آنجا و دوباره بازگشت: داستان جزایر سلیمان

اولین باری که در سال 2012 در هندرسون فیلد فرود آمدم، هونیارا از هر جایی فاصله بسیار زیادی داشت. در سال 1942، این نوار از باند استوایی در مرکز نبرد برای گوادالکانال قرار گرفت، جایی که پیشروی جنوبی به ظاهر غیرقابل توقف ژاپن در سراسر اقیانوس آرام در نهایت به سمت دیگر حرکت کرد. این کمپین شش ماهه وحشیانه بود، در خشکی، دریا و هوا جنگید و ده ها هزار کشته بر جای گذاشت. هفتاد سال بعد، به نظر می رسید که فرودگاه به سختی از دوران جنگ جهانی دوم خارج شده باشد. از هواپیما در زیر آفتاب سوزان پیاده شدی و از طریق آسفالت به یک ترمینال کم ارتفاع و خسته رسیدی.

بالای ورودی ها، پشت یک حصار، محوطه تماشا مملو از مردم بود. به نظر می رسید تعداد آنها بسیار بیشتر از آن چیزی باشد که می شد منتظر مسافران از پرواز ما بود. در داخل، مهاجرت شاید آزاردهنده ترین پذیرش بوروکراسی غربی را به ارمغان آورد: کارت ورود دست نویس. پس از هزاران کیلومتر پرواز به یک جزیره گرمسیری، ظاهرا اولین کار این بود که یک خودکار پیدا کنید و اطلاعاتی را که قبلا در گذرنامه خود داشتید بنویسید. بیرون، مجموعه‌ای از SUVهای گرد و خاکی در گرما منتظر بودند.

گروهی از مردان جوان که خیلی کم پوشیده بودند، برای تازه واردان رقصیدند و پان پیپ زدند. سخت بود که بدانیم آیا این یک استقبال فرهنگی است، تئاتر توریستی یا چیزی در این بین. سپس رانندگی به هونیارا آمد. جاده باریک و بد چاله بود. خانه های کوچک در کنار آن در میان گرد و غبار، زباله و سگ ها نشسته بودند. مردم در کنار جاده قدم می زدند. سرانجام این امر جای خود را به خود هونیارا داد: نوار کم ارتفاعی از مغازه ها و ساختمان های دولتی بین کوه و دریا کشیده شده بود. لکه های ففل زمین را پوشانده بودند.

مردم کنار جاده جمع شده بودند و آجیل فوفل می جویدند و صحبت می کردند. هیچ حس خاصی وجود نداشت که کسی عجله داشته باشد. اساسا یک هتل وجود داشت که شما می خواستید در آن اقامت کنید. تهویه مطبوع نشت می کرد، تخت می ترکید و پنجره ها هرگز کاملا بسته نمی شدند. Wi-Fi روی کارت‌های پیش‌پرداخت کوچکی ارائه می‌شد که ساعتی شارژ می‌شدند. در واقع دریافت یک ساعت از آن مستلزم ایستادن روی یک پا روی میزی در گوشه اتاق شما بود. با این حال، یک رستوران ژاپنی عالی داشت.

حدود 70 سال پس از جنگ کشتی‌های جنگی ژاپن و متفقین با یکدیگر در آب‌های گوادالکانال، به نظر می‌رسید که این آشتی ساده اما خوشایند باشد. اوضاع در حنیره به کندی پیش رفت. مقامات دولتی گاهی اوقات برای جلسات حاضر نمی شدند. گاهی اوقات به نظر می رسید که کل وزارتخانه ها خالی بودند و هیچ کس در داخل نبود. هیچ کس. در سال 2012، مأموریت کمک منطقه‌ای به جزایر سلیمان (RAMSI) در حال پایان یافتن بود. یا حداقل همه مدام می‌گفتند که در حال اتمام است. سپس بحث در مورد اتفاق بعدی بود.

