آنچه که «اسلحه مردم را نمی کشد» به طور تصادفی در مورد تیراندازی در مدرسه درست می شود

پسر 16 ساله ای که روز پنجشنبه در مدرسه ابتدایی اورگان تیراندازی کرد و سه کودک و یک معلم را کشت، دلیل دیگری برای بحث در مورد اسلحه به آمریکا داده است. او همچنین دلیلی برای طرح سؤالی ارائه کرده است که در دهه‌ها بحث درباره تیراندازی در مدارس کمتر مورد توجه قرار گرفته است: چرا قاتلان اغلب پسران نوجوان هستند؟

یک حقیقت ناراحت کننده در یکی از آشناترین شعارهای لابی اسلحه آمریکا پنهان شده است: اسلحه مردم را نمی کشد، مردم می کشند. این عبارت توضیحی ناکافی برای خشونت با اسلحه و استدلالی بدتر علیه مقررات مربوط به اسلحه است، اما به واقعیتی اشاره دارد که ارزش بررسی دارد: طبق تحقیقات، اکثریت قاطع مرتکبین خشونت هدفمند در مدرسه پسران و مردان جوان هستند.

در حال حاضر، متمم دوم به طور محکم در قانون اساسی آمریکا گنجانده شده است. دیدگاه هر فرد در مورد مالکیت اسلحه هر چه باشد، کشوری که در آن اسلحه گرم به طور گسترده در دسترس است، باید با مردمی که به احتمال زیاد آنها را علیه همکلاسی های خود قرار می دهند، حساب کند. شاید، در کنار بحث بی پایان بر سر اسلحه و متمم دوم، آمریکا باید به درک اینکه چرا پسران و مردان جوان به طور نامتناسب این حملات را مرتکب می شوند، توجه یکسانی داشته باشد.

نوجوان 16 ساله متهم به انجام تیراندازی روز پنجشنبه در مدرسه ابتدایی سیلور ریل در اورگان با الگوی نگران کننده ای مطابقت دارد که بسیار کمتر از سلاح های مورد استفاده در حملات مدرسه مورد توجه قرار گرفته است.

در یک مطالعه در سال 2019 روی 41 عامل خشونت هدفمند در مدرسه بین سال‌های 2008 تا 2017، سرویس مخفی ایالات متحده دریافت که 83 درصد آنها مرد بودند و میانگین سنی آنها فقط 15 سال بود.

این مطالعه شامل حملاتی بود که شامل سلاح‌هایی به غیر از سلاح گرم بود، بنابراین یافته‌های آن را نمی‌توان برای هر تیراندازی در مدرسه اعمال کرد، اما نادیده گرفتن این الگو دشوار است.

نتیجه گیری: میلیون ها نوجوان آمریکایی در کشوری بزرگ می شوند که در آن سلاح گرم به طور گسترده در دسترس است، با این حال عاملان حملات هدفمند به مدرسه اکثرا پسران هستند. چرا؟

یک توضیح احتمالی در این است که چگونه برخی از پسران نوجوان طرد شده و تهدیدهایی را متوجه وضعیت خود می‌کنند و شیوه‌هایی را که یاد گرفته‌اند ابراز خشم کنند. محققانی که خشونت هدفمند در مدرسه را مطالعه می کنند، بارها نارضایتی ها، درگیری های بین فردی و تجربیات قلدری را در میان مهاجمان شناسایی کرده اند. اما این تجربیات در میان نوجوانان هر دو جنس رایج است و تنها یک اقلیت فوق‌العاده کوچک خشونت‌آمیز می‌شوند. سوال سخت تر این است که چرا برخی از پسران خشونت را راهی برای پاسخ به این نارضایتی ها می دانند.

این نشان می دهد که در کنار بحث در مورد دسترسی به اسلحه، آمریکا باید توجه بیشتری را به درک پسرانی که از آن استفاده می کنند اختصاص دهد. محدود کردن دسترسی به سلاح گرم ممکن است از تیراندازی جلوگیری کند، اما درک اینکه چرا برخی پسران خشن می شوند می تواند در وهله اول از تمایل به انجام آنها جلوگیری کند. چرا نمی توانیم هر دو نبرد را همزمان انجام دهیم؟

واقعیت دیگری قابل تامل است: تیراندازی در مدارس مربوط به فناوری هایی است که به طور معمول برای پریشانی نوجوانان مقصر شناخته می شوند. یعنی شبکه های اجتماعی.

