آنچه نظرات ترامپ درباره فرانسه درباره آمریکا آشکار می کند

این نسخه‌ای از آتلانتیک دیلی است، خبرنامه‌ای که شما را در بزرگ‌ترین داستان‌های روز راهنمایی می‌کند، به شما کمک می‌کند ایده‌های جدید را کشف کنید، و بهترین‌ها را در فرهنگ توصیه می‌کند. برای آن در اینجا ثبت نام کنید.

ممکن است تصور کنید که با توجه به انتخابات میان دوره ای قریب الوقوع، جنگ پراکنده در ایران، و رضایت شخصی وی در حال فرو رفتن، دونالد ترامپ به اندازه کافی نگران است. اینطور نیست. رئیس‌جمهور در دو روز گذشته به‌طور فراوانی در مورد اعتراضات در فرانسه پست‌های زیادی در سایت Truth Social منتشر کرده است. "مهاجران فرانسه را تسخیر کرده اند. آنها باید سریعا مرزها را ببندند!" او امروز صبح نوشت. واکنش‌های ترامپ چیز زیادی درباره اعتراضات یا جامعه فرانسه به ما نمی‌گوید، اما سه چیز را درباره ترامپ فاش می‌کند.

اول، حالت مورد علاقه ترامپ، کارشناس است. حتی به‌عنوان قدرتمندترین مرد جهان، به نظر می‌رسد که او اغلب تماشای تلویزیون و نظرات خود را به شرکت در امور حکومتی ترجیح می‌دهد. این توضیح می‌دهد که چرا او همچنان به ارائه جلسات توجیهی آزادانه، مملو از حدس و گمان‌ها و توصیه‌های پزشکی خود ادامه می‌دهد، در حالی که ویروس کرونا در سال 2020 ایالات متحده را فرا گرفت، و ممکن است یکی از دلایلی باشد که او در زمان خطر سیاسی برای حزب خود، روی فرانسه متمرکز شده است.

دوم، و مرتبط، ترامپ نمی تواند در برابر مداخله در امور کشورهای دیگر مقاومت کند، رفتاری انجام می دهد که روسای جمهور قبلی به این نتیجه می رسیدند که نامناسب است. دولت ایالات متحده مدت‌ها تلاش کرده است تا به طور مخفیانه بر انتخابات خارجی تأثیر بگذارد و در برخی موارد کودتا را تشویق یا تحریک کرده است. اما روسای جمهور عمدتا از صدور تاییدیه های عمومی یا سایر مداخلات در سیاست های حزبی خارج از کشور اجتناب کرده اند، دو کاری که ترامپ دوست دارد انجام دهد.

او از نخست‌وزیر ژاپن برای انتخاب مجدد حمایت کرد، از یک نامزد راست‌گرا برای ریاست‌جمهوری لهستان حمایت کرد، تعرفه‌هایی بر برزیل برای محاکمه متحدش ژایر بولسونارو وضع کرد و اعتبار دولت خود را به کمپین انتخاب مجدد ویکتور اوربان، رئیس‌جمهور وقت مجارستان، بخشید. (اوربان شکست خورد.) این آخر هفته، او از بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی حمایت کرد.

مقصر دانستن مهاجران در فرانسه توسط ترامپ، سکوی تجمع ملی را تقویت می کند، یک حزب راست افراطی با ریشه های فاشیستی که از نظر ایدئولوژیک با MAGA همسو است و بهترین شانس خود را برای تسخیر ریاست جمهوری فرانسه برای اولین بار در بهار آینده دارد.

اما مداخله ایالات متحده در خارج از کشور تمایل دارد تا مقداری پسرفت ایجاد کند. رهبران و رأی دهندگان در کشورهای مستقل ممکن است دوست نداشته باشند که یک ابرقدرت به آنها بگوید چگونه زندگی کنند - به ویژه در کشوری مانند فرانسه که هنوز خود را به عنوان یک بازیگر جهانی می بیند. عذرخواهان ممکن است ادعا کنند که مداخله ترامپ در سیاست خارجی نشانه قدرت است و قدرت آمریکا را در سرتاسر جهان نشان می‌دهد، اما بی‌اعتنایی ترامپ هنگام التماس برای کمک بین‌المللی در خلیج فارس نشان داد هزینه رفتار نادیده‌انگیز با متحدان.

