آن رفت و این آمد

آیا cuimhin liom an ócáid ​​ag a bhfuair mé amach go raibh a leithéid de rud ann agus an ghaeltacht.

Nuair a bhíos i mo pháiste óg á thógáil le Gaeilge i mBaile Átha Cliath sna seachtóidí ní raibh baint na páirt agam leis an nGaeltacht ná níor thuigeas gurbh annidá.

ظاهرا زمانی که سه ساله بودم در سال 1975، عکسی از من هنگام بازدید از جزیره کلیر گالتاخت در سواحل کورک گرفته شده است، اما هیچ خاطره ای از آن ندارم. ایرلندی زبانی بود که خانواده خودمان و تعداد کمی از خانواده ها و افرادی مانند ما به آن صحبت می کردند. سپس "Gaeilge" بود که توسط خوانندگان اخباری که اخبار را به زبان ایرلندی در تلویزیون RTÉ می خواندند استفاده می کردند، اما برای من معنای دیگری داشت. Raidió na Gaeltachta هرگز در خانه روشن نبود و من نمی دانستم که آنجاست.

Chaitheadh ​​muid mí Iúil agus Lúnasa i gceantar dúchais m’athair i nDún Béacáin ar leithinis in iarthar Chorcaí، ceantar a raibh an Ghaeilge imithe as le fada. Ach théadh muid ar scata cuairteanna uaidh sin go ceantar dúchais mo mháthar in Inse Geimhleach. Agus mé tuairim is sé nó seacht mbliana d’aois lá dá raibh mo mháthair ag tiomáint go hInse Gheimhleach agus me féin in éineacht léi, stop sí i sráidbhaile milisaols agus. یک cheannach do na col ceatracha.

سخنرانان بومی در مناطق گیلتاخت در سراسر کشور که سخاوتمندانه ثروت خود را با من تقسیم کردند و مشروعیت هویت گالیکی من را به رسمیت شناختند...

Isteach liom sa siopa gur baineadh an gheit is mó asam ar baineadh asam i mo shaol óg go dtí sin. Bhí idir chustaiméirí agus lucht an tsiopa ag labhairt i nGaeilge. Ba é sin an chéad uair gur chuala mé Gaeilge a labhairt ‘go poiblí’. Ní raibh a fhios agam go bhféadfadh a leithéid de rud tarlú. Suas liom go faiteach chuig an gcuntar chun na milseáin a cheannach، agus don chéad uair i mo shaol labhairt mé le strainséir i nGaeilge. آماچ لیوم سا غلوائیستن گور اینیس من آن تی یونتاس دو مو مهاثیر. I mBéal Átha an Ghaorthaidh i nGaeltacht Mhúscraí a bhíomar stopaithe.

Níos déanaí sna hochtóidí fuair mo dheartháir is sine jab mar bhainisteoir ar Chomharchumann Chléire i gCo Chorcaí. Faoin am seo bhí a fhios agam faoin nGaeltacht، ach bhí íomhá rómánsúil i m’intinn agam go raibh gach duine ann ag labhairt i nGaeilge an t-am ar fad. Bhíos، b’fhéidir، sé bliana déag d’aois nuair a chaith mé mo chéad seal ar Chléire ag obair i mbialann agus mé ag súil leis a bheith tumtha i bpobal labhartha Gaeilge. Baineadh siar asam nuair nach raibh Gaeilge ar bith ag bean a bhí ina cónaí ann ach, mar a mhínigh si, ba as Baile Átha Cliath di. Eischeacht mar sin.

Agus ní raibh Gaeilge ar bith dar ndóigh ag an bhFrancach a bhí i gceannas ar an mbialann. Eischeacht eile. Ach ní raibh an t-oileánach dúchasach eile seo ábalta ná toilteanach focal Gaeilge a labhairt liom. Diaidh ar ndiaidh tháinig deireadh leis an rómánsaíocht. Ní hé nach raibh go leor cainteoirí dúchais breátha ar an oileán a bhí an-sásta Gaeilge a labhairt. Bhí seanfhear ar an oileán an t-am sin، Paddy Carey، a raibh cáil air mar dhuine de na cainteoirí dúchais is fearr ar Chléire، agus ar léir é a bheith i bhfad níos mó ar a chompord iáelanG.

