آنها از آمریکای ترامپ فرار کردند. حالا پشیمانند

آنی در حین تحقیق در مورد مقصد جدید خود در Reddit، TikTok و Instagram متوجه شد که آمریکایی‌ها مشتاق هستند تا توضیح دهند که زندگی در حومه بریتانیا چقدر می‌تواند مسحورکننده باشد - همه مزایای یک شهر کوچک، فقط با یک قطار کوتاه از یکی از بزرگترین شهرهای جهان فاصله دارد. هر چه بیشتر مطالعه می کرد، انتظاراتش در مورد سیستم مراقبت های بهداشتی، فرهنگ اجتماعی و سیستم های حمل و نقل اروپا در بریتانیا بیشتر می شد. آنها قبل از پایان سال نقل مکان کردند. اما واقعیت زندگی در بریتانیا به طور چشمگیری با آنچه او تصور می کرد متفاوت بود.

او می‌گوید: «تصورات غلط زیادی در مورد دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی با کیفیت، استاندارد زندگی وجود دارد... کیفیت زندگی به طور قابل‌توجهی پایین‌تر از ایالات متحده است. او می افزاید: «چیزهایی در بریتانیا که اقلام لوکس به حساب می آیند، در آمریکا بسیار متداول هستند، مانند ماشین ظرفشویی و خشک کن. آنی می گوید که بلافاصله احساسات ضد آمریکایی زیادی را تجربه کرده است.

او می‌گوید: «به‌ویژه برایم تعجب‌آور بود که مردم با تمسخر لهجه و فرهنگ من، حتی در محیط کار، احساس راحتی می‌کنند». بریتانیا بسیار جای «همین چیزی است که هست» است، اما به عنوان آمریکایی به ما یاد داده شده که همیشه پیشرفت کنیم و برای چیزهای بهتر تلاش کنیم.» آنی و همسرش اکنون برای تابستان سال آینده یک برنامه خروج دارند، در اولین زمانی که کارفرمایان آنها به آنها اجازه می دهند به خانه برگردند. آنها تنها نیستند. هزاران آمریکایی مانند آنی در چند سال گذشته به اروپا نقل مکان کرده اند.

برخی به دنبال ماجراجویی رفتند. دیگران، نوید یک سبک زندگی "آهسته تر" خارج از قلمرو آمریکایی. اما، برای بسیاری، این دلایل صرفا پاداشی برای نوع دیگری از فرار بود: پناهگاه سیاسی پس از دور دوم ریاست جمهوری ترامپ. آنی نام واقعی او نیست - در واقع، او ترجیح داد که هیچ یک از مشخصات پیشینه کاری، صنعت همسرش، یا مکان های دقیقی که آنها در آن زندگی می کردند، درمورد ناامیدی او برای بازگشت به آمریکا به اشتراک نگذارد.

مانند چندین آمریکایی دیگر که WIRED درباره تصمیم آنها برای ترک و پشیمانی بعدی صحبت کرد، آنی می خواست ناشناس بماند زیرا نگران خطرات حرفه ای انتقاد عمومی از زندگی در خارج از کشور است. برخی دیگر به واکنش‌های آنلاین اخیر اشاره کردند که آمریکایی‌های دیگر گفتند دلشان برای خانه تنگ شده است، یا در یک مورد متوجه شدند که فضای سیاسی آمریکای ترامپ چیزی نیست که با رفتن به اروپا از آن فرار کنند. برای آمریکایی‌های چپ‌گرا که نگران انتخاب مجدد ترامپ هستند، نقل مکان به اروپا به‌عنوان قایق نجات معرفی شد: برخی ادعا می‌کنند که می‌توانید آرام‌تر، آزادتر و بیشتر زندگی کنید.

