آنچه سبزها در مورد مناقشه اوکراین درک اشتباه می کنند

در پایان سپتامبر، سبزهای استرالیا دیوید شوبریج را به عنوان رهبر جدید خود انتخاب کردند. شوبریج قبلا سخنگوی حزب در امور خارجه و دفاع بود و این مسئولیت ها را حفظ کرد. در حالی که او همیشه یک سیاستمدار مبارز بوده است، بلافاصله با بیان اینکه سیاست سبزها مخالفت با ارائه کمک های نظامی بیشتر به اوکراین است، جنجال ایجاد کرد. به‌طور فوق‌العاده، در جلسه‌ای با تعدادی از گروه‌های اجتماعی اوکراینی-استرالیایی این هفته، او با اطلاع دادن به آن‌ها مبنی بر اینکه «هیچ پل» را با انتقاد از سبزها نسوزند، مزه ترش بیشتری به جا گذاشت.

شوبریج گفته است که حزب «صلح و عدم خشونت» است، اما در این منظر تعدادی فرضیات اغلب ساده لوحانه در مورد روابط بین‌الملل و نحوه مدیریت دولت‌ها درگیری وجود دارد. این منجر به سناریوی عجیبی می شود که به موجب آن سبزها با اعلام حامیان صلح و عدم خشونت، در نهایت از جنگ طلبان بر قربانیان حمایت می کنند. برخی از ویژگی‌های مشترکی وجود دارد که احزاب صلح‌طلب از خود نشان می‌دهند که برای درک موضع سبزها ارزش تحلیل دارد. اولین مورد این است که آنها خشونت را یک سیستم خود تداوم بخش می دانند.

جنگ چرخه‌ای از ترس، نظامی‌سازی و انتقام ایجاد می‌کند. شرکت کنندگان در یک معضل امنیتی فزاینده گرفتار می شوند - هر یک از اقدامات دیگری به عنوان یک تهدید تعبیر می کنند. بنابراین صلح مستلزم شکستن این چرخه از طریق خویشتن داری، مذاکره و خلع سلاح است. این ممکن است در ظاهر منطقی به نظر برسد، اما بازیگران بد نیتی را که صرفا به سلطه باور دارند و نمی‌توان به آنها برای احترام به معامله‌های مذاکره شده اعتماد کرد، در نظر نمی‌گیرد. این کشوری است که اوکراین با روسیه مواجه است. در کنار این، بی اعتمادی به تمایز بین قدرت تهاجمی و دفاعی وجود دارد.

این باور وجود دارد که تمام قدرت نظامی اساسا برای اهداف تهاجمی به درجات مختلف استفاده می شود. بر اساس این فرض، کشورهایی که خود را در دفاع مسلح می‌کنند – یا بخشی از یک سیستم اتحاد می‌شوند – شرایط را برای انجام اقدامات تهاجمی ایجاد می‌کنند. با این حال، فرض بر این است که کشورهای بزرگتر اگر مسلح نباشند، طبیعتا به حاکمیت همسایگان کوچکتر خود احترام خواهند گذاشت.

این نیز یک سوء تفاهم از روسیه است که ضعف و نه قدرت را انگیزه ای برای تشدید می داند. چیزی که صلح‌طلبان اغلب بر این باورند این است که مقاومت غیرخشونت‌آمیز جایگزینی است که برای مقاومت نظامی استفاده نشده است. البته مواردی وجود داشته است که مقاومت غیرخشونت‌آمیز به‌طور باورنکردنی مؤثر بوده است، مثلا در هند در دوران حکومت بریتانیا. اما مقاومت غیرخشونت‌آمیز به دو عامل متکی است - زمانی که یک نیروی اشغالگر به کمک جمعیت مورد تهاجم نیاز دارد، و زمانی که این نیرو دارای قطب‌نمای اخلاقی کافی برای ایجاد همدلی با کسانی است که به آنها حمله کرده است.

روسیه به سادگی معتقد نیست که اوکراین یک دولت ملت مشروع است. اوکراین خلع سلاح، اوکراینی است که وجود ندارد. برای برخی از صلح‌طلبان، اولویت متوقف کردن درگیری است، حتی اگر حل و فصل حاصل، دولت متجاوز را با دستاوردهای ارضی یا سیاسی مواجه کند. آتش‌بس را می‌توان نجات جان انسان‌ها دانست. با این حال، هرگونه توافقی که به پرخاشگری پاداش می دهد، ممکن است تشویقی برای تجاوز بیشتر باشد. روسیه نه تنها اوکراین را به عنوان یک کشور غیرقانونی می بیند، بلکه استونی، لتونی، لیتوانی، گرجستان و مولداوی را نیز در نظر می گیرد.

پاداش دادن به روسیه برای تهاجمش به اوکراین این سیگنال را می دهد که می تواند در این کشورها نیز دستاوردهای نظامی داشته باشد. مفهوم بازدارندگی بر این فرض بنا شده است که همیشه جنگ طلبی در جهان وجود خواهد داشت و صلح مستلزم نشان دادن و برقراری ارتباط واضح از طریق قدرت نظامی معتبر است که این جنگ موفق نخواهد شد. برای احزابی مانند سبزها این فرضیه دشواری است.

اعتقاد آنها این است که صلح را می توان تنها از طریق دیپلماسی و "نیروهای خوب" تامین کرد. خطر درون این صلح‌طلبی این است که به یک دکترین سیاسی انعطاف‌ناپذیر تبدیل می‌شود که امتناع از استفاده از زور را به‌عنوان یک پیروزی اخلاقی تلقی می‌کند و قربانیان واقعی خشونت را نادیده می‌گیرد. این بی گناهی اصرار بر اعمال خود را با عدالت از یک نتیجه دنیای واقعی اشتباه می گیرد. به عنوان یک سیاست، تصمیم سبزها برای حمایت نکردن از کمک نظامی به اوکراین، تصمیمی عمیقا ناقص است، اما به عنوان یک موضع سیاسی، خود را شکست می دهد.

حمایت از کمک نظامی به اوکراین یک موقعیت محبوب در استرالیا است و بسیاری از مردم بر این باورند که استرالیا باید کمک بیشتری انجام دهد. حمایت از خود سبزها در حدود 12 درصد از مردم استرالیا افزایش یافته است. رویکرد حزب بیشتر این است که جایگاه خود را در این 12 درصد پرورش دهد و به نظر می رسد که آنها تمایلی به صحبت با دیگران ندارند.

بنابراین، موضع حزب در مورد کمک نظامی به اوکراین احتمالا ارتباط کمتری با خود اوکراین دارد و صرفا به‌عنوان شکلی از موضع‌گیری اخلاقی داخلی با درک کمی از چگونگی تحقق صلح و امنیت ابداع شده است.