Agus dar ndóigh mar Ghaeilgeoir maith (le ‘G’ mór) bhínn féin ag triall ar thobair an dúchais ag iarraidh comhrá a dhéanamh leis، cé nach go réidh a thuigfinn é. Samhradh amháin bhí ar dhuine de na mná óga a bhí ag obair mar bhean an tí do na scoláirí ar an gColáiste Samhraidh imeacht ón oileán de bharr éigeandáil éigin agus fuair imise an asonhat feadh dhá lá. یک chéad 'bhean an tí' fhireann riamh ar Chléire. Bhuaileas le Paddy sa phub agus nuair a mhíníos an scéal dó bhí sé sna tríthí gáire.

“Bean an tí magarlach bíonn sí liobarnach.” Dar ndóigh bhí air é a rá cúpla uair سولار اوباش mé liom é.

Is iomaí ceantar Gaeltachta a bhfuil seal caite agam annó cuairt tugtha agam air ó shin i leith. Tuigim gan amhras go bhfuil ceantracha Gaeltachta níos láidre ná Cléire، ach go bhfuil cinn atá níos laige ná í freisin. Ach fiú na ceantracha is láidre tharla everytraí iontu a chreim píosa beag eile den rómánsachais ionam. An seanfhear i gConamara a dhiúltaigh Gaeilge a labhairt liom cé go raibh mo chuid Gaeilge níos ferr ná a chuid Béarla.

پسر جوانی در کانمارا که روی انگشت شست بود و به او صمیمی داد و به وضوح از او رنجش می‌برد زیرا با او به ایرلندی صحبت می‌کرد - یا به گفته آنها شاید «ایرلندی کتاب‌ها» -. ارز خارجی هم برای من اتفاق افتاد البته. پیرمردی در کانمارا که نمی‌توانستم او را متقاعد کنم که به خاطر آمریکایی‌هایی که با آن‌ها بودم، وقتی فهمید من ایرلندی صحبت می‌کنم، دوباره به انگلیسی تبدیل شود.

An tseanbhean i gConamara nár labhair focal Béarla liom féin ná le foireann cláir teilifíse cé gur léir gur thuig sí Béarla - ní raibh aon Ghaeilge ag an gcuid eile den chriéu aguan béarla یک پسر Agus na cainteoirí dúchais i gceantracha Gaeltachta ar fud na tíre a roinn a gcuid saibhris go fial liom agus a d’aithin dlisteanacht m’fhéiniúlachta Gaelaí cathrach، go háirithe nacaÉighih گائلتاچتا

Agus mé ag smaoineamh ar ais go dtí an chéad léargas sin ar an nGaeilge sa siopa úd i mBaol Átha an Ghaorthaidh, tagann amhras orm an raibh an ghaeilge i ndáiríre chomnaid an Ghaorthaidh an amhlaidh gur tharla gur dream ón gColáiste Samhraidh a bhí istigh sa siopa agus mé ann. نه فیوس آگام. Ach roinnt blianta ó shin bhíos i gcaifé i mBeanntraí le mo bhean agus mo chlann óg، bean óg ag freastal orainn. "آیا شما از Gaeltacht هستید؟" arsa sise linn nuair a chuala sí ag caint i nGaeilge muid. Mhíníomar di gurbh در نقش Baile Átha Cliath dúinn. آرسا سیس: "وای، این شگفت انگیز است."

"من از Gaeltacht، از Ballingeary، چند مایلی از جاده آنجا هستم. ما آنجا ایرلندی صحبت می کنیم. شما باید بیایید و بازدید کنید."

Is craoltóir agus scríbhneoir é Fachtna Ó Drisceoil. Cuireann sé an clar cúrsaí reatha Tús Áite i láthair ó Luain go hAoine ar RTÉ Raidió na Gaeltachta.

فوکلور:

De réir dealraimh = ظاهرا

با قیل له = مثل بود

ag tiomáint = رانندگی

níos laige = ضعیف تر

dlisteanacht = مشروعیت

برو faiteach = عصبی

na milseáin = شیرینی