"آنها تو را هم خواهند کشت": سفر آشفته سونیا گاندی در سیاست هند

سونیا گاندی یکی از قدرتمندترین شخصیت های سیاسی در تاریخ هند بوده است

در صبح روز 31 اکتبر 1984، سونیا گاندی یک همسر و مادر جوان بود که در اقامتگاه نخست وزیر در دهلی زندگی می کرد. او می خواست حمام کند که صدای شلیک گلوله ها را در باغ شنید.

مادرشوهرش، ایندیرا گاندی، نخست وزیر هند، به تازگی به دفتر خود در یک ساختمان مجاور رفته بود. لحظاتی بعد، او در انتقام یورش ارتش هند به معبد طلایی در امریتسار، مقدس ترین زیارتگاه سیک، در اوایل همان سال، توسط دو محافظ سیک خود ترور شد.

صدا مثل ترقه بود، اما "متفاوت". دایه بچه با هیستریک به در حمام کوبید و به سمت باغ اشاره کرد.

سونیا به سمت مسیر دوید. یک ماشین سفیر سفید به آرامی به سمت او حرکت می کرد. در داخل، ایندیرا غرق در خون دراز کشیده بود، ساری اش آغشته شده بود، چشمانش باز بود، چهره اش چیزی را پوشیده بود که سونیا به عنوان یک نگاه متعجب به یاد می آورد.

او سعی کرد بگوید: "مامان، مامان." حرفی نیامد در بیمارستان، او ساعت‌ها منتظر ماند تا اینکه سر دکتر به او گفت که از چه می‌ترسید.

مصیبت به همین جا ختم نشد. راجیو گاندی، همسرش و پسر بزرگ ایندیرا گاندی، که از یک راهپیمایی در بنگال غربی احضار شده بودند، به او رسیدند تا به او بگویند که رهبران حزب می‌خواهند او نخست‌وزیر شود.

پاسخ سونیا خشم و وحشت بود. تو را خواهند کشت، تو را هم خواهند کشت! او التماس کرد. راجیو پاسخ داد: "به هر حال مرا خواهند کشت." آن شب، در حالی که جسد ایندیرا در خانه بود، راجیو سوگند یاد کرد.

این یکی از دلخراش‌ترین قسمت‌های کتاب «تعلق: سفری از عشق»، خاطرات جدید سونیا گاندی است: ویرانی خصوصی در کنار فشارهای زندگی عمومی آشکار می‌شود.

زنی که تا حد زیادی از سیاست دوری کرده بود، اکنون با نخست وزیر هند ازدواج کرده بود و در نهایت خود را در رأس حزب کنگره قرار داد و آن را از طریق دو پیروزی در انتخابات عمومی رهبری کرد و به یکی از مهم ترین چهره های سیاسی کشور تبدیل شد.

این قطعه همچنین ضایعه ویرانگر دیگری را پیش‌بینی می‌کند. در سال 1991، خود راجیو ترور شد.

ایندیرا گاندی در اکتبر 1984 توسط محافظان سیک خود ترور شد

برای سونیا، سال های بعد با عقب نشینی مشخص شد.

در 19 سالگی، زنی جوان از یک شهر کوچک ایتالیایی، با راجیو، یک دانشجوی هندی، در انگلستان آشنا شد. رابطه آنها او را وارد یک کشور و خانواده جدید کرد و پیوند نزدیک با ایندیرا به دنبال داشت. هند از طریق شوهر و مادرشوهرش به خانه تبدیل شد.

پس از قتل راجیو، حتی حضور در انظار عمومی که توسط تراست های یادبودی که او ریاست آن را بر عهده داشت، به یک مصیبت تبدیل شد. قبل از سخنرانی می ترسید که اشک بر او چیره شود.

وقتی دالایی لاما پرسید که آیا نسبت به قاتلان شوهرش احساس انتقام می‌کند، او پاسخ داد: «نه، نمی‌کنم» و گریه کرد. او می نویسد که آرام آرام راجیو به "حضور درون من تبدیل شد تا یک غیبت نافذ".

