آودون مستندی زیبا درباره یک عکاس بزرگ آمریکایی است

ریچارد اودون در حدود 1985، از مستند Avedeon - سوزان میدلتون

ریچارد اودون، که کارش از اوایل دهه 1940 آغاز شد و با مرگ او به دنبال خونریزی مغزی در سال 2004 به پایان رسید، یکی از بزرگترین عکاسان مد عصر خود بود. حتی اگر فکر می‌کنید به مد اهمیتی نمی‌دهید، احتمالا دوویما با فیل‌های او در سال 1955 متحیر شده‌اید، که در آن سوپرمدل دوویما، با لباسی دو رنگ از دیور، به‌طور شاهانه‌ای بین دو پوسته پوست ایستاده و دست‌هایش را دراز کرده است که گویی می‌خواهد شکوه آنها را با نوک انگشتانش بخواند. از نظر ترکیبی، عالی است.

اما همچنین شکوه ذاتی خلاقیت و زیبایی انسان را با عظمت و شکوه بیشتر قلمرو حیوانات پیوند می دهد. این عکاسی مد به عنوان مدیتیشن معنوی است.

یک عکاس مد عالی بودن کافی بود. اما همانطور که مستند آودون ساخته ظریف ران هاوارد نشان می دهد، شیوه نگاه ریچارد آودون به چهره و بدن انسان همه چیزهایی را که او در تقریبا 50 سال زندگی حرفه ای خود به دست آورده بود، از شکار ماهیت نقره ای چهره های عمومی مانند مالکوم ایکس، رونالد و نانسی ریگان، و هنری، بازی لحظه ای و مونرویی گرفته تا بازی کردن در لحظه مونرو نشان داد. برای دوربین، او در دنیایی خصوصی گم شده است که هیچ کس نمی تواند آن را دنبال کند. همانطور که پسر آودون، جان، در فیلم می‌گوید: «او افراد را تعالی می‌بخشد.

کار او بسیار در مورد تلاش برای کشف خود در چهره دیگران، در زندگی دیگران است."

آودون هم به مرد و هم هنرمند معرفی خوبی می کند. اگرچه او همیشه تئاتری بودن عکاسی مد را دوست داشت، او همچنین عکس هایی می ساخت که به عنوان اعتراض اجتماعی عمل می کردند. در سال 1939، ماریان اندرسون، خواننده اپرا آفریقایی-آمریکایی، توسط دختران انقلاب آمریکا از خواندن در تالار قانون اساسی واشنگتن منع شده بود، زیرا آنها به سیاست فقط نوازندگان سفیدپوست اشاره می کردند. این یک خشم بود که مدتها آودون را آزار می داد.

در سال 1963 او این شانس را داشت که از اعضای DAR در یک کنوانسیون عکس بگیرد، که گروهی از زنان را با لباس‌های ژولیده نشان می‌داد که از اعتماد به نفس خود راضی بودند. یکی از آنها که غافلگیر شده بود، در واقع پشت به دوربین دارد. این نمی تواند پرتره ای باشد که هیچ یک از آنها انتظارش را داشتند.

آودون در حال کار در مونتانا در سال 1983 - لورا ویلسون

آودون از طریق کنار هم قرار دادن تصاویر و صداهای ضبط شده از خود آودون، بینشی در مورد نحوه کار عکاس ارائه می دهد. ترجیح او این بود که سوژه ها را در مقابل یک پس زمینه سفید ساده ثبت کند. در حوالی زمان پروژه‌اش در غرب آمریکا، که در سال 1984 تکمیل شد، او توضیح داد: «یک گاوچران در مقابل یک پس‌زمینه سفید، نشان‌دهنده همه گاوچران‌ها است. در حالی که اگر او به تیرک حصار تکیه داده باشد، فقط یک گاوچران است.»

و مرد آودون چطور؟ او در منهتن بزرگ شد، پسر پدری که از نظر عاطفی خودداری کرد. او خواهر و برادری داشت، از جمله یک خواهر کوچکتر به نام لوئیز، که او را می پرستید و بیشتر عمرش را با بیماری روانی مبارزه کرد. او حتی در کودکی عاشق عکاسی از لوئیز بود که فوق العاده زیبا بود. وقتی 9 ساله بود، از یکی از آن عکس ها نگاتیو عکاسی گرفت، آن را به شانه اش چسباند و روز را زیر نور خورشید گذراند. تا غروب، تصویر خواهرش روی پوست او ثبت شده بود.

این یک داستان عجیب و تکان دهنده است، به ویژه با توجه به اینکه لوئیز در طول سال ها گوشه گیرتر می شود و در نهایت به اسکیزوفرنی مبتلا می شود. یک تصویر عکاسی را می توان به طور دقیق توسط علم توضیح داد. اما همچنین مکانی برای ارواح افرادی است که زمانی می‌شناختیم و کسانی که هرگز فرصت ملاقات با آنها را نداشتیم.

آودون بسیاری از آن تصاویر ارواح را پشت سر گذاشت، از تصاویر شادی از مدل هایی که با هم دوست دیرینه ای شدند، مانند لورن هاتون و ایزابلا روسلینی، تا پرتره های خیره کننده از ستاره های فروزان مانند پیکاسو و الا فیتزجرالد، و همچنین ستاره های دنباله دار محو شده مانند ستاره های دنباله دار قدیمی، بوستر کئراتون- دهه 1950. آودون نقشه راه حرفه‌ای اوست، یک عمر نگاه کردن به چهره‌ها و تلاش برای ثبت زندگی که به آنها جان می‌دهد، قبل از اینکه برای همیشه ناپدید شود.