رویکرد ترامپ در قبال اعتراضات قابل توجه است زیرا سال‌ها به نظر می‌رسید که او با امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، بهتر از تقریبا هر رهبر خارجی دیگری کنار می‌آید. به نظر می رسد دوستی آنها اخیرا سرد شده است، تا حدی به دلیل تعرفه ها و خصومت ترامپ با اوکراین. (به ویژه، کرملین نیز از اعتراضات فرانسه برای کسب امتیاز سیاسی استفاده می کند.)

سوم، ترامپ همه اشکال اعتراض را - حداقل آنهایی که با آنها مخالف است - ذاتا نامشروع می‌داند. خشونت در فرانسه جای نگرانی دارد: آخر هفته گذشته، این کشور شاهد برخی از بدترین شورش های خود در دهه های اخیر بود. مغازه ها غارت شدند و بناهای دیدنی ویران شدند زیرا به نظر می رسید آشوبگران از راهپیمایی های توده ای سوء استفاده می کنند. اما رئیس‌جمهور در پست‌های خود در Truth Social فقط خشونت را محکوم نمی‌کند - او پیشنهاد می‌کند که شورش‌ها باید کار فتنه‌گران خارجی باشد.

جنبش اعتراضی در واقع ناشی از نگرانی‌های داخلی، به‌ویژه درخواست‌ها برای تأمین مالی بهتر برای سیستم مدارس کشور بود. مکرون، برخلاف ترامپ، گفته است که بسیاری از معترضان خواسته‌های مشروعی دارند، حتی در حالی که او خشونت‌ها را به شدت محکوم کرده است، زیرا او «آشوب‌سازان گروه‌های چپ افراطی» را مقصر می‌داند.

اقتدارگرایان هرگونه مقاومت مردمی را خطری برای قدرت خود می‌دانند، به همین دلیل است که رژیم مستبد روسیه و مرد قدرتمند ترامپ در محکومیت تظاهرات فرانسه متحد هستند. و به‌عنوان ملی‌گرا، باید این خطر را به گردن بیگانگان نیز بیندازند، حتی اگر مقامات فرانسوی هیچ ارتباطی بین مهاجران و ناآرامی قائل نشده‌اند. معاون رئیس جمهور ونس این آخر هفته همراه با کلیپی از آتش گرفتن ساختمان شهرداری در لیموژ، در استان قدیمی لیموزین، در ایکس پست کرد: «لیبرال های غربی جهان سوم را به نام تنوع و شفقت به فرانسه و دیگر کشورها وارد کردند.

آنها به سؤالات اساسی مربوط به همسان سازی و سازگاری نادیده گرفتند. به آنها گفته شد که این منجر به این می شود و آنها گوش نکردند.» این نه تنها فرصتی برای ونس از دست رفته بود تا لیبرال های لیموزین تحت اللفظی را برای شورش ها مقصر بداند. آشکارا پوچ بود فرانسوی ها نیازی به افراد خارجی ندارند تا به آنها بیاموزند چگونه در خیابان ها خشمگین شوند. آنها برای قرن ها این کار را انجام می دهند. (ترامپ، یکی از علاقه مندان به Les Misérables، ممکن است این اشتباه را مرتکب نشده باشد.) تا آنجا که مهاجران در این اعتراضات دخالت دارند، گواه این است که آنها کاملا با سبک زندگی فرانسوی هماهنگ شده اند.

پیشنهاد این که ترامپ و ونس ممکن است عاقلانه‌تر باشند تا روی نظم بخشیدن به خانه‌شان تمرکز کنند تا اینکه نگاهی به خارج از کشور داشته باشند، اما این موضوع را از دست می‌دهد. این آخر هفته، در حالی که ترامپ درباره اعتراضات فرانسه پست می‌فرستاد، آمریکایی‌ها در هزاران تظاهرات «بدون پادشاهان» در سراسر کشور شرکت می‌کردند و «تزار مرزی» ترامپ القا می‌کرد که ایلهان عمر، یک قانون‌گذار دموکرات که شهروندی تابعیت دارد، مرتکب تقلب در مهاجرت شده است. تلاش‌های ترامپ برای مشروعیت‌زدایی از اعتراض و دامن زدن به بیگانه‌هراسی، در نهایت به فرانسه مربوط نمی‌شود. آنها در مورد ایالات متحده هستند.

مرتبط: چرا ترامپ به فاضلاب روی آورد (از سال 2025)

خشونتی که فرانسه را فراگرفته بود، هرگز واقعا مربوط به مدارس نبود.

در اینجا چهار داستان جدید از آتلانتیک آورده شده است: لئو جی وایز: چقدر فساد اینقدر بد شد

تام نیکولز: آمریکا اکنون متحد روسیه است.

مین تغییر کرده است. سوزان کالینز این کار را نکرده است.

