«آکداموت» نوام شریف: کار من زنده خواهد ماند

«کسی که نزد مردم نمی‌رود، نمی‌تواند از میان مردم برخاست». او یکی از برجسته ترین آهنگسازان اسرائیلی بود که به طور گسترده به عنوان چهره ای برجسته در نسل خود شناخته می شد، موقعیتی که از طریق حرفه ای پربار که شامل صمیمی ترین آثار مجلسی تا آهنگسازی های بزرگ برای ارکستر و گروه کر و همچنین تئاتر و سینما بود به دست آورد. انیشتین

کلانتر حاضر نشد خود را در برج عاج هنرهای عالی منزوی کند. در سال 2024، مگنس پرس زندگی نامه او را به نام آکداموت منتشر کرد که به نام اولین آهنگ او نامگذاری شد. اما این یک خاطرات شفاهی است، نه کتابی که به روش معمول نوشته شده است: در طی چندین سال، شریف داستان زندگی خود را بر روی نوار ضبط می‌کرد - به‌طور پراکنده، همانطور که آن را به خاطر می‌آورد.» بیوه‌اش الا میلش-شریف، که خود یکی از آهنگسازان برجسته معاصر اسرائیل است، توضیح داد: «برای نوام حفظ سبک منحصربه‌فرد مکالمه‌اش مهم بود. «او خوش بیان و روان بود، با طرز تفکر و بیان خود متمایز.

برای او حیاتی بود که این صدا در چاپ منعکس شود.» چگونه یک زندگی گفتاری تبدیل به یک کتاب شد؟ متن نهایی از ساعات طولانی کلانتر که زندگی خود را بازگو می کرد در دستگاه ضبط رونویسی و ویرایش شد. با این حال، این روایتی است که به دقت ساخته شده است که در آن هر کلمه با آگاهی از انتقال آن انتخاب شده است. در کنار داستان زندگی خلاقانه اش، کلانتر نیز دیدگاه خلاقانه اش را آشکار می کند. اعتراف می کند که در سنین بالا دیگر نمی تواند کارهای قبلی خود را که برخی از آنها هرگز اجرا نشده اند به خاطر بیاورد و باید به نت ها نگاه کند.

او با بازخوانی آنها، گاه از قطعاتی شگفت زده می شود که "به سختی مسئول آنها بود"، آثاری که او را در طوفانی فتح کردند. "حالا می فهمم که اثر قوی تر است." من را می‌خواهد، من را به دست می‌گیرد و من وجودم را به خاطر آن از دست می‌دهم.» کلانتر همانطور که در کتاب گواهی می‌دهد از اعتمادبه‌نفس استثنایی برخوردار بود، و در موسیقی او نیز مشهود است: «من معتقدم که کار من زنده خواهد ماند.» دو آهنگساز زیر یک سقف خانواده شریف، به هر حال، غیرعادی بودند: دو آهنگساز برجسته، هر کدام با صدایی متفاوت.

میلش-شریف گفت: چگونه کار کرد؟" شما آن را با شخص دیگری تنظیم نمی کنید. اما او توضیح داد که "نوام همیشه اولین نفری بود که موسیقی‌های من را می‌دید. و گاهی اوقات، وقتی به دیوار، مشکلی یا حتی در همان ابتدای کار، زمانی که یک تم موسیقی داشتم اما در مورد آن مطمئن نبودم، برخورد می‌کردم،" به سراغ او می‌رفت و می‌پرسید: "فکر می‌کنی؟" «برای زندگی با موسیقیدانی در آن مقیاس، با چنین قد و قامت عظیم و درس نگرفتن از او – باید یک احمق یا کاملا بسته باشید.

بنابراین، واضح است که من هیچ کدام از این چیزها نیستم، و چیزهای زیادی از زندگی مشترک با چنین موسیقیدانی یاد گرفتم.» این واقعیت که هر دو نوازنده حرفه ای بودند در سال های آخر کلانتر تغییر جالبی پیدا کرد. او در اواخر زندگی تقریبا نابینا شد، او برای نوشتن آخرین قطعاتش به همسرش و کوچکترین پسرشان آویو اعتماد کرد.

میلش شریف به یاد می‌آورد که این کار در پنج سال آخر عمر او ادامه داشت و او اضافه کرد: «او حداقل دو تا از بهترین شاهکارهایش را نوشت، مانند «Missa Terra Sancta»، یک آهنگساز اسرائیلی که آهنگسازان نسل اول شیری را به روش‌های بسیاری ادامه داد. به فلسطین اجباری بریتانیا، میهن پرست و صهیونیست، از نظر ایدئولوژیک و موسیقی برای بیان میراث یهودی و اسرائیلی.

