آنها با بازی جنگی Dimming the Sun را بازی کردند. حتی بدتر از آن چیزی که فکر می کنید پیش رفت

او به WIRED گفت: "فکر می‌کردم این کار بسیار آسانی است. مثلا، همه ما می‌توانیم با انجام تحقیقات اخلاقی موافقت کنیم و مطمئن شویم که این کار برای همه انسان‌ها بهتر است." "و پسر، آیا من اشتباه می کردم؟" این شبیه‌سازی، با عنوان بررسی نقاط اوج ژئوپلیتیک و استراتژی‌های خنک‌کننده آب‌وهوایی، شاهد برگزاری دوجین کارشناس روابط خارجی، دانشمند، پرسنل نظامی و مقامات دولتی سابق از سراسر جهان در یک اتاق جلسه در دانشگاه کوئین مری لندن بود.

پس از معرفی قهوه و ماست‌های کوچک، پشت میزهایی که در میدانی چیده شده بودند، با نام کشور یا سازمانی که هر فرد در آن بازی می‌کرد، می‌نشستند: دولت‌های ملی، سازمان‌های غیردولتی آب‌وهوایی و سازمان‌های غیرانتفاعی، گروه‌های بومی، و شرکت‌های فناوری. گلجا به ارائه مشاوره فنی برای کمک به شرکت کنندگان در تصمیم گیری با سواد علمی سپرده شد. هدف بازی آزمایش استرس واکنش جهان به گروهی از فناوری‌های آینده‌نگر بود که در مجموع به عنوان اصلاح تشعشعات خورشیدی شناخته می‌شوند.

این فناوری‌ها وعده می‌دهند که با بازتاب بخشی از نور خورشید که به زمین می‌رسد، گرمایش جهانی را معکوس کنند، به عنوان مثال با پاشیدن ذرات دی اکسید گوگرد یا برخی مواد ساخته شده دیگر در جو. اثر خنک کنندگی این نوع ژئومهندسی خورشیدی به طور گسترده پذیرفته شده است. این می تواند تأثیرات شناخته شده فوران های آتشفشانی بزرگ را تقلید کند که به طور موقت سیاره را نیم درجه یا بیشتر خنک می کند. اما پیامد آن کمتر قطعی است و کمتر برابر است. برخی از مناطق آسیب خواهند دید: مدل ها خشک شدن را در جنوب صحرای آفریقا و طوفان های گرمسیری شدیدتر در اقیانوس اطلس را پیش بینی می کنند.

اثر خنک کننده نیز تنها تا زمانی که مهندسی زمین ادامه داشته باشد ادامه خواهد داشت. پس از آن دمای جهانی می تواند با اثرات وحشی و غیرقابل پیش بینی افزایش یابد. تا همین اواخر، ایده اصلاح تشعشعات خورشیدی یکی از موضوعات گمانه‌زنی در علم آب و هوا بود. که به سرعت تغییر کرده است. شرکت‌های خصوصی در حال بررسی مهندسی زمین خورشیدی به عنوان یک فرصت تجاری هستند: سال گذشته، یک استارت‌آپ آمریکایی-اسرائیلی به نام Stardust Solutions 60 میلیون دلار جمع‌آوری کرد و در ماه مه جزئیات مجموعه‌ای از اختراعات جدید را منتشر کرد که ادعا می‌کند به انسان‌ها این توانایی را می‌دهد که دمای کره زمین را به دلخواه کاهش دهند.

. در ماه آگوست، ایلان ماسک، که شرکت اسپیس ایکس او ممکن است نامزد انجام مداخلات مهندسی زمین باشد، صدای خود را پشت سر مهندسی زمین خورشیدی پرتاب کرد و در X نوشت: «ماهواره‌های فضایی برای کنترل دما و مهندسی زمین عظیم مورد نیاز خواهند بود وگرنه بازی تمام می‌شود». سینتیا شارف، مشاور سابق سازمان ملل، به WIRED گفت که جهان باید خیلی زودتر از آنچه بیشتر سیاستگذاران تصور می کنند در مورد نحوه اداره این فناوری تصمیم بگیرد.

