آن دوربین‌های سفیدی که بالای چراغ‌های راهنمایی نصب شده‌اند، هدفی ناشناخته دارند

برخلاف دوربین های Flock، آنها فقط برای حفظ جریان ترافیک هستند.

پلاک‌خوان‌های خودکار (ALPR) چیز جدیدی نیست، اما سوء استفاده‌های گزارش‌شده باعث شده تا رانندگان به‌طور قابل‌توجهی نسبت به دوربین‌های ساخته شده توسط Flock و سایر شرکت‌ها محتاط باشند، تا جایی که می‌خواهند بدانند کجا هستند تا بتوان از آنها اجتناب کرد. در حالی که این توجه بیشتر باعث شده است که دوربین های تقاطع بیشتر از همیشه قابل مشاهده به نظر برسند، اما هر دوربینی که در بالای جاده نصب شده است، به یک هدف عمل نمی کند. اکثر دوربین‌های موجود در جاده‌ها برای ردیابی رانندگان فردی استفاده نمی‌شوند، بلکه برای نظارت بر شرایط ترافیکی استفاده می‌شوند.

جدای از ALPR، دوربین هایی که برای ردیابی افرادی که از چراغ قرمز استفاده می کنند نیز بحث برانگیز هستند. آنها در بسیاری از ایالت‌ها ممنوع هستند، و حتی در جایی که مجاز باشند، نادر هستند. دوربین‌هایی که برای نظارت بر شرایط ترافیکی در زمان واقعی یا کنترل خودکار چراغ‌های راهنمایی استفاده می‌شوند، بسیار رایج‌تر هستند.

جدا از دوربین‌هایی که برای گرفتن رانندگانی که در حال عبور از چراغ قرمز هستند یا سرعت می‌گیرند، استفاده می‌شود، دوربین‌های ترافیک برای ثبت شواهد برای اجرای قانون طراحی نشده‌اند. در عوض، قرار است آنها را به صورت زنده تماشا کنید تا وضعیت فعلی ترافیک را زیر نظر داشته باشید و مراقب تصادفات باشید. این داده‌های بی‌درنگ می‌توانند توسط دپارتمان‌های حمل‌ونقل محلی برای کمک به حرکت ترافیک، با نادیده گرفتن زمان‌بندی خودکار نور در برخی موارد، یا هشدار دادن به اولین پاسخ‌دهندگان در صورت نیاز، استفاده شوند.

این سیستم‌ها همچنین می‌توانند برای ردیابی الگوهای ترافیکی در طول زمان مورد استفاده قرار گیرند و به مهندسان ترافیک کمک کنند تا تعیین کنند چه زمانی باید تغییراتی در جاده‌ها یا سیگنال‌ها برای کنترل تراکم ایجاد شود.

در بسیاری از موارد، دوربین‌های نصب‌شده روی چراغ‌های راهنمایی به‌جای ارائه ویدیوی زنده به سیستم‌های سیگنال‌دهی خودکار متصل می‌شوند. این دوربین‌ها داده‌ها را به سیستم‌های کنترلی ارسال می‌کنند که تعیین می‌کنند چراغ‌ها چه زمانی چرخه شوند. مهندسان می توانند بخشی از قاب ویدیو را تعیین کنند که دوربین باید برای حضور خودروها نظارت کند. هنگامی که یک خودرو وارد آن فضا می شود، نور را بر اساس یک توالی زمانی که از قبل برای هر جاده جداگانه برنامه ریزی شده است، تحریک می کند.

علاوه بر دوربین های فیلمبرداری، این سیستم ها اغلب از رادار، دوربین های مادون قرمز و آشکارسازهای الکترومغناطیسی تعبیه شده در جاده ها برای تشخیص حضور وسایل نقلیه استفاده می کنند.

دقیقا آنچه دوربین‌های موجود در جاده‌ها برای آن استفاده می‌شوند، بسته به مکانی که هستند، بسیار متفاوت است. قوانین محلی تعیین می کنند که کدام نوع از دوربین ها در وهله اول مجاز به نصب هستند و نحوه استفاده از آنها به نیازهای یک تقاطع خاص بستگی دارد. در حالی که نگرانی‌های موجه زیادی در مورد شیوع دوربین‌های Flock و سایر ALPR‌ها وجود دارد، زمانی که دوربینی را می‌بینید که بالای چراغ راهنمایی نصب شده است، این شانس وجود دارد که فقط برای حفظ حرکت همه چیز وجود دارد.