از نظر اخلاقی سبک تر. افراد مشهور، از جمله الن دی جنرس و پورتیا دی روسی، و رزی اودانل، همگی به دلایل سیاسی از ایالات متحده فرار کردند. کورتنی لاو در اوایل سال 2025 اعلام کرد که برای شهروندی بریتانیا درخواست داده است و جو سیاسی در خانه را "ترسناک" توصیف کرد. ویزای دیجیتالی عشایری که پس از همه‌گیری در کشورهایی مانند اسپانیا، یونان و پرتغال معرفی شد، این جهش را از نظر لجستیکی آسان‌تر کرده است. تعداد مهاجران آمریکایی در سه ماهه اول سال 2025 نسبت به سال قبل دو برابر شده است.

بر اساس گزارش موسسه ملی آمار این کشور، در اسپانیا، تعداد ساکنان آمریکا در سال 2026 به "بیشترین رکورد" رسید. فایننشال تایمز در ماه آوریل گزارش داد که افزایش 63 درصدی در درخواست‌های آمریکایی برای ثبت تولدهای خارجی ایرلند، مسیر شهروندی برای کسانی که پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگ ایرلندی دارند، بین سال‌های 2024 تا 2025 افزایش یافته است. دفتر کشور بریتانیا گزارش داد که درخواست‌های اقامت از ایالات متحده بین ژانویه تا مارس 2025 افزایش یافته است که بالاترین رکورد از زمان آغاز سال 2020 است. داده های خصوصی همچنین نشان می دهد که فضای سیاسی یک عامل اصلی است.

شرکت مهاجران، Expats، گزارشی را در اوایل سال جاری منتشر کرد که در آن 71 درصد از 58000 پاسخ‌دهنده «جو سیاسی در ایالات متحده را دلیلی برای تمایل به نقل مکان عنوان کردند». اما در حالی که ترامپ 2.0 بیش از بدترین کابوس‌های بسیاری از آمریکایی‌هایی را که ترک کرده‌اند برآورده کرده است، پست‌های آنلاین نشان می‌دهد که تعداد فزاینده‌ای از آن‌ها بدون سر و صدا – و گاهی با عذرخواهی – نقشه می‌کشند که به خانه برگردند، اگر قبلا برنگشته‌اند. سارا وود گونزالس، روزنامه نگار و مشاور، اخیرا پس از سه سال اقامت در اسپانیا و ادینبورگ به نیویورک بازگشته است.

او می‌گوید که انتظارات کمی از زندگی‌اش در اسکاتلند داشته است و به اروپا نگاه نمی‌کرده است، اما از این که چقدر همه «تحصیل‌کرده و از نظر فکری کنجکاو» بودند، «متعجب و خوشحال» بود. با این حال، وقتی نوبت به کار رسید، او متوجه شد که کندی آن یک نقطه ضعف است. او توضیح می‌دهد: «چیزی که من بدیهی می‌دانستم، خروج آمریکا و اقدام پیش‌فرض است، جایی که سؤال این است که چگونه می‌توانیم همکاری کنیم؟»

به طور کلی، من همچنین دریافتم که سبک کار آمریکایی، چه خوب و چه بد، بسیار سریع‌تر حرکت می‌کند و می‌تواند در زمان کمتری به یک بله یا نه برسد.» این واقعیت مشابهی برای جاش، یکی دیگر از مهاجران آمریکایی بود که با اشاره به نگرانی‌ها در مورد واکنش‌های منفی، خواست کاملا ناشناس بماند. او در سال 2023 به برلین نقل مکان کرد، تا حدی با پیش بینی اتفاقاتی که ممکن است در انتخابات سال 2024 رخ دهد، و همچنین به این دلیل که احساس می کرد زندگی اش پس از کووید به بن بست رسیده است. او حتی قبلا در آلمان زندگی می کرد، آلمانی صحبت می کرد و دوستانی در برلین داشت.