15 سال دیگر نیست، به راحتی در دهه آینده است. در مقابل این پس‌زمینه بود که دانیل یانگ، استادیار روابط بین‌الملل در دانشگاه لیدز، بازی جنگی را ترتیب داد. محل آن یک کمیته سازمان ملل بود که با عجله تشکیل شد و مسئول هماهنگی واکنش بین المللی به تحولات در مهندسی زمین خورشیدی بود. بازی در جلسات شبیه‌سازی‌شده در سه مقطع زمانی رخ داد: اکنون، سپتامبر ۲۰۲۷، و سپتامبر ۲۰۲۸. هر مرحله خطرات را افزایش می‌دهد و سازندگان بازی پیشرفت‌های جدیدی را در فناوری انعکاس نور خورشید ارائه می‌کنند.

همانطور که در زندگی واقعی، هیچ کس از همه حقایق نمی دانست و بازیکنان مجبور بودند به رویدادهایی که جهان را به تلاشی تمام عیار برای استقرار فناوری مهندسی زمین خورشیدی نزدیک می کند، واکنش نشان دهند، حتی زمانی که ممکن است تصویر کاملی از آنچه واقعا رخ داده است نداشته باشند - یا سایرین چه کاری انجام داده اند. جلسه اول لحن را تنظیم کرد. بی اعتمادی و اطلاعات نادرست غالب بود.

در حالی که شرکت کنندگان در تلاش برای توافق بر سر یک توافق بین المللی، قوانین حاکم بر آزمایشات در فضای باز را مورد بحث قرار می دادند، بازیکنانی که هم ایالات متحده و هم چین را نمایندگی می کردند به این گروه گفتند که نمی توانند قراردادی را امضا کنند که پیگیری تحقیقات آنها را که به نفع "منافع ملی" آنها تلقی می شود، محدود کند. آنها همچنین نمی‌توانستند توافقی را بپذیرند که رقیب ابرقدرتشان از نظر فن‌آوری حرف اول را بزند.

جفری نیلسن، سرگرد ارتش ایالات متحده که نقش وابسته امنیت ملی ایالات متحده را ایفا می کرد، در صحبت با WIRED، این موضع را خلاصه کرد: "بدتر از عدم توافق، هر معامله ای است که به نفع چین باشد." تنش ها زمانی تشدید شد که تیم اجرای شبیه سازی یک "گزارش اطلاعاتی" به نمایندگان روسی داد که نشان می داد آنها هواپیمایی را در نزدیکی تنگه برینگ پیدا کرده اند که گمان می رود در یک برنامه تحقیقاتی مهندسی زمین ایالات متحده نقش داشته باشد.

تیم ایالات متحده - که در واقع در مأموریت های تحقیقاتی پرواز می کرد - روسیه را به اطلاعات نادرست متهم کرد. در همین حال، ایالات متحده متقاعد شد که چین نیز در حال انجام تحقیقات و توسعه برنامه خود است. نمایندگان پکن تلاش کرده بودند تا زبانی را در یک توافق مطرح شده وارد کنند که تضمین کننده عدم مجازات ماسبق برای آزمایش های گذشته باشد. سپس، چین به یک بازیکن نماینده اسپیس ایکس نزدیک شد تا ایده برنامه اشتراک فناوری را مطرح کند. در یک گفتگوی خصوصی دور از گروه، بازیکن SpaceX بلافاصله رویکرد چینی ها را به تیم ایالات متحده گزارش داد.

ایالات متحده خواستار تحقیقات بین المللی شد. انگشت نشان دادن ادامه یافت و کشورها مذاکرات را رها کردند. نماینده کانادا آن را "شکست تحقیرآمیز" خواند. در پایان جلسه، نیلسن پمپاژ شد. او چین را منهدم کرده بود و هر چشم انداز یک توافق جهانی را از مسیر خارج کرده بود. در زمینه بازی، او به WIRED گفت، این یک "پیروزی بزرگ" برای آمریکایی ها بود. اما یانگ، محققی که این سناریو را طراحی کرد، گفت که چینی‌ها در واقع آزمایش‌هایی را در این بازی انجام نمی‌دادند.