اما اندوه در نقاط عطف خانواده بازگشت. در فارغ‌التحصیلی پسرش راهول در کمبریج در سال 1995، او و فرزندانش با این فکر که راجیو چقدر افتخار می‌کرد مغرور شد.

در همین حال، سیاست در حال نزدیک شدن بود. حزب کنگره، ابزار سیاسی خانواده همسرش برای نسل‌ها، در حال از دست دادن انسجام و زمینه انتخاباتی بود. رهبران ارشد در حال فرار بودند و فراخوان‌ها برای ورود سونیا بلندتر می‌شد.

او ابتدا نپذیرفت. او می نویسد که سیاست را از طریق راجیو دیده است: دستاوردهای آن، اما همچنین "جاه طلبی و طمع، ریاکاری و خیانت". او می نویسد: «من همیشه از سیاست بیزار بودم. اول مادرشوهرش گرفته بود، بعد «عشق زندگی من، پدر بچه هایم».

با این حال، افول حزب شروع به احساس شخصی کرد. با عبور از عکس‌های ایندیرا و راجیو، "آمیخته‌ای از درد و گناه" او را گرفتار کرد. او می‌ترسید که نیروهایی که برای «حفاظت از اخلاق کثرت‌گرایانه هند» با آن‌ها جنگیده بودند، در حال افزایش یافتن باشند: یک ناسیونالیسم هندو در حال ظهور که به نظر او «دیدگاه سکولار و کثرت‌گرایانه» هند را که آنها می‌خواستند از آن دفاع کنند، تهدید می‌کرد.

رهبران کنگره استدلال کردند که بدون او، حزب ممکن است منشعب شود و مقاومت کمی در برابر سیاست های جمعی باقی بماند. او معتقد بود که نام خانوادگی فراتر از مذهب، طبقه، زبان و منطقه جذابیت دارد. او می‌گوید این «قانع‌کننده‌ترین استدلال» بود.

راجیو گاندی ساعاتی پس از مرگ مادرش به عنوان جوانترین نخست وزیر هند سوگند یاد کرد

شک و تردیدهای او در مورد اعتبار خودش نیز بود. چگونه یک خارجی می‌تواند موقعیتی را که دو شخصیت بزرگ در اختیار دارند، اشغال کند؟ راهول و پریانکا در خانه می ترسیدند که مادرشان را از دست بدهند همانطور که مادربزرگ و پدرشان را از دست داده بودند. قبل از تعطیلات سال نو، آنها یک قول را صادر کردند: "تا زمانی که ما نیستیم، کار دیوانه ای انجام نده."

او می‌گوید «پاسخ» از طریق باگاواد گیتا آمده است. اگرچه سونیا در بزرگسالی مذهبی نبود، در ژانویه 1997 با یک محقق سانسکریت دروس خصوصی ترتیب داد. آنها متن را آیه به آیه خواندند. او می نویسد که پیام اصلی آن – انجام دادن دارما، یا وظیفه، بدون دلبستگی به ثمرات اعمال خود – سرانجام تضاد درونی او را حل کرد.

"من پاسخ به شبهات و سوالات خود را داشتم. مجبور شدم از آنجا بیرون بروم و به جایی که وظیفه ام بود بروم. و انجام دادم."

با این حال، دراماتیک ترین صحنه سیاسی این خاطرات، هفت سال بعد، پس از پیروزی کنگره در انتخابات سال 2004 رخ می دهد. سونیا کمپین حزب را رهبری کرده بود.

سونیا به همراه Manmohan Sing h برای ملاقات با رئیس جمهور هند در کاخ ریاست جمهوری در دهلی می رود و رسما ادعای اتحاد تحت رهبری کنگره برای تشکیل دولت را به خطر می اندازد. همه تصور می کنند که او نخست وزیر می شود. هیچی نمیگه

در خانه، او به یک دستیار ارشد می گوید که قصد رد کردن آن را دارد. کارگران حزب در دروازه ها جمع می شوند. همکاران ارشد خواستار جلسه هستند.

