آپارتمان نشینی ایرلند و اروپا: "در فرانسه متفاوت است"

بارسلونا، اسپانیا

"شما نمی توانید بچه ها را در آپارتمان بزرگ کنید." دونال کوئین به یاد می آورد که شخصی در ایرلند این را به او گفته بود، غافل از اینکه پسرش به همراه اکثر فرزندان بارسلونا در چنین خانه ای بزرگ می شدند.

مرد کوگالوی که پسرش اکنون 12 ساله است، به یاد می آورد: «به او نگاه کردم و گفتم: «در واقع تو می توانی».

اسپانیا و ایرلند در نقطه مقابل طیف نوع مسکن قرار دارند: اسپانیا دارای بالاترین نسبت آپارتمان نشین در اتحادیه اروپا (65.3 درصد)، ایرلند دارای کمترین (9.7 درصد) است. در سراسر اتحادیه اروپا این واقعیت برای تقریبا نیمی (48 درصد) از خانوارها است.

پس چرا مردم ایرلندی اینقدر با بسیاری از همتایان اروپایی خود ناهماهنگ هستند؟ این سوال اخیرا در یک مقاله توسط تحلیلگر سیاست مسکن، لورکان سیر، مورد توجه قرار گرفت، که به این نکته اشاره کرد که چگونه اندازه، امکانات، موقعیت و طراحی آپارتمان های ایرلندی یکی از دلایلی است که بسیاری خانه ها را ترجیح می دهند.

اما تجربه مردم ایرلندی که در آپارتمان های قاره اروپا زندگی می کنند چیست؟ آیا مقاومت صرفا به دلیل ترکیبی از سهام ایرلند و آپارتمان‌های با کیفیت پایین‌تر است، یا چیزی در اعماق ما ریشه دوانده است که جذابیت درب ورودی خودمان را غیرقابل حرکت می‌کند؟

کوین اذعان می کند که یک باغ پشتی برای پسرش خوب بود که در پنج سالگی بدود. اما در نزدیکی آپارتمان آنها زمین بازی، پارک و خیابان درختکاری شده برای هر کودک کافی وجود دارد.

این تراکم زندگی به پسرش آزادی فزاینده‌ای می‌دهد، او می‌گوید: «تا مدرسه‌اش، تا پدربزرگ و مادربزرگش فاصله کمی است». همچنین زندگی روزمره را آسان تر می کند، نه فقط در مورد رفت و آمد کوتاه کوین. "در اطراف اینجا آپارتمان های هشت طبقه وجود دارد. تراکم افراد تراکم همه چیز را به ارمغان می آورد. بنابراین همیشه زندگی وجود دارد ... وقتی به دندانپزشک یا دکتر می روید، فقط 100 متر فاصله دارد." با نزدیک شدن به سال های نوجوانی، کوین معتقد است پسرش در اینجا وضعیت بسیار بهتری خواهد داشت تا اینکه در یک خانه مسکونی در روستاهای ایرلند، جایی که او باید همه جا رانده شود.

کوئین مانند بسیاری از همسایه‌هایش برای مدت طولانی در آنجا زندگی می‌کند و از ۱۷ سال پیش که نقل مکان کرده، در همان آپارتمان در بارسلون زندگی می‌کند. سطوح مالکیت املاک در اسپانیا به طور کلی مشابه ایرلند است (73 در مقابل 69 درصد). او می‌گوید: «این حس بسیار کمتری وجود دارد که شما در نردبان ملک هستید. این که به جلو می‌روید. بنابراین این بدان معناست که شما یک رابطه طولانی‌مدت با همسایگان خود دارید. این به هنگام برخورد با مشکلاتی مانند سر و صدا کمک می کند، نگرانی ای که توسط ساکنان آپارتمان ایرلندی در مطالعات مطرح شده است.

او می‌گوید: «آپارتمان‌های بارسلونا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که اتاق‌های نشیمن در خیابان و اتاق‌های خواب روبه‌روی یکدیگر [در حیاط داخلی] در پشت قرار دارند». اگر یک مهمانی گاهی اوقات صدای کمی بلند می شود، «اگر از نیمه شب گذشته باشد، پلیس سریعا حاضر می شود».