سوء ظن متقابل بدین معنا بود که همه طرف‌ها اتاق را ترک کردند و معتقد بودند که دیگران در سریع‌ترین زمان ممکن برای ایجاد قابلیت مهندسی زمین خود حرکت می‌کنند. نیلسن می‌گوید: آنچه در جلسه اول انجام شد، «احتمال مسابقه تسلیحاتی مهندسی زمین» را منعکس می‌کرد، او توضیح داد که به صورت خصوصی با WIRED صحبت می‌کرد و دیدگاه‌های دولت واقعی ایالات متحده را نمایندگی نمی‌کرد. اکثر کارشناسان بر این باورند که برای اطمینان از عبور ایمن هواپیماهای مورد نیاز برای رساندن محموله‌های گرد و غبار به استراتوسفر در یک تمرین ژئومهندسی، به دست ابرقدرت نیاز است.

اما، نیلسن می‌گوید، نه ایالات متحده و نه چین به آرامی کنترل ترموستات جهانی را واگذار نمی‌کنند، و بی‌اعتمادی و ارتباطات ضعیف یک خطر مهم است: «هر اقدام مرتبط با این موضوع توسط یک بازیگر می‌تواند توسط دیگری به عنوان سوء‌نظم تلقی شود». یک دیپلمات سابق بریتانیایی با سابقه امنیت ملی به WIRED گفت: تهدید عقب ماندن از یک رقیب "یک محرک بسیار قوی برای تحقیق و توسعه توانایی ها" است.

اما این اصلا شبیه استقرار نیست.» شباهت‌هایی با دینامیک سلاح‌های هسته‌ای وجود دارد - اگرچه مدیریت تشعشعات خورشیدی، بر خلاف سلاح‌های هسته‌ای، دارای مزایای آشکارتر و همچنین جنبه‌های منفی است که بسیاری از آنها به خوبی درک نشده‌اند. دیپلمات سابق که در این بازی شرکت نداشت و برای حفظ روابط به شرط ناشناس ماندن صحبت کرد، می گوید: «اینجا یک وابستگی متقابل وجود دارد.

"این یک بازی ذاتا حاصل جمع صفر نیست." شارف، که نماینده دولت ایالات متحده در کنار نیلسن در این بازی بود، به WIRED گفت که یک "همکاری علمی شفاف بین المللی" بین چین و ایالات متحده "ممکن است بهترین کاری باشد که ما می توانیم از نظر جلوگیری از رقابت بسیار خطرناک بین این دو انجام دهیم. اما من مطمئنا نمی توانم تصور کنم که در دولت ترامپ چنین اتفاقی بیفتد." تشدید مشکل کمبود اطلاعات است. مهندسی زمین در طول تاریخ با سوء ظن نگریسته شده و اغلب توسط جریان اصلی علمی نادیده گرفته شده است.

یکی از محققین به WIRED گفت که به دلیل علاقه اش به این فناوری، طرد شدن و موانع پیشرفت تحصیلی را تجربه کرده است. او دیگر در این زمینه کار نمی کند. این فقدان علاقه علمی، گلجا را به شدت ناامید کرد، او بیشتر زمان بازی را به تماشای تماشاگر گذراند، در حالی که موضع گیری های سیاسی غالب بود.

با توجه به سطح پایین دانش در مورد اصلاح تشعشعات خورشیدی و اثرات جانبی آن، او یکی از معدود کارشناسانی بود که می‌توانست به شرکت‌کنندگان در درک تأثیرات آب و هوای آنچه که در مورد آن بحث می‌کردند کمک کند - اما تا حد زیادی نادیده گرفته شد. در جلسات بعدی، برگزارکنندگان بیهوده تلاش کردند تا مذاکرات را به سمت واقعیت‌های تغییرات اقلیمی سوق دهند. شرکت کنندگان اعلان های مکرر از بلایای آب و هوایی دریافت کردند. اینها به سختی ثبت نام کردند.