جاناتان چایت: ممدانی مرکزیتی است که ما منتظرش بودیم.

اخبار امروز دادگاه عالی درخواست تجدیدنظر خالد شیخ محمد و دو متهم دیگر از توطئه‌گران 11 سپتامبر را رد کرد که به دنبال بازگرداندن توافقنامه سال 2024 بودند که به آنها حبس ابد می‌داد. این سه مرد قرار است در سال 2028 در یک کمیسیون نظامی محاکمه شوند و ممکن است با مجازات اعدام روبرو شوند.

پرزیدنت ترامپ دیروز از تصمیم خود برای کاهش تحریم ها و تعرفه ها علیه روسیه دفاع کرد و گفت که هدف از این اقدام حفظ مسکو بر سر میز مذاکره برای توافق صلح با اوکراین است. او همچنین پیشنهاد کرد که این گفتگوها شامل مذاکره بر سر آزادی یک گروگان نیز می شود، اما او هیچ فردی را که در آن دخیل است شناسایی نکرد.

به گفته مقامات ارتش یمن، نیروهای حوثی با شلیک سه موشک بالستیک به یک اردوگاه نظامی در استان شبوه یمن دست کم 47 نفر را کشتند و دست کم 53 نفر را مجروح کردند. این حمله در بحبوحه درگیری مجدد بین گروه مورد حمایت ایران و نیروهای دولتی یمن تحت حمایت عربستان سعودی صورت گرفت.

اعزام ها The Wonder Reader: رافائلا جینیچ چگونگی لذت بردن از پاییز را بررسی می کند.

همه خبرنامه های ما را در اینجا کاوش کنید. عصر بخوانید تصویر توسط آدام مایدا / اقیانوس اطلس حداقل نیازها برای جامعه ای عاری از ترس

نوشته آدام کرش

در سال 1989، سالی که غرب در جنگ سرد پیروز شد، فرانسیس فوکویاما مقاله ای را منتشر کرد که "پایان تاریخ" را اعلام کرد. او ادعا نمی کرد که رویدادهای تاریخی متوقف می شوند. آنچه تمام شد، بحث درباره معنای آن وقایع بود. از زمان روشنگری، متفکران غربی معتقد بودند که تاریخ به سوی مقصد نهایی پیش می رود. از نظر کمونیسم، موتور پیشرفت تضاد طبقاتی بود و تاریخ به ایجاد جامعه ای بی طبقه ختم می شد. فوکویاما استدلال کرد که با شکست امپراتوری شوروی، این ایده بی اعتبار شده بود.

تنها یک آلترناتیو باقی مانده بود: اکنون واضح بود که «نقطه پایان تکامل ایدئولوژیک بشر» «جهانی‌سازی لیبرال دموکراسی غربی به‌عنوان شکل نهایی حکومت انسانی» بود. در لیبرالیسم همچنان اختلاف نظر وجود دارد - فوکویاما مذهب و ناسیونالیسم را به عنوان خطوط گسل احتمالی نامید - اما دیگر هیچ اختلافی در مورد لیبرالیسم وجود نداشت.

مقاله کامل را بخوانید. بیشتر از آتلانتیک اینترنت نیاز به حافظه دارد.

فیلیپ لاگاسه: جدا شدن از ایالات متحده ناخوشایند است.

طرفداری از پوتین یک اشتباه بزرگ است.

انزجار ناگهانی دموکرات ها نسبت به فناوری بزرگ

سوالات دائمی: آیا ما خیلی سیاسی هستیم؟

فرهنگ گسست تومار لوین / تصاویر بریجمن بخوانید. استفانی هیز می نویسد که آخرین رمان سارا اندرسون کاری را به انجام می رساند که دیروز نتوانسته بود انجام دهد. در طنز شرکتی فالو، زنی برای بچه دار شدن برای مدیران استخدام می شود و تجربه او ایده آل «داشتن همه چیز» را به سیخ می زند.

کاوش کنید. سارا هپولا می نویسد: شاید این عصر طلایی اسباب بازی های جنسی باشد. اما تکیه بر راحتی لذت از خود نیز ممکن است ما را «در غلاف کوچکی از خود ارضایی» نگه دارد.

جدول کلمات متقاطع روزانه ما را پخش کنید. رافائلا جینیچ در این خبرنامه مشارکت داشت.

وقتی کتابی را با استفاده از لینک موجود در این خبرنامه خریداری می کنید، کمیسیون دریافت می کنیم. از شما برای حمایت از آتلانتیک سپاسگزاریم.