مردم ایرلندی نمی خواهند در آپارتمان های «بیشتر افتضاح» زندگی کنند. در اینجا پنج راه برای رفع آنها وجود دارد

اجاره یک آپارتمان "بسیار تاریک" در اسمیتفیلد، دوبلین، قبل از نقل مکان به پایتخت کاتالونیا، داشتن نور خوب عامل بزرگی برای کوین است. اکثر آپارتمان‌های منطقه او دو وجهی هستند و او رو به جنوب است و در تمام طول روز روشن می‌شود – هرچند در تابستان گرم است، او قبول می‌کند.

نیس، فرانسه جولی-آن وال به مدت 10 سال در آپارتمان هایی در مرکز شهر دوبلین زندگی کرد تا اینکه دو دهه پیش برای کار به نیس در فرانسه نقل مکان کرد.

من هرگز هیچ یک از همسایگانم [در دوبلین] را نشناختم... آنها مناطق مشترک زیادی ندارند... در فرانسه خیلی متفاوت است."

تجربه وال این است که ساکنان آپارتمان "سرمایه گذاری" می شوند و جلسات مدیریت ساختمان "می تواند کاملا احساسی باشد". در آپارتمان قبلی او در دوبلین، "هیچ کس به جلسات مدیریت نمی رفت".

مردم ایرلندی که در جایی زندگی می کنند که ما در خارج از کشور تعطیلات می کنیم: "تنها تاسف من این است که زودتر حرکت نکردم"

وال در یک آپارتمان بزرگ یک تخته در یک ساختمان دهه 1960 با انباری فراوان زندگی می کند. اما ترکیبی از انواع آپارتمان ها کلید این حس اجتماعی است، با آپارتمان های سه و چهار خوابه که انواع مختلف افراد و خانواده ها را در خود جای می دهند.

"گروه های سنی از افراد 20 ساله به افراد تقریبا 100 ساله تبدیل می شوند." نسل های مختلف همسایه ها در ساختمان آپارتمان او همه با هم تعامل دارند. "این به آن فضای بهتری می دهد."

او می‌گوید: «به‌نظر می‌رسد که مردم برای درازمدت اینجا هستند نه اینکه آن را به عنوان یک خانه موقت ببینند».

برای وال، دو دربان، که بیش از 30 سال در بلوک کار کرده اند، کلید این فضا هستند. "آنها فقط همه چیز را می بینند و همه چیز را می دانند. بنابراین آنها کمی تمیز کردن، هماهنگی لوله کش ها و غیره را انجام می دهند و این واقعا تفاوت زیادی ایجاد می کند." نگهبانان در ساختمان او همچنین با سازماندهی رویدادهای اجتماعی به "گردهمایی همه" کمک می کنند.

وقتی وال به Co Offaly برمی‌گردد، با افرادی روبرو می‌شود که با مفهوم نداشتن "در ورودی خود" مبارزه می‌کنند. اما برای او آپارتمان کاملا مانند خانه احساس می شود. اورلا هگارتی، استادیار دانشکده معماری، برنامه ریزی و سیاست محیطی UCD می گوید: «استانداردها عاملی در نگرش ایرلندی هستند.

او خاطرنشان می کند که چگونه ایرلند "این بدتر شدن مداوم استانداردها را داشته است". فضا یکی از کاهش های کلیدی در آخرین دستورالعمل های برنامه ریزی آپارتمان است که سال گذشته معرفی شد. هگارتی می گوید، اجازه دادن به یک استودیو 32 متر مربعی معادل «دو فضای پارکینگ با حمام و کمد لباس ... آنقدر کوچک است که برای تهویه آن نیاز به تهویه هوا دارید».

هگارتی می‌گوید که ارائه دستورالعمل‌ها برای بالکن‌ها و فضاهای بیرونی کمتر بر «سلامت روان» و جایی که مردم واقعا می‌خواهند زندگی کنند، تأثیر خواهد داشت. او از "انتخاب مستمر" استانداردهای آپارتمان ایرلندی ابراز تاسف می کند.

