آنچه غرب می تواند از خوشبینان هوش مصنوعی در بقیه جهان بیاموزد

بعدازظهر یکشنبه اخیر، از من دعوت شد تا در کنار سیاستمداران هلندی و رهبران صنعت خلاق، درباره تأثیر هوش مصنوعی بر بخش فرهنگی بحث کنم. من تنها خوش‌بین بودم و استدلال می‌کردم که اگر ترس و ریسک به لنز اصلی ما برای کنترل هوش مصنوعی تبدیل شود، ما سیستم‌هایی را حول آنچه می‌خواهیم جلوگیری کنیم، طراحی خواهیم کرد نه آنچه می‌خواهیم از آنها استفاده کنیم. سپس چیزی را گفتم که شنیدن آن برای اتاق سخت‌تر بود: جنوب جهانی خانه برخی از مشتاق‌ترین و مبتکرترین کاربران هوش مصنوعی است و آزمایش‌های آنها می‌تواند به ما کمک کند تا در مؤسسات خود تجدید نظر کنیم.

در غرب، ترس از هوش مصنوعی به تبدیل بدبینی به یک فضیلت فرهنگی کمک کرده است.

آمریکا هیچ تفاوتی با اروپا ندارد. فرهنگ ترس حمایت‌گرایی را تشویق می‌کند: ما به جای اینکه بپرسیم چه چیزی می‌تواند جایگزین آن‌ها شود، سیستم‌های قدیمی را از بین می‌بریم و رمانتیک می‌کنیم. صنایع خلاق در اکثریت جهان دهه‌ها را صرف راهبری دزدی دریایی و اجرای ضعیف کرده‌اند و آنها را وادار کرده است که فراتر از پلیس‌های مبتنی بر حقوق فکر کنند که سازندگان واقعا چگونه ارزش دریافت می‌کنند. به عنوان مثال، Anghami، بزرگترین برنامه موسیقی در خاورمیانه، به نوازندگان از اولین استریم آنها پول می‌پردازد، نه تنها پس از رسیدن یک آهنگ به حداقل آستانه.

به طور عملی به هوش مصنوعی نزدیک شده است و از آن برای نظارت، برچسب‌گذاری و نسبت دادن به کارهای خلاقانه به جای مسدود کردن و ممنوع کردن آن استفاده می‌کند.

در غرب، ترس از هوش مصنوعی به تبدیل بدبینی به یک فضیلت فرهنگی کمک کرده است. آیا علنا می گویید که عاشق هوش مصنوعی هستید؟ پاسخ شما ممکن است چیزی در مورد اینکه اهل کجا هستید بگوید. به مخاطبان نگران در ایالات متحده یا هلند "بله" بگویید، در این صورت در معرض خطر قرار گرفتن ساده لوح یا شریک استخراج و بهره برداری قرار خواهید گرفت. در حالی که ایالات متحده در حال ساخت و استقرار هوش مصنوعی در مقیاسی است که هیچ کشور دیگری با آن مطابقت ندارد، آمریکایی ها عمیقا نگران این هستند که این هوش مصنوعی به کجا می رود. بر اساس نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در سال 2025، تنها 17 درصد از بزرگسالان ایالات متحده فکر می کنند که هوش مصنوعی در 20 سال آینده تأثیر مثبتی بر این کشور خواهد داشت.

در بیشتر مناطق جنوبی جهانی، خلق و خوی کاملا متفاوت است. شاخص هوش مصنوعی استنفورد در سال 2025 نشان داد که 83 درصد از پاسخ دهندگان در چین، 80 درصد در اندونزی و 77 درصد در تایلند گفتند که محصولات مبتنی بر هوش مصنوعی مزایای بیشتری نسبت به معایب دارند، در مقایسه با 39 درصد در ایالات متحده و 36 درصد در هلند.

جمعیت شناسی بخشی از پاسخ است. نزدیک به 90 درصد از جوانان جهان خارج از غرب زندگی می کنند. آنها به سادگی از هوش مصنوعی استفاده نمی کنند، بلکه با آن بازی می کنند. از طریق حیدرآباد یا بنگالورو رانندگی کنید و بیلبوردهایی را برای دوره‌های تصادف هوش مصنوعی و فیلم‌های بالیوودی که به‌عنوان ساخته‌شده توسط هوش مصنوعی تبلیغ می‌شوند، مشاهده خواهید کرد. من دو دهه را صرف صحبت با جوانانی از هیمالیاهای روستایی گرفته تا زاغه‌های حیدرآباد کرده‌ام، و آنها اغلب نسخه‌ای از همین موضوع را به من می‌گویند: آنها عاشق فناوری هستند.

شور و شوق آنها لزوما مربوط به خود فناوری نیست، بلکه مربوط به آنچه که هوش مصنوعی ممکن است دموکراتیزه کند است: دسترسی به مؤسسات و فرصت هایی که مدت هاست افرادی را با کمترین سرمایه اجتماعی یا فرهنگی کنار گذاشته اند.

