آن احساس Y2K: چرا اقتصاد امروز شبیه سال 2000 است

این اقتصادی بود که در حال ترکیدن بود: رشد قوی ناشی از رونق فناوری، نرخ پایین بیکاری، تورم بالا و افزایش نرخ بهره فدرال رزرو برای کاهش اوضاع.

تصویر بزرگ: این وضعیت در سال 2000 بود و ما را تا حد زیادی به یاد شرایط سال 2026 می اندازد. با این حال، بخش نگران کننده این است: در آن زمان، مانند اکنون، علائم هشدار دهنده اولیه وجود داشت مبنی بر اینکه رونق فناوری که به روزهای خوب کمک می کند ممکن است برای همیشه دوام نیاورد.

و در واقع، شکاف هایی که در سال 2000 در بخش فناوری ظاهر شد، به بازار نزولی گسترده تر و رکود خفیف در سال 2001 سرایت کرد.

ما این بار آن را پیش بینی نمی کنیم. تاریخ فقط قافیه است. تکرار نمی شود اما این یک اپیزود تاریخی است که ارزش آن را دارد که در مورد دامنه احتمالات برای چگونگی پیش رفتن اوضاع در سال 2027 و فراتر از آن فکر کنیم - به ویژه در این هفته، زیرا بازارهای بدهی که بودجه ساخت هوش مصنوعی را متزلزل کرده اند. فلاش بک: در حالی که سال 2001 سال بدی برای اقتصاد ایالات متحده بود - یک رکود فناوری تمام عیار که با حملات تروریستی 11 سپتامبر تشدید شد - سال قبل تقریبا از هر نظر بسیار عالی بود. نرخ بیکاری در آوریل 2000 به پایین ترین حد چند دهه 3.8% رسید و سال را به 3.9% پایان داد.

تولید ناخالص داخلی 4.1 درصد برای کل سال افزایش یافت که به دلیل نرخ های خیره کننده رشد بهره وری بود.

با این حال، همزمان با تورم بالا، به ویژه به دلیل افزایش هزینه های انرژی بود. شاخص قیمت مصرف کننده در طول سال 3.4 درصد افزایش یافته است. بزرگنمایی: در آن پس‌زمینه، فدرال رزرو به رهبری آلن گرینسپن احساس کرد مجبور است تلاش کند اوضاع را کاهش دهد، مبادا این تورم ریشه‌دارتر شود.

بانک مرکزی در همان سال، نرخ ها را سه بار افزایش داد، از جمله نیم واحد فوق العاده در ماه می. اما اینجاست که شباهت‌ها با امروز جالب‌تر می‌شود: توجیه گرینسپن برای افزایش نرخ‌ها را می‌توان از فدسپن امروز درباره رونق هوش مصنوعی حذف کرد - یا اگر بانک‌های مرکزی امروز تمایل او به دور و برها را داشته باشند. گرینسپن در فوریه 200 به کنگره گفت: «نیروهای عمیقا سودمندی که اقتصاد آمریکا را به سمت برتری رقابتی سوق می‌دهند، مجموعه‌ای از عدم تعادل‌ها را ایجاد می‌کنند که اگر مهار نشود، شکوفایی مستمر ما را تهدید می‌کند».

0. او گفت: "مشکل این است که افزایش بهره وری باعث افزایش حتی بیشتر در تقاضای کل نسبت به عرضه کل بالقوه می شود."

این امر اساسا به این دلیل اتفاق می‌افتد که افزایش در رشد بهره‌وری ساختاری، انتظارات بالاتر برای درآمدهای بلندمدت شرکت‌ها را افزایش می‌دهد.»

این امر به نوبه خود نه تنها سرمایه‌گذاری تجاری را تحریک می‌کند، بلکه قیمت سهام و ارزش بازار دارایی‌های نگهداری شده توسط خانوارها را افزایش می‌دهد و قدرت خرید بیشتری ایجاد می‌کند که هنوز هیچ کالا یا خدمات اضافی برای آن تولید نشده است.» بین خطوط: او در مورد رونق بهره‌وری ناشی از اینترنت و نوآوری‌های مرتبط با فناوری اطلاعات در آن دوران صحبت می‌کرد، اما این موضوع برای رونق هوش مصنوعی امروزی بسیار کاربردی است. بله، بهره‌وری مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند با رشد غیرتورمی متناظر و درآمدهای بالاتر، پتانسیل عرضه اقتصاد را در آینده تقویت کند.

اما این در آینده است. در حال حاضر، این پتانسیل باعث افزایش قیمت دارایی‌ها و افزایش تقاضا برای نهاده‌ها می‌شود و تورم را بالاتر می‌برد. بررسی واقعیت: بازار سهام در مارس 2000 به اوج خود رسید. در سال 2001، یک مسیر فناوری همه جانبه در راه بود، زیرا بسیاری از سرمایه گذاری در کابل فیبر نوری و سایر زیرساخت های اینترنتی از زمان خود جلوتر بود. این امر شرایط را برای فدرال رزرو معکوس کرد، زیرا اثرات ثروت و رونق سرمایه گذاری که به نظر می رسید اقتصاد را در سال 2000 بیش از حد گرم می کرد، در عوض آن را به پایین کشید.

فدرال رزرو در 3 ژانویه 2001 یک کاهش غیرمنتظره نیم واحدی نرخ بهره را تصویب کرد و در نهایت در سال 2001 نرخ بهره را 11 برابر (!) کاهش داد. بله، اما: جالب توجه است، در حالی که رکود فناوری به ثروت، چشم‌انداز اشتغال و هزینه‌های سرمایه آمریکایی‌ها ضربه زد، افزایش بهره‌وری در پایان قرن در سراسر آن رکود و بهبود بیکاری متعاقب آن ادامه یافت.

نتیجه نهایی: حتی اگر رونق هوش مصنوعی انواع افزایش بهره‌وری بلندمدت را که طرفداران آن پیش‌بینی می‌کنند، ایجاد کند، خطر مسیر پردست‌اندازی پیش رو وجود دارد - و سیاست‌گذاران بهتر است مشابه‌های 26 سال پیش را مطالعه کنند.