آیا این مؤسسات پس از خروج خارجی ها می توانند زنده بمانند؟ آیا هر چیزی که ساخته شده بود واقعا دوام خواهد داشت؟ در نهایت RAMSI ترک کرد و در بقیه جهان، هونیارا از توجه بیشتر مردم ناپدید شد. اما نه برای مدت طولانی. چهارده سال و چیزی حدود 20 بازدید بعد، دوباره در هندرسون فیلد فرود آمدم. رقصندگان پانپایپ رفته بودند. از قضا، ژاپنی ها بخشی از ترمینال جدید فرودگاه را ساخته اند. خروجی‌ها اکنون تماما شیشه، تهویه مطبوع و کارایی مدرن است. از سوی دیگر، ورودی‌ها جذابیت قدیمی خود را حفظ می‌کنند. راه ورود به شهر هموار است.

خوشایندتر بودن آن قابل بحث است، زیرا در حال حاضر هزاران خودروی دیگر در تلاش برای استفاده از آن هستند. جایی که زمانی گرد و غبار، خانه‌های پراکنده، و کنار جاده‌های خالی وجود داشت، اکنون مغازه‌ها، مشاغل و ساختمان‌ها بیشتر مسیر را به سمت هونیارا شلوغ کرده‌اند. رانندگی در اطراف تبدیل به یک بازی بینگوی اهداکننده شده است: به دنبال پرچم باشید. بودجه چین برای بازی‌های اقیانوس آرام یک استادیوم فوتبال و استخر ساخت. استرالیا، ژاپن، نیوزلند، و دیگران نام خود را به پروژه های اطراف شهر چسبانده اند. به نظر می رسد هر کسی چیزی می سازد، چیزی را تأمین مالی می کند یا چیزی را باز می کند.

وقتی رسیدم دو جت شخصی روی آسفالت پارک شده بودند. در بندر من یک قایق تفریحی می بینم که طبق گزارش ها 37 میلیون دلار ارزش دارد. در عرض یک هفته، جت ها و قایق بادبانی از بین رفتند. این یکی از ویژگی های هونیارای مدرن است: پایتخت ثروتمندتر به نظر می رسد، اما جزایر سلیمان نه. جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، یک بار در یک شام خیریه درباره «داراها و دارایی‌ها» شوخی کرد - خطی که مایکل مور بعدا در «فارنهایت 11 سپتامبر» از آن استفاده متفاوتی کرد، منهای بافت اصلی جوک. هونیارا به طور فزاینده ای مانند شهری از دارای ها و نداشته ها احساس می شود.

و این تناقض به طور قابل توجهی جالب تر از بحث دیگری در مورد اینکه چه کسی در اقیانوس آرام "برنده" است، است. جزایر سلیمان اهمیت پیدا کرده است. کشوری با جمعیتی کمتر از یک میلیون نفر، خود را در میانه بحثی بسیار بزرگتر درباره آینده اقیانوس آرام یافته است. توافقنامه های امنیتی، پلیس، بازدیدهای دیپلماتیک، پول، زیرساخت: ناگهان همه به تصمیمات دولت اهمیت می دهند. این وسوسه وجود دارد که جزایر سلیمان را به عنوان یک صفحه شطرنج تصور کنیم. اینطور نیست و ساکنان جزیره سلیمان تکه‌ای نیستند. نخبگان سیاسی به خوبی می دانند که در اطراف آنها چه می گذرد.

بسیاری در خارج از کشور تحصیل کرده اند. وزرا و مقامات ارشد نگرانی های استراتژیک کشورهایی را که برای جلب توجه آنها رقابت می کنند، درک می کنند. چرا از آن سوء استفاده نمی کنند؟ اگر چندین کشور به طور ناگهانی تصمیم بگیرند که دوستی شما اهمیت زیادی دارد، گرفتن آنچه که پیشنهاد می شود به سختی غیرمنطقی است. با این حال، انتخاب یک طرف ممکن است باشد. بنابراین، بسیاری از تفسیرهای بیرونی جزایر سلیمان را وارونه می کند. سوال همیشه این است که جزایر سلیمان برای دیگران چه معنایی دارد. یک سوال بهتر این است که دیگران به طور ناگهانی چه معنایی برای جزایر سلیمان دارند.