شور و شوق آنها لزوما مربوط به خود فناوری نیست، بلکه در مورد آنچه که هوش مصنوعی ممکن است دموکراتیک کند است.

بنیان‌گذاری که در گورگان ملاقات کردم به من گفت که او نیز در مورد هوش مصنوعی مضطرب است، اما این به او اجازه می‌دهد تا به مشتریانی فراتر از دنیای انگلیسی‌زبان دسترسی پیدا کند و کسب‌وکارش را در کسری از زمانی که زمانی طول می‌کشید دوباره اختراع کند. یک فعال مدنی در چنای به خودش یاد داد که با هوش مصنوعی کدنویسی کند و یک برنامه هشدار خشونت جنسی به زبان های مختلف درست کرد، در لحظه ای که بودجه برای چنین کارهایی رو به اتمام است و نظارت دولتی در حال افزایش است. او با دیدن آنچه که سوء استفاده از دیپ فیک برای زنان انجام می دهد، هوش مصنوعی را یکی از معدود ابزارهایی می داند که به اندازه کافی قدرتمند برای مقابله با آن است.

هند به طور مداوم در بین خوش بینانه ترین کشورها در زمینه هوش مصنوعی رتبه بندی می شود، حتی با افزایش اضطراب در مورد شغل.

چند ماه پیش، با کارمندان یک شرکت چند ملیتی در مورد "هوش مصنوعی فراگیر" صحبت کردم. از من خواسته شد اسلایدی در مورد مضرات بالقوه هوش مصنوعی حذف کنم زیرا ممکن است مانع پذیرش شود. این تبادل چیز مهمی را در مورد پذیرش هوش مصنوعی در غرب به تصویر می کشد. شرکت‌ها به طور فزاینده‌ای بر کارکنان و مشتریان فشار می‌آورند تا از هوش مصنوعی استفاده کنند، اغلب به این دلیل که پذیرش خود به معیاری برای رقابت تبدیل شده است. سوال این است که چگونه می توان بازده بازار را به حداکثر رساند.

در جای دیگر، این سوال بیشتر مطرح می شود: این چه مشکلی را می تواند حل کند؟

در جاهایی که سرمایه و منابع کمیاب هستند، فناوری‌ها اغلب حول نیازهای عمومی ساخته می‌شوند.

در جاهایی که سرمایه و منابع کمیاب هستند، فناوری‌ها اغلب حول نیازهای عمومی ساخته می‌شوند. هند، با کسری از منابع اروپا، India Stack را ایجاد کرد: زیرساخت دیجیتال عمومی برای هویت، پرداخت‌ها و اشتراک‌گذاری داده‌ها که شرکت‌ها می‌توانند به جای زیرساخت‌هایی که توسط تعدادی پلتفرم خصوصی کنترل می‌شود، روی آن بسازند. اروپا در پاسخ به نیاز روزافزون به حاکمیت دیجیتال، اکنون به دنبال نمونه هند است که در حال توسعه EuroStack است.

نوآوری همیشه از داشتن بیشتر به دست نمی آید. گاهی اوقات از داشتن فضای کمتر برای شکست ناشی می شود. کشورهایی که کمترین جای خطا را دارند، هوش مصنوعی را آزمایش می‌کنند، نه به این دلیل که نسبت به خطرات آن کور هستند، بلکه به این دلیل که نمی‌توانند منتظر سیستم‌های عالی برای حل مشکلات مزمن باشند. غرب باید بیشتر توجه کند.

هدف این نیست که جنوب جهانی را رمانتیک کنیم، بلکه درک این موضوع است که ما دید بسیار محدودی از آنچه که هوش مصنوعی می تواند برای آن باشد داریم. ما می پرسیم که آیا این کار جایگزین کارگران می شود، خلاقیت را از بین می برد، دموکراسی را تضعیف می کند یا سیاره ما را می کشد. اینها سوالات ضروری هستند. اما اگر بپرسیم چه هوش مصنوعی می تواند به ما در بازسازی کمک کند چه؟ جوانان در سراسر جهان از آن برای کار، سرگرمی، عاشقانه، خلاقیت، فعالیت و ابراز وجود استفاده می کنند. آنها منتظر موسسات نیستند تا به آنها بگویند این فناوری قرار است برای چه کاری باشد.

اگر قدرتمندترین سازندگان برای سهم بازار به طراحی ادامه دهند در حالی که سازندگان با محدودیت منابع جهان برای بقا و خودشکوفایی طراحی می کنند، الگوهایی که در سطح جهانی برای حکومت، زیرساخت ها و افرادی که می توانند مشارکت کنند، ممکن است به طور فزاینده ای از هر جایی که ضرورت اختراع شده است، نشات می گیرد. غرب در مورد آنچه ممکن است هوش مصنوعی با ما انجام دهد به جهان هشدار می دهد. شاید وقت آن رسیده است که بپرسیم بقیه دنیا چه چیزی می توانند به ما بیاموزند که با آن انجام دهیم.