«آن‌ها آدم‌های درخشانی بودند»: فیلم جذاب، اتحاد دوباره رنسانس هارلم را نشان می‌دهد

در مستند آرشیوی خیره کننده روزی روزگاری در هارلم، یک کوکتل پارتی در سال 1972 افراد سرشناس خلاق مختلف را در حین بحث و مناظره گرد هم می آورد.

رنسانس هارلم بیش از شکوفایی هنرها در سپیده دم قرن بیستم، نقطه پیشرفتی را رقم زد که سیاه‌پوستان آمریکایی کنترل خلاقانه خود را به کار گرفتند و فرهنگی را تعریف کردند که هدفمند برای حذف آنها ساخته شده بود. نقش‌ها در سراسر عصر جاز وجود داشت - در قفسه‌های کتاب و رادیو، با لباس‌های بلند و کلاه‌های کلوش، در پروازهای جسورانه هوبرت جولیان و مناظره‌های پرخاشگرانه بین مارکوس گاروی و وب دو بویس.

مانند کمیته دیوید رنسانس ایتالیا یا کنگره قاره‌ای انقلاب آمریکا، رنسانس هارلم یکی از آن لحظاتی است که شما را متعجب می‌کند: واقعا چگونه بود؟ سالن های برج تاریک؟ آن شب های کتون کلاب؟ مهمانی‌های اجاره‌ای با آن همه سیاه‌پوستان جدید - گروهی سراسیمه از مهاجران جنوبی، پیشتازان کارائیب و زندانیان مادام العمر نیویورکی - که از این واقعیت که یکدیگر را پیدا کرده‌اند، سرسختانه می‌گیرند؟ آیا آنها می توانند اهمیت لحظه ای را که در حال ساختن آن هستند درک کنند؟ به یاد دارم که در دهه 1990 در بروکلین بودم و موارد مختلفی را دیدم

لیانی گریوز، فیلمساز، می‌گوید که اوایل کار خود با توپاک در فیلم Above the Rim و کارگردان هایپ ویلیامز در موزیک ویدیوهای Biggie کار می‌کرد. گاهی فراموش می کنیم که اکنون است. ما دائما به دنبال چیز بعدی هستیم، به بیرون نگاه می کنیم.» به خواندن ادامه دهید...