یکی می گوید: «شما در انتخابات جنگیدید، ما را رهبری کردید. "مردم به شما ایمان داشتند. چگونه می توانید آنها را اینطور ناامید کنید؟ کارگران ما شورش خواهند کرد. فکر می کنید آنها یک رهبر دیگر را می پذیرند؟"

رهبران اتحاد وارد می شوند تا او را متقاعد کنند. او به یاد می آورد که آنها او را احاطه کرده اند، و یکی اصرار می کند: "ما جواب نه را نمی گیریم." غرق، او زمزمه می کند "تیک های" - بسیار خوب. آنها آن را به عنوان رضایت می گیرند و شروع به تبریک می کنند.

او می نویسد که فرزندانش وحشت زده شده اند. راهول طوفان می کند: "شما گفتید بله؟" دخترش پریانکا از او می خواهد که مجبور به تصمیم گیری نشود.

سونیا می نویسد که یک شب طولانی را با خود، دوستان و خانواده سپری می کند. خطر صرفا شخصی نیست. او معتقد است که حزب اصلی اپوزیسیون بهاراتیا جاناتا (BJP) به سوء استفاده از تولد او در خارج از کشور ادامه خواهد داد و پذیرش مقام به این مناقشه اجازه می دهد تا "ویرانی ایجاد کند" و به کشور آسیب برساند. تا صبح او روشن است. او به راهول می گوید: "من تصمیم خود را گرفته ام. من به موضع خود می مانم."

سونیا گاندی (مرکز)، با دختر پریانکا و پسر راهول، در مراسم تشییع جنازه راجیو گاندی در سال 1991

او سینگ، یک اقتصاددان آموزش دیده و یکی از اعضای حزب را انتخاب می کند، و او را به عنوان مردی "بیش از سرزنش"، با "درکی عمیق و کامل از حکومت" توصیف می کند.

کتاب زمانی که از خاطره خانواده به هندی که او معتقد است گم شده است تبدیل می‌شود، بسیار آشکار می‌شود.

سونیا می گوید که وقتی وارد زندگی عمومی شد "نجابت و نجابت خاصی در سیاست پارلمانی وجود داشت".

حملات سیاسی و سخنان تند چیز جدیدی نبود، اما او اشتهای شدیدتری را در میان صاحبان قدرت می بیند "برای تحقیر و عذاب کسانی که با آنها متفاوت هستند، برای ارعاب کسانی که آنها را مخالف می دانند". او می‌گوید که این بخشی از یک حرکت گسترده‌تر بین‌المللی به سوی «بی‌دلی است که با رژیم‌های استبدادی همراه است».

پرتره او از نخست وزیر نارندرا مودی از حزب ملی گرای هندو BJP به طور غیر معمول مستقیم است.

او می نویسد که این دو «عملا هیچ تماس واقعی نداشته اند»، فراتر از احوالپرسی های رسمی در گردهمایی های پارلمانی و تبادل نظرهای گاه به گاه - «Theek hain, aap»؟ ("حالت خوبه؟") - وقتی از بیمارستان برگشت. او می گوید: «او تمایل دارد به دور نگاه کند، و از تماس چشمی خودداری می کند.

سونیا گاندی در کنار مانموهان سینگ، که پس از انصراف از سمت خود در زمان بازگشت کنگره به قدرت در سال 2004، او را به عنوان نخست وزیر انتخاب کرد.

او می نویسد، ایده مودی درباره هند توسط راشتیا سوآمسواک سانگ (RSS) شکل گرفت و «بنیادگرایی را تأیید کرد که در آن ایمان و فرهنگ او جایگزین همه دیگران شد». او هندی با "سلسله مراتب، نظم و کنترل" است. او "هندی در برابر هژمونی" است که برای "شمولیت، سکولاریسم و ​​عدالت اجتماعی" ایستاده است.

یک امتیاز قابل توجه در میان این بحث وجود دارد - او می گوید که "ناراحتی مودی با نخبگان حاکم زمان ما" را درک کرده است.

سونیا می‌گوید که در اتاق‌های نشیمن ممتاز دهلی احساس ناراحتی می‌کرد، جایی که گفتگوهای سیاسی «بسیار دور از واقعیت هند» به نظر می‌رسید.

