آیا اتحادیه اروپا در مورد پایان دادن به وابستگی فناوری واقعی است؟

اروپایی ها از وابستگی خود به فناوری دیجیتال خارجی می ترسند – بسیار می ترسند.

یک نظرسنجی اخیر توسط بنیاد برتلزمن نشان می دهد که تقریبا سه چهارم شهروندان اتحادیه اروپا (EU) نگران هستند که خدمات دیجیتال حیاتی "می تواند توسط بازیگران خارج از اروپا از راه دور غیرفعال شود". همان اکثریت قاطع فکر می کنند که اروپا باید «کنترل بر فناوری های دیجیتال کلیدی» داشته باشد.

همانند سایر موارد (مانند واکنش‌های منفی اروپایی‌ها به «معامله» تجاری اتحادیه اروپا با دونالد ترامپ در سال گذشته)، شهروندان اتحادیه در مورد آنچه می‌خواهند واضح هستند – و این چیزی نیست که در حال حاضر به دست می‌آورند. بنابراین، دولت‌های اروپایی، و به‌ویژه اتحادیه اروپا، چگونه «کنترلی» را که رأی‌دهندگان می‌خواهند ارائه می‌کنند؟

اروپا برای بخش عمده ای از فناوری دیجیتال به اقتصادهای دیگر وابسته است: ایالات متحده برای نرم افزار، تایوان برای ریزتراشه ها، چین برای بخش هایی از سخت افزار. پس اولین سوال این است که چه مقدار از پشته باید در داخل اتحادیه اروپا تولید شود.

وقتی این را از هنا ویرکونن، معاون کمیسیون اروپا مسئول حاکمیت فناوری می‌پرسم، مدل‌های هوش مصنوعی، نیمه‌رساناها، فناوری کوانتومی، ماهواره‌ها و ابر را به‌عنوان مناطقی که اروپا به ظرفیت تولیدی خود نیاز دارد، فهرست می‌کند. او تا حد خودکفایی پیش نمی رود. هدف این است که "ما نباید وابستگی های پرخطر داشته باشیم [یا] به یک شرکت یا یک کشور ثالث وابسته باشیم."

با این وجود، با توجه به اینکه اروپا چقدر عقب است، این فهرست جاه طلبانه ای از بخش ها است. مطمئنا به اندازه کافی نیاز است که ما باید بپرسیم که آیا دنبال کردن آن به قیمت عقب ماندن بیشتر و کنار گذاشتن فناوری مرزی خارجی به خاطر نسخه‌های تولید داخلی ضعیف است یا خیر. بروکسل در مورد این مبادله چه فکر می کند؟

رای دهندگان ایالات متحده مراکز داده و هوش مصنوعی را رد کرده اند. حالا چه اتفاقی می افتد؟

ویرکونن پیشنهاد می کند که ممکن است آنقدرها هم دراماتیک نباشد. او به من می‌گوید: «گاهی اوقات می‌دانیم که برخی از شرکت‌ها... می‌خواهند این تصور را ایجاد کنند که همیشه بهترین خدمات را دارند و رقبا ندارند... و این همیشه درست نیست.

او استدلال می‌کند که جایگزین‌های خانگی گاهی اوقات کوچک‌تر و کمتر شناخته شده‌اند، نه اینکه از نظر کیفیت یا قیمت غیر قابل رقابت باشند. اما این بدان معناست که بخش دولتی می تواند با ایفای نقش خود به عنوان حق مشتری، جایگزین های داخلی را تسریع کند.

آیا بخش عمومی اروپا این کار را انجام می دهد؟ بسیاری از شرکت‌های دیجیتالی کوچک‌تر در اتحادیه اروپا احساس می‌کنند که محصول خوبی دارند، اما مشتریان دولتی ترجیح می‌دهند به ارائه‌دهندگان بزرگی که به آن عادت کرده‌اند بچسبند. کمیسر می پذیرد که درجه ای از اینرسی وجود دارد. او می‌گوید که برای تسهیل شرکت‌های کوچک‌تر که در کنسرسیوم‌ها گرد هم می‌آیند تا مقیاس عرضه مورد نیاز را فراهم کنند، باید «خلاق» باشیم.

با این حال، بزرگ‌ترین چالش، دسترسی به منابع مالی برای شرکت‌های فناوری اتحادیه اروپا است - نه به دلیل کمبود پس‌انداز، بلکه به دلیل شکست اروپا در هدایت مالی به سمت سرمایه‌گذاری‌های پرخطر. مؤسسات اتحادیه اروپا و همچنین کشورهای عضو شروع به رفع این مشکل کرده‌اند: یک صندوق افزایش مقیاس جدید در حال حاضر عملیاتی شده است و بروکسل درصدد است تا سهام استراتژیک بخش عمومی بیشتری را «لنگر» به سرمایه‌گذاران خصوصی جلب کند. اما تا کنون مبالغی که بسیج شده اند در مقایسه با صدها میلیارد دلاری که هر سال برای سرمایه گذاری های فناوری ایالات متحده صرف می شود بسیار ناچیز به نظر می رسد.

و به هر حال، مذاکرات بر سر بودجه چند ساله آینده اتحادیه اروپا، مبالغی را که بروکسل در ابتدا برای اولویت‌های جدید از جمله سیاست صنعتی دیجیتال پیشنهاد کرده بود، کاهش می‌دهد.

در مورد اصلاحات قانونی نیز، از «EU Inc» (یک نهاد شرکتی در سراسر اتحادیه اروپا) تا قوانین بومی‌سازی برای خدمات دیجیتال حساس، کشورهای عضو پیشنهادهایی را که به نظر می‌رسید بروکسل قبلا محتاط شده بود که بیش از حد درخواست نکند، به تعویق می‌اندازند یا کم رنگ می‌کنند.

ویرکونن طبیعتا از انتقاد از سرمایه های ملی اجتناب می کند. اما او موافق است که در مذاکرات بودجه، «بسیار مهم است که کشورهای عضو، جاه طلبی خود را برای تأمین مالی فناوری‌های جدید و دفاع حفظ کنند». و نه فقط برای ایجاد ظرفیت داخلی، بلکه به این دلیل که "ایده این است که آنها باید بتوانند در سطح جهانی رقابت کنند".

در نهایت، بروکسل، اگرچه جاه‌طلبانه است، اما به نظر می‌رسد که هدفی بین این بین این است که رای‌دهندگان تا کجا می‌خواهند بروند و دولت‌های ملی تا کجا آماده حرکت هستند.

این بدان معناست که برای رهبرانی که به اندازه کافی جسورانه تر و سریعتر پیش بروند، پاداش های سیاسی وجود دارد. در نظرسنجی Bertelsmann، کمتر از نیمی از پرسش‌شدگان معتقدند که ارائه‌دهندگان خارجی با موفقیت به قوانین و انتظارات اروپایی پایبند هستند. اکنون این به سیاستمداران بستگی دارد که آنها را در غیر این صورت متقاعد کنند. – حق چاپ The Financial Times Limited 2026

در صورت ترکیدن حباب هوش مصنوعی چه اتفاقی برای ایرلند خواهد افتاد؟