هگارتی می گوید، تغییر در دستورالعمل ها همچنین امکان یک آسانسور را در راهروهای طولانی با تعداد زیادی آپارتمان فراهم می کند. او می‌گوید در حالی که هتل‌های دارای راهروهای طولانی نظارت می‌شوند، در چنین بلوک‌هایی شما همسایه‌های خود را نمی‌شناسید و اگر امنیت وجود نداشته باشد، احساس ناامنی می‌کنید.

من در آپارتمانی در کشور دیگری بزرگ شدم. من یک آپارتمان در دوبلین خریدم و بعد از یک سال مجبور شدم بیرون بروم.

او اشاره می کند که چگونه نگهبانی در آپارتمان ها در کشورهای دیگر رایج است. آنها "آرامش و امنیت را حفظ می کنند" و به "ساخت جامعه و به مردم دلیلی برای رفتار خوب" کمک می کنند. او می‌گوید که ترکیب قوی از ویژگی‌های اجتماعی و جمعیتی نیز برای ساختن جامعه مهم است.

بر خلاف کشورهایی مانند فرانسه، ایرلند در ساخت بلوک‌های آپارتمانی به کندی عمل کرد. هگارتی می‌گوید: از لحاظ تاریخی در ایرلند آپارتمان‌ها ساختمان‌هایی با استاندارد ضعیف تغییر کاربری می‌دادند و به عنوان یک اقدام کوتاه‌مدت تلقی می‌شدند. ما فقط در دهه 1990 شروع به ساختن آپارتمان‌ها کردیم و آپارتمان‌ها در دوبلین عموما با استاندارد ضعیفی ساخته شدند - با راهروهای طولانی، بدون عایق صدا یا انباری.»

او می گوید که شورای شهر دوبلین در دهه 1990 برای بهبود استانداردها، با بالکن های مناسب و انباری مناسب، سخت کار کرد. او می‌گوید پس از رکود اقتصادی مشخص شد که بسیاری از استانداردهای آپارتمان سلتیک ببر چقدر ضعیف هستند. او می‌گوید، تغییرات در استانداردهای ساختمان‌های آپارتمانی که پس از رکود اقتصادی به وجود آمد، «واقعا مضر» و «بد تصور» بود.

فرانکفورت، آلمان دیمین لینچ در حومه فرانکفورت آلمان زندگی می کند که در آن دو کودک (اکنون بالغ جوان) را در یک آپارتمان سه خوابه بزرگ کرده است.

اما وقتی برای بازدید از خانه نیمه جدا شده در شمشیرها، کو دوبلین، جایی که او در آن بزرگ شده بود، باز می‌گردد، این سر و صدای آنجا است که اغلب او را به صدا در می‌آورد. "میزان سر و صدایی که بین خانه ها می رود در واقع باور نکردنی است." او در بلوک آپارتمانی خود با 250 واحد "هرگز از سر و صدا شکایتی نداشته است". "گاهی اوقات پسرم یک مهمانی کوچک در اینجا برگزار می کند و همسایه ها نمی دانند زیرا آنها به خوبی عایق بندی شده اند."

من را شگفت زده می کند که چقدر خوب طراحی و فکر شده است، اگرچه در سال 1972 ساخته شده است. او خاطرنشان می کند که آپارتمانش با مساحت 110 متر مربع، به اندازه خانه نیمه مستقل والدینش است. علاوه بر آن دارای بالکن با اندازه خوب، یک انبار خصوصی قفل شده، اتاق های خشکشویی عمومی، انبار دوچرخه و یک سرایدار تمام وقت است.

و این تراکم زندگی به این معنی است که لینچ تنها سه دقیقه پیاده تا ایستگاه قطار فاصله دارد، جایی که می تواند در 20 دقیقه در مرکز فرانکفورت باشد. او از نبود باغ پشتی بدش نمی‌آید: «ما یک فضای سبز و زمین بازی متصل به مجموعه داریم و در عرض چند دقیقه سه زمین بازی دیگر وجود دارد.»

