آنفولانزای پرندگان اولین شیر دریایی و دلفین استرالیایی خود را از بین برد. ویروس چگونه وارد این حیوانات می شود؟

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تایید شده است که یک شیر دریایی نادر استرالیایی (Neophoca cinerea) در جزیره کانگورو بر اثر آنفولانزای پرندگان بسیار بیماری زا H5N1 مرده است. این شیر دریایی اخیرا مورد حمله یک کوسه قرار گرفته بود که باعث تضعیف آن شد. آزمایش نشان داد که این ویروس باعث مرگ آن شده است. یک شیر دریایی مرده دیگر در حال آزمایش است.

اولین مرگ تایید شده H5N1 که برای این گونه در استرالیا ثبت شد، لحظه ای مهم و نگران کننده برای حیات وحش استرالیا است. این شیرهای دریایی نادرترین شیرهای دریایی هستند که در سواحل ما تولید مثل می کنند. آنها در خطر انقراض در نظر گرفته می شوند، زیرا جمعیت آنها کمتر از 12000 نفر است. این گونه از شیرهای دریایی به آرامی تولیدمثل می کنند، به این معنی که حتی شیوع محدود آنفولانزای پرندگان می تواند خبر بسیار بدی برای کلنی های پرورش دهنده باشد.

سویه آنفولانزای پرندگان که اکنون در استرالیا و نیوزلند در گردش است، برای آلوده کردن برخی از گونه های پستانداران و همچنین پرندگان تکامل یافته است. از سال 2021، برخی از فک‌ها و گونه‌های شیر دریایی در خارج از کشور، به‌ویژه در آمریکای جنوبی، از بین رفته است.

این ویروس حتی قادر است دلفین ها را آلوده و از بین ببرد.

اما چگونه ویروس بین این حیوانات منتقل می شود؟ چگونه فوک‌ها و دلفین‌ها واقعا عفونت را دریافت می‌کنند؟

چیزهای زیادی وجود دارد که ما نمی دانیم. اما این چیزی است که ما انجام می دهیم.

سویه بسیار بیماری زا H5N1 آنفولانزای پرندگان (آنفلوانزای مرغی) برای اولین بار در سال 1996 شناسایی شد. بسیار بیماری زا به این معنی است که می تواند باعث بیماری شدید شود.

در سال 2020، این ویروس به گونه‌ای جدید و کشنده‌تر جهش یافت که می‌تواند گونه‌های بیشتری را آلوده کند. این دیگر فقط یک تهدید برای پرندگان نیست.

از سال 2021، این سویه باعث مرگ انبوه در نوک پاها (فک ها، شیرهای دریایی، شیرهای دریایی و غیره) شده است. در آرژانتین، بیش از 17000 توله فوک فیل جنوبی مردند. پس از اینکه ویروس به جزیره هرد استرالیا رسید، بررسی‌های هواپیماهای بدون سرنشین بیش از 13000 توله سگ مرده از همان گونه را شناسایی کردند.

برخی از نوک پاها توانستند گونه های قدیمی آنفولانزای پرندگان را بگیرند. اما اینها عمدتا بر دستگاه تنفسی آنها تأثیر می گذارد. سویه جدیدتر H5N1 بسیار بیماری زا می تواند به مغز و سیستم عصبی پستانداران نیز حمله کند.

شیرهای دریایی قبل از مرگ مبتلا به آنسفالیت، التهاب مغز و سایر علائم عصبی هستند.

در فلوریدا، یک دلفین بینی بطری آلوده به H5N1 مشخص شد که بیشترین غلظت ویروس را در مغز خود دارد.

این ویروس احتمالا از پرندگان به نوک پاها وارد می شود. هنگامی که پرندگان دریایی بیمار آلوده به این ویروس در جزایری که شیرهای دریایی برای تولید مثل استفاده می کنند می میرند، ویروس می تواند به پستانداران نیز بپرد. این می تواند از طریق تماس مستقیم، لاشه لاشه یا قرار گرفتن در معرض ماسه، سنگ، آب، مدفوع یا مخاط آلوده باشد. پرندگان بیمار می توانند عطسه و سرفه کنند و ذرات ویروسی را پخش کنند.