در میان آنها پل بن‌هایم بود که کلانتر در طول زندگی‌اش با او مطالعه کرد و به او احترام گذاشت. شریف همچنین در مورد روابط شخصی و حرفه ای خود با دیگر چهره های کلیدی موسیقی هنری اسرائیل صحبت می کند، از جمله رابطه پرتنش با الکساندر اوریا بوسکوویچ، دشمن آشکار بن حیم، و قدردانی بی حد او از یوسف تال. شریف میانجی بین شرق و غرب بود.

چگونه او نقش یک آهنگساز اسرائیلی را بر عهده گرفت؟ نوام نقشی را بر عهده نگرفت؛ او تصمیم نگرفت که "من یک آهنگساز اسرائیلی خواهم شد." میلش-شریف توضیح داد که این چیزی ذاتی در طبیعت او بود. جایی که بن‌هایم متولد مونیخ آگاهانه موسیقی خاورمیانه را مطالعه کرد، «نوام در اینجا متولد شد.

موسیقی عرب بخشی از وجود او بود.» شایان ذکر است که در کنار شریف، چهره‌هایی مانند امی مایانی و بن زیون ارگاد نیز به تعریف این نسل کمک کردند و همچنان به گسترش تکنیک‌ها و موتیف‌های معرفی‌شده توسط پدران موسیقی هنری اسراییلی مانند بن‌هایم، بوسکوویچ، مارک لاوریودوم، و کتاب او، مارک لاوریود، و کتاب او. دیدگاه‌هایی درباره موضوعاتی که هنوز پژوهشگران، آهنگسازان و روزنامه‌نگاران را به خود مشغول می‌کند، مانند نگرش به موسیقی اسرائیل در دهه 1930.

در مورد Sinfonietta خود که در 18 سالگی ساخته شده است، می نویسد که ممکن است تأثیر "موسیقی مدیترانه ای را داشته باشد، که امروزه همه دوست دارند از آن متنفر باشند." و می افزاید: «امروز دیگر از آن خجالت نمی کشم.» این صراحت در ساخته های بزرگ او نیز مشهود است، مانند Revival of the Dead. او اذعان می‌کند که این قطعه به‌عنوان یک قطعه التقاطی سفارش داده شده است، با این حال موسیقی کانتوری اشکنازی را با ملودی‌های سامری و یهودی مراکشی، و حتی آواز مادر خود کلانتر، با اثری شگفت‌انگیز ترکیب می‌کند.

او پاسخ داد: "ویهی شعمدا". تصمیم گرفتم این قطعه را با آن آهنگ شروع کنم." سایر آثار بزرگ، مانند مصائب سفاردی و مزامیر اورشلیم، به همین ترتیب التقاطی هستند. در مقابل، آهنگ های صمیمی تر او از نظر سبکی به طور قابل توجهی همگن هستند. کتاب چه چیزی را نادیده می گیرد؟ میلش-شریف علی رغم حرفه موفق خود، در حفظ آثار نوام بسیار فعال بوده است.

نسل‌های جوان چه چیزی باید از آن بگیرند؟» او گفت: «امیدوارم حداقل علاقه‌ای تاریخی به نحوه رشد موسیقی کنسرت‌های اسرائیلی از طریق داستان زندگی نوام پیدا کنند، که بسیار متفاوت از زندگی امروز، زندگی جهانی، اینترنت، توانایی ما برای باز شدن با جهان است، که در دوره او - حداقل بیشتر آن دوره - متفاوت بود.» سال های اولیه، 30 سال آخر، او در جزئیات خاصی صحبت می کند، اما بسیار کم.

میلش-شریف اعتراف کرد که عمدتا اسرائیل گذشته، تل آویو گذشته، معلمان موسیقی گذشته، فیلارمونیک گذشته است.» از این نظر است که شریف محصول زمان خود بود، عمیقا تحت تأثیر فرهنگ اروپایی، که در آن زمان در اسرائیل بسیار رایج بود. زندگی نامه نسبتا کوتاه، شامل آثاری که در آثار او بسیار زیاد بود، کمی می گوید. با این حال، بسیاری از انسان ها حضور دارند: فلسفه های او در مورد موسیقی، اراده آهنین او، تعهد او به موسیقی.

همانطور که اودد کاتلر بازیگر و کارگردان در شبی به مناسبت انتشار کتاب اظهار داشت، دقیقا نوشته مستقیم و ساده ای است که از دل می آید و در قلب نیز نفوذ می کند.