جزایر سلیمان به طور معمول در مورد گردشگری به عنوان بخشی از آینده اقتصادی خود صحبت می کنند. باید؛ کشور فوق العاده است جزایری پوشیده از جنگل وجود دارد که مستقیما در آب می ریزند به قدری شفاف که می توانید صخره های زیرین، سواحل خالی، خرابه های جنگ اقیانوس آرام و برخی از بهترین غواصی های روی زمین را ببینید. با این حال به سختی کسی می آید. این ممکن است مانند یک راز به نظر برسد، تا زمانی که واقعا سعی کنید از آن بازدید کنید. جزایر سلیمان برای تقریبا هزینه تعطیلات در سیدنی یا فیجی، پروازهای کمتر، هتل‌های کمتر، قیمت‌های بالاتر و اطمینان بسیار کمتری از اینکه هر چیزی مطابق با تبلیغ کار می‌کند، ارائه می‌دهد.

در هونیارای مدرن تضادهای شگفت انگیزی وجود دارد. یکی از آنها این است که جزایر سلیمان تلاش می کند تا مزایای موجود خود را به چیزی تبدیل کند که مردم بتوانند به راحتی از آن استفاده کنند. این مشکل فراتر از گردشگری است. هتل هریتیج پارک، جایی که بسیاری از دیپلمات‌ها، مشاوران و مقامات بازدیدکننده در آن اقامت دارند، اکنون حدود 95 درصد برق خود را از انرژی خورشیدی تولید می‌کند. اما این مورد ایده آلیسم محیطی نیست. این عملگرایی در بهترین حالت خود است.

چیزی تقریبا عالی در مورد یکی از هتل‌های برتر هونیارا وجود دارد که تصمیم می‌گیرد یکی از خدمات عمومی کشور اگر تا حد زیادی خودش آن را فراهم کند، بهتر کار می‌کند. در جزایر سلیمان، قیمت برق یکی از بالاترین قیمت ها در جهان است. بیش از یک سوم خانوارها اصلا برق ندارند. برای کسانی که این کار را انجام می دهند، اتصال و توانایی مالی برای استفاده از آن دو چیز کاملا متفاوت است. شما می توانید نسخه هایی از آن تناقض را در سراسر هونیارا ببینید. پول بیشتری در اطراف وجود دارد. ماشین های بیشتر افراد بیشتری به داخل و خارج پرواز می کنند.

کمتر مشخص است که چقدر در زندگی روزمره مردم تغییر کرده است. استرالیا، به ویژه، زمان و پول زیادی را در جزایر سلیمان صرف کرده است. RAMSI یکی از بزرگترین و طولانی ترین مداخلات منطقه ای آن بود. کانبرا برای چندین دهه از انتخابات، پلیس و دولت جزایر سلیمان حمایت کرده است. دلایل خوبی برای آن وجود دارد. جزایر سلیمان صلح آمیز و دموکراتیک برای استرالیا خوب است. همچنین، به وضوح، برای ساکنان جزیره سلیمان نیز خوب است. دموکراسی شغل ایجاد نمی کند یا اداره صدها جزیره پراکنده را آسان تر می کند. اما انتخابات مهم است. قوانین مهم است

مسائل دولتی مهمتر از همه، این مهم است که آیا یک دولت واقعا می تواند آنچه را که می گوید انجام دهد یا خیر. رابطه استرالیا با جزایر سلیمان طی چندین دهه ایجاد شده است: استرالیایی ها و ساکنان جزیره سلیمان در کنار یکدیگر در وزارتخانه ها، ایستگاه های پلیس، بیمارستان ها و مدارس کار می کنند. ساکنان جزیره سلیمان در حال تحصیل در استرالیا؛ خانواده ها، کلیساها، دانشگاه ها، مشاغل و جوامعی که این دو کشور را به هم متصل می کنند. هیچ کدام از آن ها به ویژه زرق و برق دار نیست، اما این بیشتر نکته است.

