آپاندیسم را برداشته بودم در اسکن بعدی من، اتاق ساکت شد

من همیشه از دردهای بد پریود رنج می بردم، اما یک روز در آگوست 2024، از درد فلج شدم. من مجبور شدم به عنوان منشی پزشکی با بیمار تماس بگیرم، زیرا از نظر فیزیکی نمی توانستم حرکت کنم.

تا پایان روز به اورژانس رفتم. من اسکن نشدم اما مشکوک به آپاندیسیت تشخیص داده شد و آپاندیس من برداشته شد.

وقتی از عمل جراحی بیدار شدم، به من گفتند که آپاندیس من واقعا خوب به نظر می رسد، اما درد ناشی از ترکیدن کیست در تخمدانم است.

مرخص شدم و برای بهبودی به خانه فرستادم. با این حال، من هرگز بهتر نشدم. بدتر شدم

از مایعی که از کیست خارج شده بود دچار عفونت شدم. به مدت سه هفته هر چند روز یک بار آنتی بیوتیک مصرف کردم.

وقتی این موضوع روشن شد، من هنوز خودم نبودم. حالم کمی بهتر شد، اما بی حال بودم، عرق شبانه داشتم، وزنم کم شد و پاهایم کند بودم.

انگار دارم خودم را به اطراف می کشانم. بعضی روزها روز خوبی دارم؛ دیگران، من نمی توانستم حرکت کنم.

در نهایت، احساس کشیدگی در شکمم، در سمتی که آپاندیس من است، شروع شد. وقتی در رختخواب یا به پهلو بودم، باید به پشت دراز می کشیدم.

من آن را نادیده گرفتم زیرا فکر می کردم همه چیز پس از جراحی هنوز در حال حل و فصل است.

اما من به کاهش وزن ادامه دادم، زیرا اصلا اشتها نداشتم.

یک روز در ماه اکتبر، خواهرم به من گفت: «تو خوب به نظر نمی‌رسی» و من گفتم این را حس نمی‌کنم.

من وقت پزشک را رزرو کردم و او با فشار دادن اطراف منطقه مرا معاینه کرد. او گفت که می تواند چیزی را در کنار شکمم احساس کند.

او نمی‌توانست باور کند که در ماه اوت اسکن نکردند، اما گفت که ممکن است بافت زخم یا عفونت باشد، اما از من خواست تا برای اسکن به اورژانس بروم.

من به خانه رفتم و برای هر اتفاقی یک شب چمدان بستم و پدر و مادرم هم با من آمدند.

پزشکان بیمارستان گفتند که در ماه اوت مرا اسکن نکردند زیرا من فقط 33 سال داشتم. آنها خون مرا گرفتند و برای سی تی اسکن فرستادند.

در طول آن آرام گرفتم، که کمی لوپم کرد، اما از اطرافم آگاه بودم. می‌توانستم صحبت‌های پزشکان و مایکل جکسون را در رادیو بشنوم.

سپس، در یک نقطه، پزشکان ساکت شدند و فضای اتاق تغییر کرد. من فقط می دانستم که آنها چیزی پیدا کردند. پرستار حتی نمی توانست به من نگاه کند.

آنها به من گفتند که توده ای در اطراف روده و ناحیه روده بزرگ من پیدا کرده اند و نمونه برداری می شود.

فکر می‌کردم خوب به نظر نمی‌رسد، اما هرگز فکر نمی‌کردم چیز شومی باشد.

حدود 30 دقیقه بعد، دکتر آمد و گفت: "بر اساس علائم شما، ما فکر می کنیم لنفوم است."

لنفوم گوارشی سرطان سیستم لنفاوی است که از دستگاه گوارش مانند معده یا روده شروع می شود. علائم شامل درد و گرفتگی شکم همراه با کاهش وزن است.

من با مامانم بودم هر دو شکستیم یادم می‌آید یکی از اولین چیزهایی که گفتم این بود که «نمی‌توانم یک عروس کچل باشم»، با فکر کردن به عروسی‌ام که قرار بود در اکتبر 2025 برگزار شود.

مادرم به خانواده ام زنگ زد و همه به بیمارستان آمدند. اما چیزی که هرگز فراموش نمی کنم این است که خواهرم با شنیدن کلمه سرطان پشت تلفن جیغ می زد.

وحشتناک بود من هرگز آن را فراموش نمی کنم. صدای شکستن قلبش را می شنیدم.

نتایج بیوپسی شش هفته بعد، پس از کریسمس برگشت و من مبتلا به مرحله 4 سرطان روده تشخیص داده شدم.

در ایرلند، جایی که من اهل آن هستم، از هر 20 نفر یک نفر به سرطان روده مبتلا می شود. در حالی که امسال بیش از 158000 نفر در ایالات متحده به سرطان کولون و رکتوم مبتلا خواهند شد.