اما انتظارات او، به خصوص در مورد حرفه اش، با واقعیت همخوانی نداشت. او به WIRED می گوید: «پیدا کردن کار بسیار سخت بود، و بوروکراسی بی پایان از زمانی که من آنجا را ترک کرده بودم بدتر شده بود. "دلم برای مردم دوستانه تر، آزادی بیان و زندگی آسان در ایالات متحده تنگ شده بود." او می‌افزاید: «اگر آنجا به دنیا نیامده‌اید و بزرگ نشده‌اید و آلمانی به نظر نرسیدید، هرگز به‌طور کامل پذیرفته نخواهید شد.» آنی می‌گوید: «من فکر می‌کردم «ادب بریتانیا» مانند فیلم‌ها وجود دارد، اما متأسفانه، واقعیت این است که فرهنگ کنونی بریتانیا بسیار فردگرایانه است، و همچنین بدون حس خیرخواهی و خیریه است.

کمکی که بسیاری از بخش‌های فرهنگ آمریکا برای آن ارزش قائل هستند.» او می‌گوید که در مقایسه با تجربه بی‌نظیر بیمه درمانی خصوصی‌اش در ایالات متحده، تجربیات منفی با مراقبت‌های مادران NHS داشته است، و انتظار نداشت که هزینه‌ای برای او داشته باشد: «من برای دسترسی به خدمات NHS، مبالغ هنگفتی مالیات و هزینه مهاجرت پرداخت می‌کنم—بنابراین خیر، مراقبت‌های بهداشتی در اینجا رایگان نیست.» او همچنین بر اساس آنچه در مورد اروپا خوانده بود، انتظار داشت سفر با قطار کم هزینه باشد (با وجود قیمت های اخاذی قطار و کیفیت خدمات وحشتناک یکی از بزرگترین گفتگوهای سیاسی در بریتانیا). یک بی حسی قابل توجه

گروهی از اینفلوئنسرهای آمریکایی و کاربران ناشناس رسانه‌های اجتماعی آن را کنار می‌گذارند، و اغلب با خجالت اعتراف می‌کنند که زندگی آن چیزی نبوده است که آنها انتظار داشتند - و آنها دلتنگ زندگی قبلی خود در ایالات متحده شده‌اند. در بخش‌های فرعی اختصاص داده شده به این نوع بحث‌ها، مانند r/expats، r/GoingToSpain، r/AmericanExpatsUK، r/AmerExit، اکنون می‌توانید تعدادی داستان در مورد مشکلات ایجاد یک جامعه جدید، مشکل در یافتن کار، هنجارهای فرهنگی سردتر در مقایسه با دوستی آزاد آمریکا، و گاهی اوقات هزینه‌های زندگی بیشتر از اروپا را بیابید.

اکنون بسیاری از پست‌ها افرادی را نشان می‌دهند که نوع جدیدی از توصیه را می‌خواهند: آیا اشکالی ندارد که از دست بروم یا حتی بخواهم به خانه برگردم؟ این پست ها معمولا با واکنش های شدیدی مواجه می شوند. نظر دهندگان به سرعت به این نکته اشاره می‌کنند که پوستر باید جناح راست و ممتاز باشد و اگر به خانه بازگردند، شوک بدی را در پی خواهد داشت. از قضا، بارها، آنها این تصور جناح راست را که احتمالا به اندازه کافی تلاش نمی کنند تا در کشور جدید خود جذب شوند، به زبان می آورند.

هنگامی که یک نفر اخیرا گفت که به شدت دلتنگ جامعه دوستان خود در "شهر آبی در حالت آبی" شده است و به فکر بازگشت است، اکثر نظرات برتر موافق بودند که کاربر "دیوانه" است. کیت گلاوان، یک تأثیرگذار که پست‌هایش اغلب بر سیاست‌های چپ متمرکز است، در اواخر سال 2024 از نیویورک به لندن نقل مکان کرد. تقریبا بلافاصله دریافت کار بسیار دشوار بود، زیرا بسیاری از مارک‌هایی که قبلا با آن‌ها کار می‌کرد، دلیل کافی برای انجام محتوای حمایت‌شده با سازنده‌ای که اکنون با مخاطبان بریتانیایی صحبت می‌کند، نداشتند.