هنگامی که او ابتدا آپارتمان را خرید، برخی در ایرلند تصور کردند که این آپارتمان یک "خانه آغازین" است. «قطعا در ایرلند نگرش کمی اسنوب نسبت به آپارتمان نشینی وجود دارد... اما وقتی خانواده می آیند و اندازه آپارتمان ما، بالکن ما، تمیزی مناطق مشترک را می بینند... این چیزی نیست که آنها تصور می کردند.»

چه بلایی سر کابوی هایی که آپارتمان های معیوب ساختند چه آمده است؟ مطلقا هیچی

در آلمان تقریبا 60 درصد مردم در آپارتمان ها زندگی می کنند و با حمایت های قوی از مستاجر، اجاره طولانی مدت یک امر عادی است. بیش از نیمی از خانوارها (53 درصد) اجاره ای هستند (در مقایسه با 30 درصد در ایرلند).

و این ماهیت طولانی مدت اجاره‌نشینی تجربه زندگی در آنجا را بهبود می‌بخشد ("کلیدها را نزد همسایگانمان می‌گذاریم") و این بدان معناست که هیچ انگی برای نبودن در خانه وجود ندارد.

برای لینچ، کیفیت پایین آپارتمان ها در ایرلند این ایده را تقویت می کند که آنها به جای راه حل های بلند مدت مسکن، واسطه هستند.

آن مک کیرنان و همسرش اولین طعم زندگی آپارتمانی خود را در دوران ببر سلتیک، البته در کانادا، جایی که از ایرلند نقل مکان کرده بودند، چشیدند. ما به هم نگاه کردیم و گفتیم: "خدای من، یک آپارتمان، ما قرار است در این مورد چه کار کنیم؟" اما ما نقل مکان کردیم و مانند اردکی به آب رفتیم.

یک ربع قرن بعد و اکنون بازنشسته شده است، مک کیرنان شرکتی است که به مزایای زندگی آپارتمان نشینی تبدیل شده است. این زوج زمان خود را بین آپارتمان های خود در نزدیکی مورسیا در کوستا کالیدا و میث اسپانیا تقسیم کردند.

در تجربه او "هیچ مقایسه ای" بین استانداردهای ایرلند و اسپانیا وجود ندارد. "آنها رویکرد واقعی تری نسبت به نیازهای واقعی زندگی طولانی مدت برای همه انواع خانواده ها اتخاذ کرده اند. آنها تشخیص می دهند که آپارتمان نشینان همان نیازهای ساکنان خانه را دارند."

آپارتمان سه خوابه مک کیرنان در بلوک اسپانیایی که مملو از بازنشستگان است، دارای یک اتاق خدمات، یک اتاق نشیمن سخاوتمندانه و یک آشپزخانه بزرگ است. به دریا و امکانات رفاهی نزدیک است، پارک‌هایی در اطراف و تراس پشت بام دارد.

بزرگترین نگرانی او - سر و صدا - معلوم شد که مشکلی نیست. "به نظر می رسد که این یک زندگی مشترک است و همه ما به یکدیگر احترام می گذاریم."

اگرچه این زوج هنگام خرید یک آپارتمان در میث، پس از فروش خانه در ایرلند، با شک و تردید مواجه شدند، اما برای مک کیرنان منطقی بود: «ما باغ نمی‌خواستیم یا خانه‌ای را قفل می‌کردیم.»

تجربه آپارتمان نشینی ایرلندی او مثبت است، اما او این را به خرید یک مکان گران قیمت در یک توسعه بسیار کوچک محدود می کند. "اگر بتوانید شرکت مدیریتی مناسب و همکاری مناسب بین افرادی که در آپارتمان زندگی می کنند به دست آورید، راه خوبی برای زندگی است."

با این حال، او معتقد است ایرلند باید در فرهنگ زندگی جمعی تغییر کند. مسائلی مانند سطل های زباله مشترک: "چیزها در هر سه [ارگانیک، بازیافت، زباله] خواه ناخواه ریخته می شوند." پارکینگ می تواند منبع تنش باشد، زیرا رانندگان «فضای هر کسی را می گیرند»، چیزی که او هرگز در اسپانیا با آن مواجه نشده است. او می‌گوید: «ما چیزهای زیادی برای یادگیری در مورد واقعیت‌های آپارتمان‌نشینی در ایرلند داریم.