آنچه شین گیلیس درباره از دست دادن احمقانه تناسب ما فاش می کند

وقتی شین گیلیس در شنبه شب زنده به شوخی گفت که زنانی که شلوارک ریز به باشگاه می‌پوشند مانند فاحشه‌ها به نظر می‌رسند، من خندیدم، شاید به این دلیل که من واقعا در باشگاه شلوارک می‌پوشم و به نظر می‌رسد که در واقع حس شوخ طبعی خود را حفظ کرده‌ام. وقتی گیلیس از اینکه مردان اجازه ندارند به زنان نگاه کنند شکایت کرد، روحیه من تغییر کرد. من این پیشنهاد را درک کردم که زنان از طریق لباس‌هایشان توجه را جلب می‌کنند و سپس ناعادلانه به آن اعتراض می‌کنند، اما نحوه بیان او از شوخی اصلی زشت‌تر بود.

وقتی دن لوی با زن ستیز خواندن این اظهارات پاسخ داد، من عملا بلند شدم و کف زدم. من در رختخواب دراز کشیده بودم و بی خیال در اینستاگرام می چرخیدم که این ژست را تا حدودی کمتر تاثیرگذار کرد.

هر دوی این واکنش‌ها صادقانه بود و شاید برخی بگویند، من می‌توانستم دو حقیقت به ظاهر متضاد را در یک زمان حفظ کنم: این که زنان در ورزشگاه شلوار کوتاه می‌پوشند و از خود فیلم‌های TikTok بیشتر از مثلا یک دهه پیش فیلم می‌گیرند، و اینکه نحوه بیان و ادامه شوخی‌های گیلیس نامناسب بود. با این حال، ظاهرا این موقعیت دوگانه در حال تبدیل شدن به یک موقعیت دشوار برای اشغال در آمریکا است.

ناگهان، رابطه عجیب و غریب فزاینده ما با زبان، به ویژه ناتوانی ما در تمایز بین درجات جرم و پیامد، بسیار آشکار شد. ما به طرز قابل توجهی نسبت به کلمات بی توجه شده ایم در حالی که همزمان با هر کلمه به عنوان بالقوه فاجعه آمیز برخورد می کنیم.

توصیف دونالد ترامپ از مخالفان سیاسی را به عنوان حیوانات موذی در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری 2024 خود در نظر بگیرید. این اصطلاح تاریخ زشتی از انسان‌زدایی را به همراه دارد، با این حال مدافعان ترامپ اغلب تحریک‌آمیزترین زبان او را به‌عنوان اغراق سیاسی معمولی تلقی می‌کنند. دفاعی که من می توانم درک کنم، به جز این مشکل که سخنان روسای جمهور عواقبی فراتر از مخاطبان مستقیم آنها دارد.

زبان به تعیین آنچه در زندگی عمومی قابل قبول می شود کمک می کند، که ممکن است توضیح دهد که چرا ما در این نوع آمریکای فوق حساس زندگی می کنیم، جایی که همه چیز، از زبان گرفته تا واکنش، فقط اضافی است.

و مشکل فراتر از ترامپ یا جمهوری خواهان است. در سرتاسر سیاست آمریکا، مخالفان به طور معمول با عباراتی توصیف می‌شوند که به جای اختلاف نظر، تباهی اخلاقی را نشان می‌دهند. هر جنجالی به یک مبارزه وجودی تبدیل می‌شود، خواه در مورد سیاست باشد یا، صادقانه بگویم، چیزی کم‌اهمیت مانند لباس یک سلبریتی یا یک شوخی نابخردانه. هر سخن احمقانه ای ظاهرا چیزی هیولاآمیز را نشان می دهد، با این حال همه مدام زبانی به شدت تحریک آمیز به زبان می آورند که گویی کلمات هیچ هزینه ای ندارند.

رسانه‌های اجتماعی همه چیز را بدتر می‌کنند، هم به مشکل دامن می‌زنند و هم دقیقا ظاهر آن را نشان می‌دهند. در رسانه های اجتماعی، یک مشاهده سنجیده به ندرت به اندازه یک اتهام ظالمانه پیش می رود. تمایز دقیق نیاز به توضیح دارد، در حالی که یک توهین فقط به یک اسکرین شات نیاز دارد. در این جور دنیا، اگر هدفش توجه است، آیا واقعا می توانید گیلیس را به خاطر خام بودنش سرزنش کنید؟ و آیا می‌توانید لوی را به خاطر به صدا درآوردن زنگ هشدار زمانی که چیزی واقعا نگران‌کننده می‌بیند سرزنش کنید؟ بار دیگر، دو حقیقت در آن واحد، اگرچه شاید هیچ‌کدام از این افراد نسبت را به درستی نگرفته‌اند.

شاید بهترین تصویر پوچ بودن همه اینها زمانی بود که یکی از بازیگران سابق SNL Ego Nwodim با یک عکس سلفی در ورزشگاه و آنچه من به عنوان یک شرح طعنه آمیز در نظر گرفتم پاسخ داد: "فاحشه گزارش برای وظیفه".

پاسخ او چیزی را انجام داد که کمیاب شده است: جیلیس را بدون نیاز به اعلام دقیق وضعیت اضطراری اخلاقی مورد انتقاد قرار داد. نکته‌دار، خنده‌دار (ببخشید، بود) و متناسب با شوخی‌ای بود که گیلیس کرد. زیرکی در مقابل همه فریاد زدن.

بازگشت به جیلیس. او می توانست مشاهدات خود را در مورد آشکار کردن لباس های بدنسازی بدون فاحشه خواندن زنان انجام دهد و می توانست در مورد پوچ بودن فیلمبرداری از تمرینات شوخی کند بدون اینکه بگوید مردان به طور ناعادلانه از خیره شدن منع می شوند. شاید این شوخی حتی خنده دارتر بود (قطعا هوشمندانه تر بود). اما هنوز هم می توانم به گیلیس بخندم، با لوی موافقم و تشخیص دهم که هیچ یک از واکنش ها دیگری را خنثی نمی کند.

گیلیس می‌توانست در زبانش خویشتن‌داری بیشتری به خرج دهد، لوی نسبت بیشتری در پاسخ‌اش و بقیه شاید کمی قضاوت بیشتر در تصمیم‌گیری درباره اینکه چقدر وزن بدهیم. زیرا اگر دیگر نتوانیم شوخی زشت یک کمدین را از خطر واقعی تشخیص دهیم، در حالی که هنوز هم می دانیم که زبان بی دقت عواقبی دارد، چگونه می توانیم انتظار داشته باشیم که در مورد هر چیزی گفتگوی معقول داشته باشیم؟ من فکر می کنم دقیقا همان جایی است که ما در حال حاضر در آمریکا هستیم.