من ایمونوتراپی را در اواخر ژانویه 2025 شروع کردم. این یک درمان پزشکی است که سیستم ایمنی طبیعی بدن شما را برای مبارزه با سرطان مهار و تقویت می کند.

من آن را ماهانه و به دنبال آن اسکن های هفتگی انجام می دادم و هر بار نتایج خوب برمی گشت. در ماه دسامبر، من فقط با پدرم به اسکن رفتم، زیرا فکر می کردم همه چیز خوب خواهد بود.

دکتر گفت که به نظر می رسد پاسخ من به درمان کند شده است و بدنم به آن پاسخ نمی دهد.

می‌توانستم ادامه دهم، یک آزمایش بالینی را در بیمارستان دیگری شروع کنم یا شیمی درمانی کنم. من آزمایش را انتخاب کردم، زیرا دکتر گفت که آنها نتایج خوبی گرفته اند.

این شامل مصرف سه قرص در روز به طور نامحدود در حین آزمایش بود. من هر هفته برای آزمایش خون و اسکن ماهانه حضور داشتم. هیچ انتظاری در اطراف وجود نداشت و روز بعد نتیجه را می گرفتم.

در ابتدا خیلی حالت تهوع داشتم و زیاد استفراغ می کردم اما وقتی به آن عادت کردم احساس خیلی بهتری نسبت به زمانی که ایمونوتراپی می کردم داشتم.

هر روز بیرون بودم و قدم می زدم. داشتم مردم را می دیدم. احساس خوبی داشتم.

من نتایج درخشانی می گرفتم و شاهد کاهش قابل توجهی بودم. هر هفته نتایج آزمایش خون من عالی بود.

به برنامه ریزی عروسی ادامه دادم. من را مشغول کرد. هیجان‌انگیز بود، چیزی که باید منتظرش بود.

سپس، در ماه اوت، جهان من به هم ریخت. آزمایش خون نشان داد که نشانگرهای کبدی من به طور خطرناکی بالا هستند. من شوکه شدم چون احساس بدی نداشتم.

من مصرف دارو را قطع کردم و تحت نظر بودم، اما هیچ چیز بهبود نمی یافت.

در همان زمان، شریک 17 ساله ام از من جدا شد و عروسی را تعطیل کرد. قلبم شکسته بود اما باید روی سلامتی خودم تمرکز می کردم.

در ماه سپتامبر، بیوپسی از کبدم انجام شد و نتایج با آسیب جدی کبد ناشی از داروها برگشت.

بهبودی از آن من را به شش ضربه زد. حالم خیلی بد بود، نمی‌توانستم از رختخواب بلند شوم یا غذا بخورم و در نهایت مثل سیمپسون زرد شدم.

در ماه اکتبر، خون من در نهایت به سطح طبیعی بازگشت. اما نتایج اسکن PET در ماه سپتامبر نشان داد که تومور به طور قابل توجهی رشد کرده است و بیشتر در اطراف کبد، معده، پانکراس و غدد لنفاوی من ایجاد شده است.

وقتی رنگم به حالت عادی برگشت، کادر پزشکی می‌گفتند چقدر خوب به نظر می‌رسم، و من از پدرم پرسیدم: "آیا واقعا اینقدر بد بود؟"

خفه شد و گفت که نگرانم چون شبیه یک بیمار سرطانی خیلی مریض به نظر می‌رسم. من لاغر، ضعیف بودم و سیاهی زیر چشمم اساسا سیاه بود.

من در حال حاضر در دور سوم شیمی درمانی هستم و خوب پیش می رود.

هیچ چیز در مورد سفر من عادی یا ساده نبوده است. احمقانه ترین قسمت این است که من هرگز از روده هایم رنج نبرده ام، هرگز مدفوع خون نداشته ام یا هیچ چیز دیگری. علائم من در پوستر سرطان روده به جز کاهش وزن و خستگی نیست، اما به هر حال بسیاری از زنان خسته هستند.

من فقط دختری بودم که در وضعیت سلامتی قرار داشت و از کاهش وزن شکایت نداشت، زیرا فکر می کردم ورزش کردن و خوب غذا خوردن موثر است.

من می دانم که اکنون بسیار مهم است که به بدن خود گوش دهید و علائم هشدار دهنده را نادیده نگیرید. مهمترین کاری که باید انجام دهید این است که از خودتان دفاع کنید، شما تنها کسی هستید که بدن خود را از درون و بیرون می شناسید.

شما فقط یک بدن و یک زندگی به دست می آورید، مهم است که بجنگید تا جدی گرفته شوید. می تواند زندگی شما را نجات دهد.

کلر فاگان یک زن 35 ساله اهل دوبلین ایرلند است که به طور مرتب داستان خود را در رسانه های اجتماعی به اشتراک می گذارد تا آگاهی خود را در مورد سرطان روده افزایش دهد - به ویژه در افراد جوان.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: شارلوت نیسبت و کریستینا دیسیو.