آنچه در مطالعه 1996 در مورد سایت "کشتی نوح" گفته شد

گروهی از شکارچیان کشتی نوح در حال حاضر در حال آزمایش نمونه‌هایی از یک سازند معروف قایق‌شکل در ترکیه هستند تا ببینند آیا ظرف کتاب مقدس در آنجا دفن شده است یا خیر. اما دو محقق در سال 1996 سعی کردند به این سوال پاسخ دهند—نیوزویک آنچه را که آنها یافته اند را دوباره بررسی کرده است.

یک تیم بین المللی متشکل از باستان شناسان، زمین شناسان و خاک شناسان هفته گذشته حفاری در سازند دوروپینار را آغاز کردند. آن‌ها امیدوارند نمونه‌هایی که از این سازه جمع‌آوری کرده‌اند، چوب باشد تا آن‌هایی را که معتقدند این سازه سنگی کاملا طبیعی است، رد کنند.

این نتیجه ای بود که لورنس جین کالینز زمین شناس و دیوید فرانکلین فاسولد محقق ارک سه دهه پیش به آن رسیدند.

آنها در مطالعه خود گفتند: "شواهد حاصل از مطالعات میکروسکوپی و تجزیه و تحلیل عکس نشان می دهد که کشتی فرضی در نزدیکی Dogubayazit یک شکل سنگ کاملا طبیعی است." "این کشتی نمی تواند کشتی نوح باشد و حتی یک مدل ساخته دست بشر."

اندرو جونز، بنیانگذار اسکن کشتی نوح، هفته گذشته گفت، داده‌های راداری اولیه از پروژه فعلی «یک امضای سنگ جامد همگن ساده» را نشان نمی‌دهند. گروه او که در ایالات متحده مستقر است با شرکت تحقیقاتی و مهندسی باختر کار می کند که دانشمند آن، دکتر خسرو باختر، هدایت بررسی راداری را بر عهده داشت.

وی گفت: تاکنون هیچ سنگ بستر یا سنگ آهک جامد در حفره های حفر شده در داخل سازند شناسایی نشده است. این یافته‌های کنونی ادعاهایی را به چالش می‌کشد که این فقط یک شکل طبیعی است که از سنگ آهک یا سنگ بستر ساخته شده است.

جونز به نیوزویک گفت که آنها هیچ ماده چوبی را نیز شناسایی نکرده‌اند، زیرا تیم منتظر نتایج آزمایش‌های آزمایشگاهی هستند تا برگردند.

فاسولد، یک کارشناس نجات، معتقد بود سازند دوروپینار می‌تواند مکانی برای کشتی نوح باشد، او مطالعه این مکان را در سال 1985 آغاز کرد و در سال‌های بعد 9 سفر انجام داد.

او به عنوان مدرک، طول و میانگین عرض کلی سازه را «دقیقا همان چیزی است که در کتاب مقدس تجویز شده» و ساختار داخلی ظاهری را نشان می‌دهد که «همان 9 تقسیم‌بندی توصیف‌شده در حماسه گیلگمش» را نشان می‌دهد، یک متن باستانی بین‌النهرین که همچنین داستان سیل را روایت می‌کند.

اما او و کالینز در مقاله خود با عنوان «کشتی نوح ساختگی از ترکیه به‌عنوان یک ساختار زمین‌شناسی مشترک در معرض دید قرار گرفت»، که در مجله آموزش علوم زمین منتشر شد، نوشتند: «بسیاری از چیزهایی که فاسولد کشف کرد باید به‌عنوان شرایطی تلقی شود.

این مطالعه به این نتیجه رسید که این سازند "به اشتباه به عنوان کشتی نوح شناسایی شده است." محققان گفتند که مطالعات میکروسکوپی ثابت کرد که موادی که به‌عنوان دست‌ساز ارائه شده‌اند، در واقع همه به‌طور طبیعی وجود دارند.

این شامل یک «براکت آهنی فرضی» بود که «بر اساس کانی‌های آتشفشانی هوازده بود» و «دیوارهای فلزی فرضی» کانی‌های غنی از آهن بود که در لایه‌هایی از سنگ‌های چین خورده متمرکز شده بودند.

محققان گفتند موادی که دیگران قبلا به عنوان «الوارهای دنده، تخته‌ها و تیرهای عرشه» شناسایی کرده بودند، «سنگ‌ها یا سنگ‌ریزه‌های آندزیتی یا بازالتی هستند و هیچ شواهدی از چوب سنگ‌شده نشان نمی‌دهند».

کالینز گفت: «در نهایت، هیچ چوب فسیل شده یا اثری از کربن عنصری، چوب یا قطعات نی یافت نشد.

توضیح آنها در مورد شکل قایق مانند این سازند به دلیل فرآیندهای طبیعی زمین شناسی بود که رسوبات فرسایش یافته و به آن شکل چین خورده بودند.

محققان در نتیجه گیری خود گفتند: "قابل درک است که چرا محققان اولیه به اشتباه آن را شناسایی کردند. ساختار غیرمعمول قایق شکل آنقدر توجه آنها را جلب می کند که اشتیاق به افرادی که کشتی نوح را کشف کرده یا وجود آن را تایید کرده اند، احتیاط را زیر پا می گذارد."

تیم فعلی که در حال بررسی شکل‌گیری است از GPR، ERT، LiDAR، نمونه‌برداری هسته و سایر روش‌ها استفاده می‌کنند - تکنیک‌هایی که در سال 1996 در دسترس محققان نبود.

اسکن کشتی نوح در اعلامیه خود گفت که هسته ها از عمق 18 متری (59 فوتی) گرفته می شوند. مطالعه 1996 بر اساس حفاری است که توسط محققین جان بامگاردنر و صالح بایراکتوتان در اواخر دهه 1980 انجام شد که به حدود 10 متر (33 فوت) رسید.

جونز به نیوزویک گفت: «چیزی که من را بیش از همه هیجان زده می‌کند این است که سؤالاتی که برای دهه‌ها مورد بحث قرار گرفته‌اند، اکنون می‌توانند با استفاده از نمونه‌های فیزیکی از مکان‌ها و اعماق مستند بررسی شوند. "ما یک گام اساسی در توانایی خود برای آزمایش سایت برداشته ایم، نه اینکه تحقیقات را تکمیل کنیم."

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: متیو کانن و جیمز دبنز