سپس صندوق‌های توسعه حوزه انتخابیه جزایر سلیمان وجود دارد: پول ظاهرا برای توسعه، اگرچه «توسعه» مفهومی فوق‌العاده انعطاف‌پذیر ثابت کرده است. هزینه های مدرسه، مراسم تشییع جنازه، آهن سقف – این تعریف به مناسبت مناسب است. همه مدخل های کلاسیک در کتابچه راهنمای توسعه نیستند. استرالیا ده‌ها سال برای کار سخت‌تر و کندتر ساخت موسسات و خدمات پول صرف کرده است. با این حال، طبق پیامی که اخیرا درز کرده است، اکنون میلیون ها دلار برای هر حوزه انتخابیه پیشنهاد می کند.

این پول مؤسساتی را که استرالیا سال‌ها صرف ساختن آن کرده است، تقویت نمی‌کند. در عوض آنها را دور می زند، به سیستمی که حول تک تک نمایندگان مجلس ساخته شده است. کمک های خارجی ممکن است به طور قابل توجهی شبیه به صندوق های رسمی رسمی با برچسب توسعه باشد. استرالیا در تلاش برای ایمن سازی این رابطه، دقیقا در معرض خطر استحکام بخشیدن به نوع سیاست معاملاتی است که سال ها تلاش کرده است تا فراتر از آن حرکت کند.

اما مشکل روابط معاملاتی این است که در نهایت شخص دیگری برای ارائه قوی‌ترین مزیت استرالیا در جزایر سلیمان هرگز به اندازه چک آن نبوده است. وقت آن است. گوادالکانال در زیر هر هواپیمایی که میدان هندرسون را ترک می کند گسترش می یابد. با دیدن جزیره، فکر نکردن به زمان دشوار است. بیش از 80 سال پیش، افراد خارجی به این جزایر آمدند، زیرا جزایر سلیمان به طور ناگهانی برای جنگ اقیانوس آرام اهمیت داشت. هندرسون فیلد تبدیل به چیزی شد که باید دستگیر و از آن دفاع کرد. کشتی‌ها در آب‌های هونیارا غرق شدند.

هزاران خارجی وارد شدند، جنگیدند، ساختند، مردند و در نهایت رفتند. ساکنان جزیره سلیمان باقی ماندند. چهارده سال پیش، سوال این بود که چه اتفاقی می‌افتد که مجموعه دیگری از خارجی‌ها را ترک کنند. رامسی زخمی شد. توجه به جای دیگری منتقل شد. دوباره، ساکنان جزیره سلیمان باقی ماندند. حالا خارجی ها برگشته اند. البته هیچ کس عاقل دیگری کمپین گوادالکانال را پیش بینی نمی کند. اما بار دیگر این جزایر اهمیتی یافته اند که عمدتا از طریق جاه طلبی ها و نگرانی های مردم در جای دیگری توضیح داده می شود. جزایر سلیمان از نظر حکمرانی یا جغرافیا تغییری نکرده است.

چیزی که تغییر کرده این است که چقدر دیگران به طور ناگهانی به آن اهمیت می دهند - و جزایر سلیمان چه کسی را برای نام دوست خود انتخاب می کند. در حال حاضر. جت های شخصی خارج خواهند شد. قایق بادبانی خواهد رفت. دولت ها در جاهای دیگر تغییر خواهند کرد. اولویت های استراتژیک تغییر خواهد کرد. مشارکت ضروری امروز در نهایت با بحران فردا رقابت خواهد کرد. ساکنان جزیره سلیمان، مثل همیشه، خواهند ماند. آنها در طول عملیات اقیانوس آرام اینجا بودند. آنها قبل از ورود رامسی و بعد از رفتن رامسی اینجا بودند. آنها برای مسابقه جدید اقیانوس آرام امروز اینجا هستند. آنها برای هر چیزی که در آینده بیاید اینجا خواهند بود.

این چیزی است که بیگانگان بارها از درک جزایر سلیمان ناکام مانده اند. بقیه وقتی ماموریتشان تمام شد باید به خانه بروند.