آنچه ممفیس می داند که مجمع عمومی سازمان ملل فراموش می کند | نظر

کار من برای کمک به مؤسسات در سراسر آموزش، امنیت عمومی و تحرک اقتصادی، من را بارها به ممفیس رسانده است، جایی که آمادگی مهدکودک در میان دانش‌آموزان محلی پیش از K از 34 درصد به 62 درصد در کمتر از یک دهه افزایش یافته است.

اما نهادینه شدن ماندگاری نیست. بودجه عمومی باید از انتخابات، تغییرات رهبری و اولویت های رقیب دولت جان سالم به در ببرد. پیشرفت به ندرت خطی است: توافقات از بین می روند، تصمیمات متوقف می شوند و سؤالات حل شده دوباره باز می شوند. روابط باید تبدیل به سیاست و بودجه شود، سپس از آن دفاع و تجدید شود.

کار در ممفیس نشان می‌دهد که پیشرفت قبل از تبدیل شدن به یک داستان چگونه به نظر می‌رسد: مؤسساتی که به آرامی و سختی یاد می‌گیرند تا با هم عمل کنند.

این هفته رهبران جهان برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک گرد هم می آیند. مقیاس متفاوت است، اما سؤال سازمانی یکسان است: پس از توافق چندین بازیگر در مورد نتیجه ای که هیچ یک به تنهایی نمی تواند ارائه دهد، چه اتفاقی می افتد؟

فاصله بین تعهد و اجرا قابل توجه است. تنها 36 درصد از اهداف هدف توسعه پایدار با داده های کافی در مسیر قرار دارند یا پیشرفت متوسطی دارند. هماهنگی به سختی تنها مانع است. با این حال، سازمان ملل یک بحران را در "وسایل اجرا" توصیف می کند.

مشکلات عمومی پیچیده به ندرت متعلق به یک نهاد است. آموزش، بهداشت، مسکن، امنیت عمومی و اشتغال تحت دستورات متفاوتی عمل می کنند. هیچ کدام به تنهایی تمام اختیارات، اطلاعات یا منابع مورد نیاز برای تغییر نتایج را ندارند. توافق بر سر نتیجه مطلوب آسان است. بازیگری با هم نیست.

یکی از پاسخ های معاصر تأثیر جمعی است. این چارچوب خواستار یک دستور کار مشترک، اندازه گیری مشترک، فعالیت های هماهنگ، ارتباطات مستمر و یک سازمان "ستون فقرات" برای حفظ همکاری است. ستون فقرات با شفاف سازی مسئولیت ها، حفظ داده ها، همسویی بودجه و حفظ حافظه سازمانی، توافق را به یک ساختار عملیاتی تبدیل می کند.

این امر مستلزم میزان طاقت فرسایی دیپلماسی است. یک سرپرست، سازمان‌دهنده مردمی، یک مقام مشروط، و یک رهبر تجاری ممکن است در مورد مشکل یا آنچه دولت به مردم بدهکار است، اختلاف نظر داشته باشند. آنها نیازی به حل این اختلافات ندارند تا مسئولیت نتیجه را با هم بپذیرند.

سازمان های ستون فقرات از نقاط کور مصون نیستند. اقدامات مشترک می تواند اولویت های ساکنان را مبهم کند، میانگین ها می توانند نابرابری را پنهان کنند، و مشارکت می تواند تشریفاتی شود. اما StriveTogether، یک شبکه ملی از بیش از 60 مشارکت مبتنی بر مکان، گزارش می‌دهد که 71 درصد از جوامع با داده‌های کافی حداقل چهار نتیجه را در مقایسه با سال 2022، از آمادگی مهدکودک تا اشتغال، بهبود بخشیده‌اند.

شاید مهم‌تر از همه این باشد که رویه‌ای که در سال 2011 نام‌گذاری شد، به مدت 15 سال و در چهار دولت ریاست‌جمهوری ادامه داشته است. مترقی ها ممکن است برای برابری و قدرت جامعه ارزش قائل شوند. محافظه کارها، کنترل محلی و نتایج قابل اندازه گیری. کسب و کار، توسعه نیروی کار و رقابت منطقه ای. این چارچوب نهادها را قادر می سازد بدون نیاز به جهان بینی سیاسی مشترک با یکدیگر عمل کنند. این مهم است زیرا واژگان سیاسی سریعتر از نیازهای جوامع تغییر می کند.

بنابراین مؤسساتی که در UNGA گرد هم می آیند از Seeding Success و شرکای آن چه می توانند بیاموزند؟ سازمان ملل متحد در حال حاضر یک ستون فقرات دارد. از سال 2019، سیستم هماهنگ کننده مقیم آن، آژانس ها را در سطح کشور گرد هم آورده است و با دولت ها، مشاغل و جامعه مدنی همکاری می کنند تا اهداف جهانی را به اقدامات ملی تبدیل کنند. در سال 2026، سازمان ملل متحد این دفاتر را "یک ستون فقرات فزاینده مهم" نامید و در عین حال نیاز آنها به تامین مالی کافی و قابل پیش بینی را تایید کرد.

سازمان ملل باید اعلامیه های خود را در مورد آنچه که باید با بودجه برای چگونگی انجام آن انجام شود مطابقت دهد. اهداف خود را هماهنگ نمی‌کنند، داده‌ها به تصمیم تبدیل نمی‌شوند و توافق‌ها به تنهایی از تغییرات رهبری دوام نمی‌آورند. این کار پیوندی ساختار پیاده سازی است.

این هفته، نیویورک مملو از هیئت‌ها، کت و شلوارهای عالی، پذیرایی‌های شلوغ، و اعلامیه‌هایی است که جهان قبلا شنیده است، با فونت کمی به روز شده.

تا اکتبر، مراحل پایان می‌یابند، طناب‌ها در کشوها بازمی‌گردند، و بسیاری از اعلامیه‌ها زندگی آرام پس از مرگ خود را به‌عنوان PDF آغاز می‌کنند. هماهنگ‌کنندگان مقیم و تیم‌های کشوری همچنان بودجه‌ها و داده‌ها را بررسی می‌کنند، شراکت‌ها را تعمیر می‌کنند و پس از خروج دوربین‌ها، مردم را به میز مذاکره بازمی‌گردانند.

کار در ممفیس هیچ فانتزی ارائه نمی دهد که پیشرفت اجتناب ناپذیر است، به ویژه در بحبوحه جنگ، آوارگی، و بحران ایمان به اینکه آیا نهادها اصلا کار می کنند یا خیر. این چیزی مفیدتر ارائه می دهد: مدرکی که یک «ما» می تواند نگه دارد. نه به این دلیل که همه بر سر اهمیت آن اتفاق نظر دارند. زیرا آنها موافق هستند که به دلایل خاص خود این کار را انجام می دهند و تعداد زیادی از آنها مدت ها پس از از بین رفتن جذابیت اتاق بازمی گردند. تا آنجا که من می توانم بگویم، این تنها نوع «ما» است که واقعا کار می کند.

Garance Choko بنیانگذار و مدیر عامل Coda Societies، یک شرکت مشاوره استراتژیک دارای گواهی M/WBE است که با سازمان های غیرانتفاعی، دولت ها، بنیادها و موسسات فرهنگی کار می کند. او در استراتژی سازمانی، طراحی حاکمیت و همکاری بین بخشی تخصص دارد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.