آهنگساز Control Resonant می‌گوید هر بازی Remedy یک «شیطان مطلق» در کمین خود دارد که بر موسیقی تأثیر می‌گذارد و او از «هوش و توانایی تفکر» بازیکن برای به تصویر کشیدن «جنبه روان‌شناختی» در موسیقی متن استفاده می‌کند.

پتری آلانکو، آهنگساز Control Resonant می‌گوید هر بازی Remedy "شیطان مطلق در کمین است"

آلانکو می گوید که او و رمدی برای درک "جنبه روانی همه چیز" به هوش بازیکنان تکیه می کنند.

او می‌افزاید که «رمدی یک موجودیت دیکته‌کننده نیست؛ ما شبیه‌سازهای راه رفتن را انجام نمی‌دهیم و دست هم نمی‌گیریم». به گفته پتری آلانکو، آهنگساز Control Resonant، هر عنوان Remedy Entertainment یک جنبه شوم در هسته خود دارد و او برای درک آن از طریق موسیقی خود به هوش بازیکن متکی است.

وقتی در مصاحبه با TechRadar Gaming از آلانکو پرسیده شد که آیا رویکرد خاصی به کل موسیقی Remedy-verse و چشم انداز موسیقی وجود دارد، توضیح داد که "همیشه شر مطلق در آنجا نهفته است" با یک جنبه روانشناختی اضافه.

او گفت: "این بر سازها، سازها" و همچنین "سریال اورتون" (توالی از زیر و بم های موسیقی یا فرکانس هایی که به طور طبیعی بالای یک نت اصلی هنگام نواختن به صدا در می آیند) تأثیر می گذارد، به عنوان چیزی که آنقدر بد است که «جاذبه دارد» و «با خم شدن و جدا کردن اهنگ ها از یکدیگر بر صداها نیز تأثیر می گذارد».

آلانکو گفت: "طبیعت آن بسیار برجسته است و همه آن جنبه روانشناختی دارد: وقتی چیزی آشنا می شنوید که کمی خاموش باشد، مغز مارمولک شما را تحریک می کند و با کمی آمادگی می توانیم یک واکنش جنگ یا گریز بسیار مناسب برای معرفی برخی از اقدامات به عنوان ادویه داشته باشیم." این یک فرآیند بسیار بسیار جالب است که بر مردم تأثیر بگذارد، به نوعی آنها را وارد عمل کنید بدون اینکه واقعا به آنها بگویید چه کاری انجام دهند.»

در مورد اینکه چگونه او و رمدی آن «شر» را در بازی‌ها به تصویر می‌کشند، او توضیح داد که آنها برای یافتن معنای چیزی که تجربه می‌کنند به درک بازیکنان از زیرمتن و سرنخ‌های زمینه تکیه می‌کنند.

او گفت: «درمان یک موجود دیکته‌کننده نیست؛ ما شبیه‌سازهای راه رفتن را انجام نمی‌دهیم و دست هم نمی‌گیریم؛ ما به هوش و توانایی فکر کردن و استنباط چیزی از حقایق داده شده اعتقاد داریم. «همین امر در مورد موسیقی نیز صدق می کند: مجموعه ای از نکات و یک احساس اساسی ممکن است معرفی شود، اما به همین جا ختم می شود.

"یک ذهن‌پرداز خوب همیشه به مخاطب اجازه می‌دهد جادو کند. و همه آن شعبده‌بازان واقعا وحشتناک بازار را دیده‌اند؛ هیچ‌کس آن را برای تولد نمی‌خواهد. چاره این نیست. ما به انسانی متفکر، تحقیق‌گر و کنجکاو اعتقاد داریم."

این مورد در تمام بازی‌های Remedy، اعم از Control، Alan Wake، یا Quantum Break صدق می‌کند. با این حال، آلانکو و استودیو می دانند که نمی توانند یک چیز را بارها و بارها تکرار کنند، اما بازیکنان یک وجه اشتراک بین هر سری پیدا خواهند کرد.

آلانکو گفت: «هر آی‌پی جدید، کم و بیش به دستور غذا اضافه می‌کند، و اگرچه ما دقیقا نمی‌خواهیم خودمان را تکرار کنیم، باید چیزی مشترک و چیزی آشنا در موسیقی متن و موسیقی متن وجود داشته باشد، و این چیزی است که واقعا نمی‌توان یک شبه ایجاد کرد.»

همین امر در مورد همه چیز صدق می کند: با گذشت زمان بهتر می شود. به عنوان مثال، ما ارکستر را با هویت صوتی Remedy با آلن ویک آشنا کردیم، و این ارکستر همان طور که هست وجود داشت، اما همچنین به عنوان یک نسخه کمی درهم و برهم از خودش بود. سپس یک پیانوی گرند بسیار آرام نواخته شد، با فشرده سازی کافی که منهتن را به یک بادام زمینی مجاز تبدیل کرد، با نیمی از آن. طعم‌های صنعتی و الکترونیکی بسیار بیشتری وارد سوپ شد، و کنترل موسیقی بتن را وارد کرد."

او اضافه کرد که این سه ویژگی «آنچه را دوست دارم به آن «مثلث برمودا سونیک» می‌نامم، برخی پردازش‌های درجه یک را ایجاد کردند، و اشاره کرد که «مقدار عظیمی از مواد خام از منابع آکوستیک نشأت می‌گیرد، زیرا «چیزهای «فقط مصنوعی» بسیار کمی وجود دارد، اگرچه من عاشق زرادخانه‌ام هستم.

در همان مصاحبه، آلانکو به استودیوها پیشنهاد کرده است که اگر به بازی‌های خود اهمیت می‌دهند و به هر قیمتی از هوش مصنوعی اجتناب می‌کنند، باید برای موسیقی ارزش بیشتری قائل شوند.