گلجا یک «شبیه‌ساز» آماده کرده بود، نمایشی در دنیای واقعی از بهترین علم موجود در مورد اینکه چگونه مدیریت تابش خورشیدی ممکن است بر الگوهای آب و هوا در مناطق مختلف تأثیر بگذارد. نادیده گرفته شد. اگر نمایندگان کشور از او چیزی می‌پرسیدند، معمولا این سؤال پیشرو بود که به دنبال داده‌هایی بود که در خدمت اهدافشان باشد یا پیشنهاد رقیب را بی‌ملاحظه توصیف کرد. سپس، در روز گذشته، بازیکنان در تلاش بودند تا راهی برای پاسخ به گزارش‌هایی که نشان می‌داد یک توده بزرگ از ذرات معلق در هوا شناسایی شده است بیابند.

در بازی، این به دلیل آزمایش مشترک ایالات متحده و عربستان سعودی از فناوری Stardust بود، اگرچه همه این را نمی دانستند. در نهایت، توصیه های علمی در درجه اول بود. کشورها باید بدانند که چگونه یک شبکه نظارتی از ماهواره ها و سایر ابزارهای رصدی ایجاد کنند تا از انجام آزمایشاتی مانند این در مخفیانه جلوگیری کنند. یک بازیکن به نمایندگی از یک سازمان غیردولتی به نام تعاونی آینده آب و هوا به گلجا نزدیک شد و به او برای تأمین مالی چنین طرحی پیشنهاد کرد. "عالی. شگفت انگیز.

چرا این کار را نکنم؟» او فکر کردن را به یاد می آورد اما به زودی مشخص شد که تعاونی آینده آب و هوا در واقع توسط صنعت سوخت های فسیلی حمایت می شود. سازمان دهندگان دریافته بودند که شرکت‌های سوخت فسیلی و کشورهای تولیدکننده عمده مانند ایالات متحده و عربستان سعودی علاقه آشکاری به رفع موانع توسعه فناوری دارند که می‌تواند بدون توقف فوری سوزاندن زغال‌سنگ، نفت و گاز با تغییرات آب و هوایی مبارزه کند. سازمان غیردولتی سایه‌دار بازی را به طرز ماهرانه‌ای صرف از بین بردن حال و هوای خود کرد و در مورد فرآیند کار کرد – اگرچه اکثرا آنها فقط عقب نشستند و اجازه دادند که بسوزد.

یانگ می گوید، برخی از بازیکنان - روسیه، ایالات متحده، اسپیس ایکس و استارداست - متوجه شدند که CFC آنطور که به نظر می رسید نیست. اما آنها آن را به نفع خود ارزیابی کردند و توجهی به آن جلب نکردند.» سپس CFC لحظه خود را برای ارائه پول به گلجا انتخاب کرد تا اعتبار او کاهش یابد و صدای علم در اتاق منزوی و تکه تکه شود. گلجا می گوید: «این یک آشفتگی کامل بود. آن درس آخر در سیاست واقعی سوخت های فسیلی درباره تمام آنچه گلجا می توانست تحمل کند بود. در پایان روز آخر، او اشک می ریخت. با وجود پیشنهادهای متعدد، کشورهای حاضر در این بازی در هیچ نقطه ای با توافق موافقت نکردند.

کشورهای اروپایی و کانادا سعی کردند از پادمان‌ها و تحقیقات علمی باز حمایت کنند، اما مذاکرات دائما با تاکتیک‌های تأخیر مواجه می‌شد و به رویارویی‌های تنش‌آمیز بر سر دوئل منافع استراتژیک تبدیل می‌شد. در گزارش نهایی خود، محققانی که شبیه‌سازی را اجرا می‌کنند - که کارشان توسط آژانس تحقیقات و اختراعات پیشرفته با بودجه دولت بریتانیا حمایت می‌شود - به این نتیجه رسیدند که "رقابت استراتژیک و حاکمیت دولت باعث شبیه‌سازی شده است، نه نگرانی‌های اقلیمی." شبیه سازی هایی مانند این قرار نیست آینده را پیش بینی کنند.