انتقال مستقیم از پستاندار به پستاندار مشکوک است، اگرچه هنوز به طور قطعی در اکثر رویدادهای مرگ پستانداران دریایی وحشی اثبات نشده است.

اما این واقعیت که تعداد زیادی از توله‌های فوک فیل به سرعت مردند نشان می‌دهد که ویروس می‌تواند بین آنها پخش شود. احتمال می رود انتقال بین فیل ها در آرژانتین اتفاق افتاده باشد. به احتمال زیاد ویروس می تواند سریعتر در مستعمرات متراکم فوک ها و شیرهای دریایی گسترش یابد.

نوک پاها نیز می توانند عطسه و سرفه کنند که به گسترش ویروس کمک می کند. گزارش شده است که یکی از محققانی که در حال آزمایش انتقال بود، عطسه فوک در صورتشان داشت. سپس محقق به ورم ملتحمه شدید در چشم مبتلا شد. ویروس آنفولانزای پرندگان شناسایی شد.

تا اینجا خیلی منطقی است. اما دلفین‌ها و سایر گیلاس‌ها چگونه می‌توانند به این ویروس مبتلا شوند؟

پس از اینکه یک دلفین در نزدیکی گولوا، استرالیای جنوبی مرده شد، آزمایش H5N1 مثبت شد - اولین مورد در استرالیا.

چطور شد؟ دکتر Skye Fruean، افسر ارشد دامپزشکی SA به ABC گفت که احتمالا دلفین "پرنده ای را خورده یا از نزدیک با یک پرنده وحشی ارتباط برقرار کرده است."

این ممکن است، اما ما به طور قطع نمی دانیم. آنچه ما می دانیم این است که این سویه H5N1 در طیف وسیعی از گونه های دلفین در سراسر جهان یافت شده است.

تا کنون، شواهد کمی مبنی بر آلوده شدن نهنگ های بزرگ به آنفولانزای پرندگان وجود دارد. یک نهنگ جوان مرده که در ساحل ویکتور هاربر شسته شده بود، مشخص شد که این ویروس را ندارد.

ویروس‌ها می‌توانند خارج از میزبان زنده بمانند، اگرچه معمولا برای مدت طولانی نیست.

ویروس آنفولانزای H5N1 معمولا در شرایط خنک و مرطوب طولانی‌ترین مدت زنده ماندن را دارد. بسته به دما، شوری و نور خورشید می تواند روزها و گاهی هفته ها در آب عفونی بماند.

در محیط های گرم و خشک، بقا بسیار کوتاهتر است.

لاشه ها می توانند به عنوان مخزن موقت ویروس عمل کنند در حالی که بافت ها تازه می مانند.

این یکی از دلایلی است که چرا سواحل و کلنی‌های پرورش دهنده می‌توانند در طول شیوع بیماری، کانون انتقال باشند.

اکنون که به اینجا رسیده است، هیچ راهی واقعی برای جلوگیری از شیوع H5N1 وجود ندارد. اما راه های زیادی وجود دارد که بتوانیم تأثیر آن را کاهش دهیم.

از بین بردن ایمن لاشه ها بسیار مهم است، زیرا این مخازن ویروسی را از بین می برد و از ورود ویروس به بسیاری از حیوانات لاشخور استرالیا جلوگیری می کند.

سرمایه‌گذاری در نظارت و شناسایی بهتر برای کاهش سرعت شیوع با کمک به جمعیت‌های آسیب‌دیده هدف ضروری است.

ما باید حفاظت از گونه های در خطر انقراض را افزایش دهیم، فشارهای انسانی مانند اختلال در مستعمرات فوک ها را کاهش دهیم و برای کمک به بهبود جمعیت های ضعیف برنامه ریزی کنیم.

در نهایت مرگ این شیر دریایی به ما نشان می دهد که بار آنفولانزای پرندگان بسیار فراتر از پرندگان خواهد بود. این گونه از ویروس یک تهدید گسترده است که می تواند کل اکوسیستم ها را تحت تأثیر قرار دهد. ما باید هر کاری که می توانیم برای محافظت از آنها انجام دهیم.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.