سرویس مخفی مدتها قبل از اینکه TikTok و تلفن هوشمند مدرن وجود داشته باشد، در حال بررسی الگوهای خشونت هدفمند در مدرسه بود. مطمئنا این فناوری‌ها ممکن است تحقیر و انزوا را تشدید کنند، اما نمی‌توانند پدیده‌ای را که قبل از آنها بوده است توضیح دهند.

همچنین بحران گسترده‌تر در سلامت روان نوجوانان توضیح نمی‌دهد که چرا خشونت اینقدر نامتناسب مردانه است. بر اساس آمار CDC که روز پنجشنبه منتشر شد، 43 درصد از دختران دبیرستانی در سال 2025 غمگینی یا ناامیدی مداوم را گزارش کردند، در حالی که این رقم در پسران 24 درصد بود.

دختران به طور قابل توجهی پریشانی عاطفی بیشتری را گزارش می‌کنند، با این حال پسران اکثریت قریب به اتفاق مرتکبین را در مطالعه سرویس مخفی تشکیل می‌دهند. آمارها چیزهای مختلف را اندازه‌گیری می‌کنند و غم و اندوه به سختی پیش‌بینی‌کننده قابل اعتمادی برای خشونت است، اما این تضاد یک سوال را ایجاد می‌کند: اگر دختران ناراحتی عاطفی بیشتری را گزارش می‌کنند، چرا پسران بیشتر احتمال دارد که حملات هدفمند مدرسه را انجام دهند؟

شاید بخش گمشده تا حدودی در نحوه واکنش اقلیتی کوچک از پسران به طرد و عصبانیت باشد. اگر چنین است، درک این پاسخ‌ها به اندازه سلاح‌هایی که عواقب آن‌ها را مرگبار می‌کنند، مستحق بررسی جدی است.

چرا زمان زیادی را صرف بررسی اینکه چه کسی مرتکب حملات مدرسه می شود، در حالی که اسلحه ها به راحتی در دسترس هستند؟ زیرا درک افراد پشت خشونت ممکن است به پیشگیری از آن کمک کند - و شواهدی وجود دارد که مداخله می تواند موثر باشد.

در یک مطالعه در سال 2021 بر روی 67 طرح حمله به مدرسه مختل شده، سرویس مخفی دریافت که در 94 درصد موارد، شخصی قبل از وقوع خشونت از این نقشه ها مطلع شده است.

مفهوم عملی است. اگر محققان بتوانند الگوهایی را در میان کسانی که حملات مدرسه را برنامه ریزی می کنند شناسایی کنند، مدارس ممکن است برای تشخیص علائم هشدار دهنده قبل از وقوع خشونت مجهزتر شوند. پسری که از نظر اجتماعی دچار مشکل است یا از همکلاسی های خود کناره گیری می کند، ممکن است نیاز به حمایت داشته باشد. اگر او شروع به تهدید، صحبت در مورد انتقام یا افشای برنامه هایی برای آسیب رساندن به دیگران کند، این نگرانی ها باید جدی گرفته شود. تشویق دانش‌آموزان به گزارش چنین رفتاری، و دادن وسایل پاسخگویی به مدارس، می‌تواند به توقف حمله قبل از وقوع کمک کند.

طرفداران کنترل اسلحه یک نکته قانع کننده دارند: دسترسی به سلاح گرم می تواند نیت خشونت آمیز یک فرد را به یک رویداد تلفات جمعی تبدیل کند. کاهش این دسترسی، به ویژه در میان افرادی که تهدیدات معتبری را ایجاد می کنند، همچنان یک اقدام پیشگیرانه مهم است.

اما فرصت دیگری برای پیشگیری وجود دارد: درک اینکه چگونه اقلیت کوچکی از پسران از نارضایتی های معمولی نوجوانان به افکار قتل می روند.

همانطور که محققان در اورگان به دنبال درک علت حمله یک نوجوان 16 ساله به یک مدرسه ابتدایی هستند، این سؤالات باید فراتر از نحوه تهیه اسلحه باشد. قبل از اینکه او آن را برداشت چه اتفاقی افتاد؟ آیا علائم هشدار دهنده وجود داشت؟ آیا کسی می دانست که او به چه چیزی فکر می کند؟

پاسخ ها ممکن است در مورد نحوه جلوگیری از تیراندازی بعدی به ما چیزی بگوید. زمانی که اسلحه وارد کلاس می شود، شانس مداخله ممکن است از قبل گذشته باشد.

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.