطح آن را خراشیده ایم. "این نتایج یادآوری قدرتمندی است که راه حل های برخی از چالش برانگیزترین مشکلات پزشکی ما ممکن است در مکان های غیرمنتظره پنهان شود."