او می نویسد که ریشه مودی «ممکن است آنطور که تیم روابط عمومی او نشان می دهد متواضع نباشد»، اما او «مطمئنا راه خود را برای رسیدن به قدرت در RSS از دنیایی محروم انجام داده است». این تصدیق نادری از فاصله اجتماعی بین تشکیلات کنگره و رای دهندگانی است که مودی برای نمایندگی آمده است.

این خاطرات همچنین گوشه هایی از برخوردهای سونیا با رهبران جهان را ارائه می دهد.

او از ولادیمیر پوتین به عنوان یک "شخصیت جذاب" یاد می کند که او را به قایق سواری در سن پترزبورگ برد و به بناهای تاریخی در مسیر اشاره کرد. او می گوید که تحت تاثیر درک او از ژئوپلیتیک و "عزم او برای بازگرداندن روسیه به موقعیت قدرتمند سابقش" قرار گرفته است - "مدت ها قبل از جنگ اوکراین، دورانی متفاوت".

سونیا گاندی می‌نویسد که او و نخست‌وزیر مودی (پیش‌زمینه) "عملا هیچ تماس واقعی" نداشته‌اند.

یک برخورد سرگرم‌کننده‌تر مربوط به نیکلا سارکوزی فرانسوی بود که در سال 2008 بدون شریک وقت خود کارلا برونی به هند وارد شد، زیرا آنها ازدواج نکرده بودند.

در یک ضیافت دولتی، همسر معاون رئیس‌جمهور هند با خوشحالی او را در مورد اینکه او چه زمانی قصد ازدواج با او را دارد، اینکه آیا او را از دست داده است یا نه و آیا تاریخ مشخصی برای او تعیین شده است، کباب کرد. سارکوزی با اجبار به سوالات او پاسخ داد و در تلفن برونی پیام داد.

تعلق یک تاریخ بی طرف نیست. رسوایی اسلحه بوفورس، که به شدت به دولت راجیو گاندی آسیب رساند و خانواده را برای چندین دهه تحت فشار قرار داد، درمان نسبتا مختصری دریافت می کند.

خاطرات 502 صفحه ای در مورد جنبه های کمتر چاپلوس کارنامه خود کنگره کمتر منتشر شده است. سونیا در مورد فساد سیاسی، ریاکاری و افول استانداردهای عمومی در دوران مخالفانش حرف های زیادی برای گفتن دارد، اما تا حد زیادی از فرهنگ حمایت، دوستی و فسادی که کنگره را در طول سال های قدرتش تحت فشار قرار داده بود، کنار گذاشته است. همچنین، سهم خود حزب در مسئولیت از بین رفتن اعتماد عمومی چندان قابل محاسبه نیست.

او در تلاش است تا از میراث سیاسی شوهر و مادرشوهرش دفاع کند، حتی در شرایطی که حزبی که آنها ساخته‌اند دچار افول طولانی شده است. داستانی که او می گوید به همان اندازه که در مورد هزینه های حمل آن ارث است، در مورد زنی است که می گوید هرگز زندگی ای را که در نهایت به دست آورده بود، نمی خواست.

این به صفحات پایانی خاطرات غم انگیزی می بخشد. سونیا 79 ساله اکنون عضو راجیا سبها، مجلس علیای پارلمان است. راهول، 55 ساله، نماینده چهار دوره مجلس و رهبر اپوزیسیون است. پریانکا 53 ساله نیز عضو پارلمان است.

سونیا می‌گوید که چالش وفادار ماندن به «جامعه‌ای عادلانه و انسانی»، از طریق درد و از دست دادن، پیروزی و شکست، و مانورهایی است که سیاست می‌خواهد. اما او نه با پیروزی به پایان می‌رسد و نه حتی با این اطمینان که تاریخ او را تأیید خواهد کرد.

در این لحظه به نظرم می رسد که اگرچه تمام تلاشم را کردم، اما موفق نشدم نیروهایی را که برای جنگیدن قرار داده بودم، شکست دهم.»

خاطرات سونیا گاندی درباره قدرتمندترین سلسله هند چه چیزی را فاش خواهد کرد؟