اوایل امسال، او اعلام کرد که به نیویورک بازخواهد گشت. در Reddit، پاسخ‌ها از «برای من کمی بد به نظر می‌رسد که چگونه او در تمام این مدت در بریتانیا زندگی می‌کند به جای اینکه مجبور باشد مانند بقیه ما با همه لیسانس‌های آمریکا سر و کار داشته باشد» تا «گفتن اینکه اینجا در مورد بریتانیا از آن متنفرم در حالی که صحبت در مورد تمایل به مهاجرت به آمریکا قطعا یک انتخاب در این فضای سیاسی است». هنگامی که آنی در اوایل تابستان امسال در Reddit هیجان خود را درباره بازگشت به ایالات متحده در سال 2027 پست کرد، نظرات تا حد زیادی انتقادی بودند و نظراتی که توصیه‌های کاربردی برای جابجایی ارائه می‌دادند به شدت مورد مخالفت قرار گرفتند.

یک ناظم مداخله کرد و گفت که بسیاری از مردم در انجمن "باورند ایالات متحده آمریکا شیطانی است" و برعکس "بریتانیا بهشت ​​است" و ادامه داد که اغلب فضای کمی برای نکات ظریف یا همدلی برای تجربیات متفاوت وجود دارد. در یکی دیگر از اوایل سال جاری، جایی که کاربری گفت که در حال تلاش برای سازگاری با زندگی در اسپانیا با یک کودک نوپا هستند، نظر دهندگان هشدار دادند که در صورت نقل مکان به ایالات متحده ممکن است به فرزندش آسیب روانی وارد کند. جن بارنت، یکی از بنیانگذاران Expatsi Go، به WIRED می‌گوید: «مشتریان ما ساده لوح نیستند و هیچ‌جا انتظار یک آرمان‌شهر سیاسی را ندارند.

آنها فقط آمریکایی‌هایی با نیت خوب هستند که سعی می‌کنند زندگی معناداری داشته باشند در حالی که بافت جامعه به نوعی در اطراف آنها از هم پاشیده شده است.» او می افزاید که با ابزارهای مناسب و انتظارات واقع بینانه، "احتمال بیشتری وجود دارد که آنها بمانند و پیشرفت کنند." طنز این است که اروپا یک بهشت چپ نیست. جورجیا ملونی، نخست وزیر ایتالیا - که از متحدان ترامپ بوده است - مخالف سقط جنین، ازدواج همجنس گرایان و ضد مهاجر است.

گروه‌های راست‌گرا در بریتانیا در حال افزایش هستند، در حالی که یونان، آلمان و پرتغال همگی دارای دولت‌های دست راستی هستند که برنامه‌های محافظه‌کارانه و ضد مهاجرتی را دنبال می‌کنند. نیک، مدیر هنری از نیویورک که تا حدی به دلیل پوپولیسم جناح راست در ایالات متحده به لهستان نقل مکان کرد، می‌گوید: «آنچه در ایالات متحده اتفاق می‌افتد، اکنون در همه جا اتفاق می‌افتد، تا جایی که من حتی در آنچه به شما می‌گویم، یا هر جای آنلاین، کمی مردد هستم». او با همسر لهستانی خود به کراکوف نقل مکان کرد، جایی که آنها یک فرزند خردسال دارند، اما با وجود این روابط شخصی، سازگاری با فرهنگ و بوروکراسی دشوار است.

اکنون نیک احساس می‌کند در اروپا گرفتار شده است، جایی که می‌گوید سیاست خیلی بهتر نیست - با قبول این که لهستان هم از نظر سیاسی و هم از نظر فرهنگی از محبوبیت جناح راست قوی برخوردار است. از چند ماه پیش، جاش بازگشته است در ایالات متحده زندگی می کند، جایی که او می گوید که احساس خوشحالی بیشتری می کند، و در نهایت "پذیرفته شده و در خانه است." در نگاهی به گذشته، او از خود می‌پرسد که آیا در وهله اول درگیر جنون گفتمان شده است یا نه. او می‌گوید: «زمانی که در آلمان بودم و کمی از وضعیت ایالات متحده فاصله گرفتم، احساس کردم شاید بیش از حد واکنش نشان داده‌ام.»