نتایج به طراحی بازی و شخصیت نسبی و تجربه بازیکنان بستگی دارد. بسیاری از کسانی که در اتاق بودند فاقد تجربه دست اول دیپلماتیک و امنیت ملی بودند. مجمع سازمان ملل که برگزارکنندگان آن را به عنوان محل بازی انتخاب کردند، ممکن است به اندازه مذاکرات بین گروه های کوچکتر کشورهای بزرگ موثر نباشد.

اما آزمایش در لندن در دنیای واقعی، طی ماه‌هایی که اجرا می‌شد و پس از آن، منعکس شد و منعکس شد. در ماه مارس، دو مقاله از اندیشکده‌های محافظه‌کار ایالات متحده، از دولت ترامپ خواستند تا در اصلاح تشعشعات خورشیدی و مقابله با تهدید چین رهبری کند. یکی به طور به یاد ماندنی اصطلاح جدیدی با کد MAGA را به کار برد: «حاکمیت آب و هوا». در این ماه، روزنامه آبزرور در لندن فاش کرد که وزارت دفاع بریتانیا به یک مشاور امنیتی فناوری عمیق برای انجام تحقیقات در مورد بازتاب نور خورشید پرداخته است.

سپس، هفته گذشته، دولت بریتانیا اولین مقاله سیاست رسمی خود را در این زمینه منتشر کرد، و از تحقیقات بیشتر حمایت کرد، اما قاطعانه اعلام کرد که از استقرار پشتیبانی نمی کند و "برنامه ای برای انجام این کار ندارد." Stardust به لابی گری خود در ایالات متحده و دولت های سراسر جهان ادامه داده است. یانای یدواب، مدیر عامل شرکت WIRED به WIRED گفت که کارش آسان‌تر می‌شود، زیرا برخلاف قبل، «اکثر سیاست‌گذاران از قبل از این فناوری آگاه هستند». Stardust همیشه گفته است که آزمایش‌های بزرگ در فضای باز را انجام نخواهد داد، چه رسد به استقرار کامل، قبل از حاکمیت جهانی.

یدواب می گوید: «ما در حال توسعه ابزار بسیار قدرتمندی هستیم. "وقتی شما این نوع فناوری قدرتمند را توسعه دهید - و دارای سوابق زیادی باشید - منافع ملی ظاهر می شود. ما در مورد آن ساده لوح نیستیم." در همین حال، عوامل بحران اقلیمی در حال تشدید هستند. در طول بازه زمانی بازی، تلاش‌ها برای محدود کردن استفاده از سوخت‌های فسیلی با افزایش هزینه‌های انرژی و خصومت سیاسی تضعیف می‌شد. هفته به هفته، تابستانی باورنکردنی از خشکسالی و گرما اروپا را درنوردید.

در هفته پایانی ماه اوت، سقوط یک یخچال طبیعی در مرز تبت و نپال، پیشگویی های دهه ها دانشمندان آب و هوا را برآورده کرد و بیش از 1450 نفر را کشت. در چند ماه پس از پایان شبیه سازی، گلجا چیزهای زیادی را دوباره ارزیابی کرده است. روی تخته چوب پنبه‌ای پشت میزش، او یادداشتی را برای خود سنجاق کرده است، که در آن چشم‌اندازی برای زندگی در دنیایی که به جای علم، شواهد و عقل تحت سلطه منافع شخصی ژئوپلیتیکی محدود است، ترسیم می‌کند.

پاسخ او: او قصد دارد به شهر ساحلی کوچکی که در کانکتیکات بزرگ شده است بازگردد و از تخصص خود برای کمک به گروه‌های آب و هوایی محلی کمک کند تا دیوارهای دریایی و حایل‌کننده‌های فرسایش ساحلی را بسازند که برای مقابله با شرایط اجتناب‌ناپذیر نیاز دارند. او می‌گوید: «برای ایجاد تفاوت در جایی که احساس می‌کنم واقعا کشش دارم». پس از آنچه که او دید، دنبال علم به امید آگاهی دادن به تصمیمات جهانی دیگر جذابیت چندانی نداشت. اکنون کمی شخصی‌تر به نظر می‌رسد.»